ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ (;) ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΣΙΝΕΜΑ Ο ΜΙΣΕΛ ΛΕΓΚΡΑΝ
- Φτάνουμε; - Ναι. Είναι λίγο πιο κάτω.
Τι σου είπαν στην "Τόμσον και Υιοί";
Τίποτε. Από χθες σταμάτησαν τις προσλήψεις.
Λένε ότι οι δουλειές δεν πηγαίνουν καλά.
Τι έχεις;
Φοβάσαι;
Νομίζεις ότι ο κόσμος διαβάζει τις σκέψεις σου;
Δεν είναι ώρα να σε πιάσει ο φόβος.
Στο Παρίσι έχει υπονόμους ακόμα και καταμεσής του δρόμου.
Να 'την!
Η ιστορία μου αρχίζει από εδώ.
Ο Φρανς, δύο εβδομάδες αφότου γνώρισε την Οντίλ...
...πήγε να δείξει το σπίτι στον Αρτύρ.
- Είναι κουκλίτσα. - Ναι. Σου το 'χα πει.
Δεν φάνηκε να σε γνωρίζει.
Δεν χρειάζεται να της πούμε ότι ήρθαμε εδώ.
Γιατί; Σ' ελεύθερη χώρα ζούμε.
Φτάνουμε;
Εκεί πέρα είναι.
Έχει παγωνιά και είναι έρημα εδώ.
- Εκεί μένει; - Όχι.
Η Οντίλ μένει στο σπίτι του κηπουρού.
Η κυρία μένει στο σπίτι.
Σοβαρά;
Μπορεί και η Οντίλ.
Δεν είμαι σίγουρος.
Θα την ρωτήσουμε μετά.
Καθώς γύρισαν να κοιτάξουν το σπίτι πίσω απ' τα δέντρα...
...είδαν ένα χλωμό, παγερό φως, που θύμιζε μακρινό αστέρι.
Ο Αρτύρ δεν έβρισκε λόγια για να πει αυτό που ήθελε.
Είπε ότι κλειδώνει την πόρτα του υπνοδωματίου;
Και μου είπε κιόλας, πως δεν της επιτρέπουν ούτε να μπει.
Κοίτα εκεί.
Η γριά έχει παρέα.
- Ποιος είναι αυτός; - Εκείνος που ανέφερε η Οντίλ.
Είναι ένας τύπος απ' το Μόντε Κάρλο ή την Μόσχα.
Έχεις αποκτήσει οικειότητα μαζί της;
Όχι ακόμα. Γιατί ρωτάς;
Όποτε θελήσω, την κάνω δική μου.
Θα ξανάρθουμε μετά το μάθημα των Αγγλικών.
Θα πάμε εκεί. Πίσω απ' τα δέντρα.
- Δε με νοιάζει. - Δεν κάνω πλάκα.
Την 13η Ιουλίου 1891...
...ο Μπίλι Δε Κιντ, έφαγε μια σφαίρα πισώπλατα.
Την είχε ρίξει ο σερίφης του Τούμστοουν, Πατ Γκάρετ.
Άσε να οδηγήσω εγώ.
Γρήγορα για να την προλάβουμε.
Ελπίζω όλα να πάνε καλά.
Ο ήλιος του Αούστερλιτς ανέτειλε πάνω από την Βαστίλη.
Ο Αρτύρ τον ρώτησε αν είχε χαϊδέψει τα γόνατα της Οντίλ...
...ο Φρανς είπε ότι το 'χε κάνει και ότι είχε απαλό δέρμα.
Δυο λόγια για τους θεατές που μόλις μπήκαν στην αίθουσα.
Προσφέρουμε λίγα λόγια διαλεγμένα στην τύχη:
Τρεις εβδομάδες νωρίτερα. Ένα μάθημα Αγγλικών.
Ένα σπίτι πλάι στο ποτάμι. Μια ρομαντική κοπέλα.
Η ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΛΟΥΙ
Δώσ' μου την.
- Ξέχασα την δική μου στο σπίτι. - Δεν πειράζει. Σας γνωρίζω.
- Αργήσατε. - Συγγνώμη, δεσποινίς.
Το τετράδιό μου.
Ας στρωθούμε στο μάθημα με χαρά.
Μεταφράστε αυτό που είπα.
"Ας στρωθούμε στο μάθημα".
Πως να στρωθούμε, Μαρτίν;
"Με χαρά".
Ο κύριος Λουί είναι υπέρμαχος των σύγχρονων μεθόδων.
Πλην, όμως, ας μην λησμονούμε...
...ότι...
ΚΛΑΣΙΚΟ = ΜΟΝΤΕΡΝΟ
Διότι...
...όπως έλεγε ο σπουδαίος ποιητής Έλιοτ...
Τι έλεγε ο Έλιοτ, Οντίλ;
"Οι καινοτομίες γίνονται αυτομάτως παραδοσιακές".
Μπράβο, αγαπητή μου.
Δεν χρειάζεται να μάθετε πως θα πείτε:
"Που είναι ο σταθμός;" ή "Ένα δωμάτιο με μπάνιο".
Αρκεί να ξέρετε να γράφετε τ' όνομα του Τόμας Χάρντι.
Ή του Σαίξπηρ.
Θα διαβάσω ένα απόσπασμα απ' το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα".
Θα μου το μεταφράσετε στα αγγλικά.
Για να δούμε πώς θα τα πάτε.
- Έτσι δεν είναι, Φρανς; - Μάλιστα, δεσποινίς.
Πως λέγεται αυτό που κάνουμε;
Μετάφραση.
Γιατί δεν βγάλατε το παλτό σας;
Δεν φορώ σακάκι.
Δεν έχω λεφτά να πάρω τα ρούχα μου απ' το καθαριστήριο.
- Προσοχή. Είστε έτοιμοι; - Μάλιστα, δεσποινίς.
"Πήγαινε!"
"Επειδή εγώ, δεν πρόκειται να φύγω από εδώ".
"Τι είν' αυτό;"
"Ένα κύπελλο στο χέρι της αγαπημένης μου".
"Βλέπω ότι το δηλητήριο έκανε την δουλειά του".
"Το ήπιες όλο και δεν άφησες σταλιά για μένα;"
"Ώστε να σε ακολουθήσω".
"Θα φιλήσω τα χείλη σου".
"Ελπίζω να 'χει μείνει λίγο για να φαρμακωθώ".
"Θα πεθάνω!"
"Βλέπω αίματα".
"Ψάξτε στον περίβολο του νεκροταφείου".
"Πηγαίντε μερικοί, κι όποιον βρείτε πιάστε τον".
"Θλιβερό θέαμα!"
"Ενθάδε κείται ο κόμης. Δολοφονημένος".
"Και η Ιουλιέτα αιμορραγεί, ζεστή ακόμα".
"Δυο μέρες εδώ θαμμένη".
"Πηγαίνετε να ειδοποιήσετε τον πρίγκιπα".
"Ξέρουμε που εκτυλίχθηκε το δράμα".
"Δεν ξέρουμε, όμως, κάτω από ποιες περιστάσεις".
"Χίλιες φορές πιο ζοφερή..."
"...ήταν εκείνη η νύχτα που το φως των ματιών σου εσβήσθη".
"Η αγάπη τρέχει χαρούμενα ξοπίσω απ' την αγάπη".
"Όπως οι μαθητές που φεύγουν με χαρά από το σχολείο".
"Όμως, σαν η αγάπη μείνει ορφανή..."
"...σέρνει το βήμα της βαρύ, όπως οι μαθητές όταν πηγαίνουν στο σχολείο".
ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΖΕΙ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ ΑΠΑΝΩ;
ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ
"Το έργο μας εκτυλίσσεται στην ωραία Βερόνα..."
"...όπου αυτοκτόνησε ένα ζευγάρι άτυχων εραστών".
"Η ιστορία της σημαδεμένης απ' τον θάνατο αγάπης τους..."
"...είναι το θέμα του έργου που θα παρακολουθήσουμε".
"Το θέμα του έργου μας".
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΣΤΕ ΝΤΕΜΟΝΤΕ.
"Ρωμαίος: Είναι αλήθεια ότι μιλώ για όνειρα".
"Τα όνειρα είναι γεννήματα ενός νωθρού μυαλού".
"Δεν είναι παρά, ονειροφαντασίες".
"Ανάλαφρα σαν αεράκι".
"Πιο άστατα κι απ' τον άνεμο..."
"...που λυσσομανά στον παγωμένο κόρφο του βορρά".
"Και ξάφνου, εξαγριωμένος στρέφεται στον νότο".
"Ιουλιέτα..."
"Ο νους μου δεν χωρά, όσα μέλλει να γενούν".
"Είναι γραφτό, όμως".
"Μόλις χαθούν τα πέπλα της νύχτας..."
"...καρτέρι έχει στήσει, ένας πρόωρος θάνατος".
"Ένας πρόωρος θάνατος".
"Ω, μοίρα!"
"Όλοι οι άνθρωποι..."
"...το λεν', πως είσαι αστραπή".
Θα μαζέψω τα γραπτά σας.
Δέκα λεπτά διάλειμμα.
Δεσποινίς...
Πώς λέμε στα αγγλικά "Μια ταινία κόστους 1.000.000 δολλαρίων;"
- Σ' έψαχνα κάτω. - Είναι η τάξη των δακτυλογράφων.
Να σου συστήσω την Οντίλ.
Πώς είσαι;
Σας ενδιαφέρουν τα αγγλικά;
Αν ήμουν στη θέση σας, δεν θα ξαναπατούσα εδώ.
Τι εννοείτε ότι δεν θα ξαναπατούσατε;
Τρόπος του λέγειν.
Έχω μπουχτίσει.
Είναι ανώφελο.
Μην το βάζετε κάτω.
- Αρτύρ. - Τι;
Με λένε Αρτύρ.
Τι έχετε;
Σας συμβαίνει κάτι έξω απ' τα συνήθη;
Δεν φτάνουν τα συνηθισμένα βάσανα;
- Έχετε βάσανα; - Εσείς δεν έχετε;
Η κυρία Βικτώρια θέλει να βρω μια δουλειά για τα προς το ζην.
Θέλει να γίνω νοσοκόμα.
Εγώ δεν θέλω.
Είχα πάει μια φορά σ' ένα νοσοκομείο.
Ήταν απαίσια.
Δεν θα μπορούσα να το κάνω ποτέ.
Δεν είμαι ούτε υπομονετική, ούτε καλοσυνάτη.
Γι' αυτό το ρίξατε στα αγγλικά.
Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Ξέρετε τι θα 'κανα, αν ήμουν στη θέση σας;
Θα γινόμουν νοσοκόμα.
Θα 'βρισκα έναν γέρο άρρωστο και θα τον έσπρωχνα στον τάφο...
...ενώ θα του φερόμουν με καλοσύνη...
...για να τον κληρονομήσω.
Αυτό που είπατε είναι φρικτό!
Πράγματι.
- Σας τρόμαξα; - Ναι, αλλά δεν πειράζει.
- Πάμε στην τάξη; - Πηγαίνετε εσείς.
- Θα συναντηθούμε αργότερα. - Πρέπει να γυρίσω στο σπίτι.
Διαφορετικά, η κυρία Βικτώρια θα ενοχληθεί πολύ.
Κι αν μένατε για να κάνετε ένα "ειδικό μάθημα";
Δεν θα την πείραζε.
- Δεν υπάρχει τέτοιο μάθημα. - Εκείνη δεν θα το μάθει ποτέ.
Εντάξει.
Έχει καλώς.
Μπράβο.
Βέβαια, βέβαια.
Τι;
Υπακούστε στην παλιόγρια και κάντε με δυστυχισμένο.
Θα έρθετε ή όχι;
Μιλάτε σαν να σας πρόδωσα.
Όλοι μπαίνουν στην τάξη. Θ' αργήσετε στο μάθημα.
Μα τι να κάνουμε;
Δεν έχουμε καιρό για χορό ή να πάμε για φαγητό.
Να σας πάω με τ' αμάξι στο σπίτι σας;
Προτιμώ να γυρίσω με το ποδήλατό μου.
Θα το πάρουμε κι αυτό.
Γιατί επιμένετε;
Δεν ξέρω.
Θα καθίσουμε στ' αμάξι και θ' ακούσουμε μουσική.
Δεν επιτρέπεται να κάνω τέτοια πράγματα.
- Έχετε φιλήσει κανέναν; - Ναι.
- Ξέρετε να φιλάτε; - Με την γλώσσα.
Ωραία τότε.
Θα το κάνουμε.
Πήγαινε μέσα και πες ότι έχεις πονοκέφαλο.
Να πει το ίδιο και ο Φρανς.
Θα 'ρθει μαζί μας;
Θα σε δω σε δέκα λεπτά στ' αμάξι.
Πως ξέρεις ότι θα 'ρθω;
Τώρα έχεις εννέα λεπτά και 56 δευτερόλεπτα.
Τελικά...
Ανοίγουμε μια παρένθεση...
...για να μιλήσουμε για τα συναισθήματά τους.
Τα οποία, όμως, είναι ολοφάνερα.
Οπότε, κλείνουμε την παρένθεση.
- Γάμησέ τα όλα, τελικά. - Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
- Όχι, ποιο; - Τότε να μην το λες.
Δικό σου είναι το Σίμκα;
Κάποια μέρα θα αγοράσω μια 24κύλινδρη Φεράρι...
...και θα τρέξω στο ράλι της Ινδιανάπολις.
Θα δείτε τότε.
- Σίγουρα τα λεφτά είναι στη βίλα; - Δεν ξέρω.
Τι έχεις;
Μήπως άλλαξες γνώμη;
- Άλλαξες γνώμη; - Για ποιο πράγμα;
- Για την κλοπή των χρημάτων. - Είσαι τρελός!
Θεότρελος!
Εσύ μίλησες για τα λεφτά και εγώ έκανα όνειρα.
Εσύ μας το είπες. Εμείς δεν σε ρωτήσαμε ποτέ.
Δεν είπα τίποτα.
Το ανέφερα απλώς, στον Φρανς.
- Ψέματα είναι, λοιπόν; - Αλήθεια είναι.
Δεν μπορείτε να το κάνετε. Δεν είναι σωστό.
Τι σκέφτεσαι;
Μου θυμίζεις την ηρωίδα ενός βιβλίου. Θα σ' το χαρίσω κάποια στιγμή.
Θα σ' αρέσει πολύ και δεν θα με ξαναπροδώσεις.
Βέβαια.
Μην είσαι και τόσο σίγουρος.
- Κρυώνεις; - Όχι. Απλά, έχω ρίγη.
Είναι τα ρίγη του ενθουσιασμού.
Αντίκρισαν ένα έρημο νησί...
...οχυρωμένο, σαν τις ντάπιες της ζωής...
...κυκλωμένο από μια φοβερά απότομη και καταθλιπτική απόκρημνη ακτή.
Η βλάστηση έντυνε το τοπίο με ζοφερά χρώματα...
...που θύμιζαν την Αχερουσία λίμνη.
Βρισκόμαστε εκτός των ορίων της πόλης;
Δεν ξέρω.
Παλιά το έλεγαν το "Νησί των Κοράκων".
- Δεν θα κάτσουμε στ' αμάξι; - Θα πάμε κάπου να τα πιούμε.
Θα γυρίσω με το λεωφορείο.
Πάω να δω αν η κυρία Βικτώρια είναι σπίτι. Θα ξανάρθω.
- Αφού θα φύγει, θα μείνω. - Είπα ότι θα γυρίσω.
Δεν θα 'ναι η πρώτη φορά που θα πεις ψέματα.
Κάνεις λάθος.
Θα της πω ότι θα πάω να ψωνίσω.
Ποιος μένει εδώ;
- Στη βίλα; - Προφανώς.
Ο κύριος Στολτς που δεν τον έχω δει ποτέ...
...η κυρία Βικτώρια, εγώ και ο κηπουρός.
- Έρχεται συχνά; - Δεν ξέρω.
- Σ' έχει χουφτώσει; - Είναι πολύ ευγενικός!
Τότε τον έχεις δει.
- Τίνος είναι τα λεφτά; - Δεν είναι δικά της.
- Αυτός γιατί τα κρύβει; - Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω!
Μπορεί να κλέβει την Εφορία.
Παρεξηγήσατε όσα σας είπα.
Αφού κλέβει το κράτος, του αξίζει να τον κλέψουν.
Θα με περιμένετε;
Θα σε περιμένουμε πίσω απ' το εργοστάσιο.
Είναι εντελώς ηλίθια!
Θεία Βικτώρια...
Εδώ είμαι.
Δεν θα κερδίσεις ποτέ το ράλι της Ινδιανάπολις!
Κατάλαβες;
Δεν θα κερδίσεις στον αιώνα τον άπαντα!
- Θα κερδίσω το ράλι. - Να 'μαι, Οντίλ και Νότια Αμερική!
- Γύρισα. - Ήρθε ο οδηγός του κου Στολτς;
- Δεν είναι κανείς εδώ. - Μια ζωή αργοπορημένος.
Δεν απαντά. Κάποια μέρα τ' αφεντικό θα πάθει κρίση.
Ποιο αφεντικό;
Ο κύριος Στολτς;
- Βγαίνεις ακόμα μ' εκείνον; - Με ποιον;
Τον Φρανς;
Ο Φρανς παράτησε τα αγγλικά.
Λέει ότι το μέλλον ανήκει στους Κινέζους...
...και γι' αυτό μαθαίνει κινέζικα.
Κάποια μέρα θα σε τσακώσω που θα 'σαι στο σινεμά.
Σιχαίνομαι το σινεμά.
- Τότε στο θέατρο. - Σιχαίνομαι το θέατρο.
- Ή για χορό. - Σιχαίνομαι τον χορό!
- Ή όταν κάνεις βόλτες. - Σιχαίνομαι τις βόλτες!
- Και τι σ' αρέσει; - Δεν ξέρω.
Μ' αρέσει η Φύση.
Που πάτε;
Σε μια δεξίωση της Αλβανικής πρεσβείας.
Θα πάρω χίλια φράγκα για να ψωνίσω.
Χίλια φράγκα...
Πότε μπήκες στο δωμάτιο του κυρίου Στολτς;
Ποτέ δεν μπαίνω.
Περίεργο. Μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά.
Μπορεί ν' άλλαξε θέση στα έπιπλα.
Καθόλου.
Είπε ότι ήθελε να στείλουμε το παλτό του στο καθαριστήριο;
Αυτό θα 'ναι. Ξέχασε να μας το πει.
Θα τον ρωτήσω.
Καλή διασκέδαση.
"Η τραγωδία μιας προδομένης αγάπης".
"Η Μύριαμ, 21 ετών, μαχαίρωσε στον εραστή της..."
"...στο διαμέρισμά της στο νότιο Παρίσι..."
"...ο οποίος της είχε πει ότι ήθελε να χωρίσουν".
"Στην Ορλεάνη, ο τρίτος άνθρωπος είναι, ο άνθρωπος-κλειδί".
"Είχε παραλάβει ένα δέμα απ' την Ζακλίν..."
"...που αργότερα, το πτώμα της βρέθηκε μαζί με του παιδιού της".
"Εκείνος εθεάθη σε μια μαύρη Σεβρολέτ".
"Μου φερόταν λες και ήμουν υπηρέτης, είπε ο ξυλοκόπος..."
"...ο σύζυγος της εξαφανισμένης".
"Η Αστυνομία απεφάνθη ότι επρόκειτο περί δολοφονίας".
"Ο Ροζέ, όμως ισχυρίζεται, ότι εκείνη το 'χε σκάσει..."
"...με τις παντόφλες... Άκαρπες οι έρευνες..."
"Σε μισώ", είχε πει η σατανική Ιγκέτ στον εραστή της..."
"...στο αυτοκίνητο που οδήγησε στη σύλληψη του δολοφόνου".
"Δεν ανεχόταν ότι εκείνος φλερτάριζε με άλλες".
"Έφτιαξε πρωινό στη σύζυγο και τις κόρες του..."
"...πριν τις σκοτώσει και μετά αυτοκτονήσει".
Ραζά!
Καλημέρα, αγαπούλα μου.
Δεν έχεις όρεξη;
Δεν το θέλεις;
"Ο ανταποκριτής μας αναφέρει:"
"Φοβερές σφαγές στην Ανατολική Αφρική".
"Οι Ούτου έκοψαν τα πόδια των πανύψηλων Τούτου, των πρώην αφεντικών τους..."
"...για να τους φέρουν στα μέτρα τους".
"Τα ποτάμια της Ρουάντα γέμισαν με χιλιάδες πτώματα".
"Ο πανύψηλος βασιλιάς, εγκατέλειψε την χώρα".
"Το Πεκίνο είναι στο πλευρό του Βασιλείου των Γιγάντων".
- Εδώ είμαστε! - Πόσα λεφτά είπε;
Ένα σωρό.
Μπορεί και διακόσια εκατομμύρια.
Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί μου το είπε.
Είναι βλαμμένη.
Γιατί φώναζες τον Φρανς και όχι εμένα;
Χαζομάρα μου, αλλά ξέχασα πως σε λένε. Άλφρεντ ή Αρτύρ;
Πήγαινέ με να πάρω το μετρό. Κάνει κρύο.
- Θα καταστρώσουμε και το σχέδιο. - Για ποιον λόγο;
Μια μαύρη σκέψη πέρασε σα σύννεφο απ' τον νου της Οντίλ.
Ο Αρτύρ θα την έβλεπε πάντα σαν εμπόδιο.
Ήταν σαν να τους χώριζε ήδη, ένας ωκεανός αδιαφορίας.
- Τι θα πιείς; - Μια Κόκα-Κόλα.
"Τι θα πιείς; Μια Κόκα-Κόλα". Δεν κάνει ρίμα με την ερώτησή σου!
Εγώ θέλω ένα λικέρ.
- Ένα σναπς και μια Κόκα-Κόλα. - Και ένα λικέρ!
- Έχεις τις μαύρες σου. - Όπως το βλέπει κανείς.
Τα είδα.
- Ποια; - Τα χρήματα.
Όταν σας μίλησα γι' αυτά, δεν τα 'χα δει.
Είναι πάρα πολλά. Φοβάμαι.
Κι αυτή τη φορά στα σοβαρά.
Γιατί του το 'πες; Ντροπή σου.
Έχεις είκοσι φράγκα;
Δώσ' τα μου.
Το μάντεψε. Δεν είπα τίποτε.
Δεν είναι το πρώτο ψέμα που λες.
Σου 'πε ότι σκότωσε τη γιαγιά του μ' ένα σφυρί;
- Αλήθεια; - Όχι. Το δεύτερο ψέμα μου.
- Γιατί μου το 'πες αυτό; - Για να σε τρομάξω.
Σου 'χει φύγει ένας πόντος.
Όχι. Δεν μου έφυγε.
Τι λέγατε;
Μιλούσαμε για τον καιρό.
- Που είναι το δωμάτιο του; - Τίνος;
Του κυρίου Στολτς.
Είναι στον πρώτο όροφο;
Κλειδώνει την πόρτα;
Απαγορεύεται να μπω.
- Πόσα είναι τα λεφτά; - Δεν ξέρω.
Είπα στον Φρανς ότι δεν ξέρω.
Μην φοβάσαι. Έπρεπε να τα μετρήσεις.
- Να στοχεύεις ψηλά. - Δεν θέλω.
Τότε, κακώς μας το είπες.
Μια σαβούρα είσαι.
Τώρα έγινες συνεργός μας.
Μην κλαις.
Αφού αγαπιόμαστε, όλα θα πάνε καλά.
Θα μας βοηθήσει και ο Φρανς.
Καλύτερα πλούσιοι και ευτυχείς, παρά φτωχοί και δυστυχείς.
- Να το κάνουμε απόψε; - Όχι απόψε.
Θα 'ναι εκεί ο κύριος Στολτς.
Αύριο.
Αύριο θα πάει σε μια δεξίωση. Ή αύριο ή μεθαύριο.
- Μεθαύριο. - Ναι ή όχι, λοιπόν;
Τότε μεθαύριο.
Επιστρέφω αμέσως.
Περίεργο που αφήνει ξεκλείδωτο το δωμάτιό του.
Καθόλου.
Τα κρύβει κάτω απ' τη μύτη τους. Είναι ό,τι καλύτερο.
Είχα διαβάσει κάτι παρόμοιο σ' ένα αμερικάνικο διήγημα.
Η Αστυνομία έψαχνε να βρει ένα γράμμα...
...και ο κλέφτης το 'χε αφήσει πάνω στο τραπέζι.
ΔΙΑΤΗΡΗΣΤΕ ΤΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΣΑΣ ΒΛΕΜΜΑ
"Μεγάλο ρόλο παίζει και η ψυχική σας ευφορία".
- Τελείωνε. - Παράτα με.
Θέλετε να 'ρθετε μαζί σας;
- Έχετε γνωριμίες στην "Ρενό"; - Όχι.
Κρίμα. Θα ανταλλάσσατε την ηλίθια φάτσα σας με κάνα αμάξι.
Λοιπόν, τι θα κάνουμε;
Τι θα κάνουμε;
Δεν ξέρω.
Λέω ότι δεν ξέρω, αλλά ξέρω πολύ καλά.
Δώσ' μου εκείνο το πράγμα απ' το παλτό μου.
- Είναι στην τσέπη. - Αυτό;
Κοιτάξτε.
Πιάσ' το.
Δεν άλλαξε τίποτε.
Το υγρό έπρεπε να πάει απ' την άλλη μεριά.
Εάν δεν έχετε τίποτε να πείτε, ενός λεπτού σιγή.
Ώρες-ώρες, είσαι πολύ βλάκας.
Ενός λεπτού σιγή, κρατάει πολύ.
Ένα λεπτό απόλυτης σιωπής, ισοδυναμεί με μια αιωνιότητα.
Εντάξει. Ένα, δυο, τρία.
Θα βάλω ένα δίσκο.
Γιατί έμεινε μαζί μας ο Φρανς; Κολαούζος σου είναι;
Αν με πυροβολήσει κάποιος...
...όπως βλέπουμε στις ταινίες, θα χρησιμεύσει ως ασπίδα.
Είναι φρικτό, αυτό που είπες!
Χορεύουμε;
Τι θα χορέψουμε;
Εγώ προτιμώ αυτό.
Εντάξει. Πάμε.
Αυτοκρατορίες καταρρέουν, δημοκρατίες γεννιούνται...
...οι ηλίθιοι, όμως, παραμένουν ηλίθιοι.
Τούτη τη φορά θα κάνουμε όντως, μια παρένθεση...
...όπου θα περιγράψουμε τα συναισθήματα του ήρωά μας.
Ο Αρτύρ, ενώ προσέχει τα βήματά του...
...σκέφτεται το στόμα της Οντίλ και τα τρυφερά της φιλιά.
Η Οντίλ αναρωτιέται αν είδαν το στήθος της που χοροπηδάει.
Ο Φρανς σκέφτεται τα πάντα και τίποτε.
Αναρωτιέται αν ο κόσμος μετατρέπεται σε όνειρο...
...ή το όνειρο σε κόσμο.
Ο Αρτύρ έπαιξε την Οντίλ κορώνα-γράμματα.
Επέλεξε "Γράμματα".
Η Οντίλ είπε "Κορώνα" και κέρδισε ο Αρτύρ.
Ο Φρανς πήρε τ' αμάξι και περιπλανιόταν μόνος και έρημος.
Ο Αρτύρ έδειξε στην Οντίλ, πώς περπατούσε κάποιος...
...που 'χε δει κάποτε στον δρόμο.
- Ποιο είναι το επώνυμό σου, Αρτύρ; - Ρεμπώ.
Όπως του πατέρα μου.
Είν' εκείνος ο κοντούλης, που μας παρακολουθούσε;
Εκείνος είναι ο θείος μου. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει.
- Πόσο κάνει το Μάουζερ; - Δύο φράγκα.
Πως θα σου φαινόταν αν υπήρχε κάποιος απ' την πίσω μεριά;
Αν υπήρχε κάποιος, τώρα θα 'ταν νεκρός.
Φεύγουμε.
Μην με παρασύρεις με πονηρό σκοπό. Σ' αγαπώ.
- Μ' αγαπάς; - Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας.
Ο Αρτύρ είπε ότι αυτά είναι βλακείες.
Η Οντίλ είπε ότι της ξέφυγε, αλλά ήταν αλήθεια.
Περπάτησαν στην Πλας Κλισί, που το βράδυ είναι πανέμορφη.
Μίλησαν για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους.
Και κατόπιν, βρέθηκαν στα έγκατα της γης.
Αλλάζεις φιλενάδες συχνά;
Πως σου 'ρθε αυτό;
Ο Φρανς λέει ότι έχεις κάθε μέρα κι άλλη.
Τι μου βρίσκεις;
Εσύ;
Δεν ξέρω.
Σε βλέπω ως σύζυγο.
Ώστε, σ' ενδιαφέρει ο γάμος;
Τι σημαίνει "γάμος" για σένα;
Σημαίνει ότι δίνεις τα στήθη σου και τα μπούτια σου σε κάποιον.
Οι επιβάτες του μετρό μοιάζουν θλιμμένοι και δυστυχείς.
Κοίτα εκείνον. Γιατί έχει τέτοια μούτρα;
Όλα είναι θέμα φαντασίας.
Ο καθένας κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια.
Αν σκεφτείς ότι πηγαίνει δωράκι στην άρρωστη κορούλα του...
...τότε θα τον θεωρήσεις καλό.
Θα σου φανεί μοχθηρός, όμως...
...αν σκεφτείς ότι μεταφέρει εκρηκτικά.
Αυτό μου θυμίζει ένα τραγούδι.
Περίμενε να το θυμηθώ.
Έχω δει τόσους πολλούς να φεύγουν έτσι.
Το μόνο που ζητούσαν ήταν μια φωτιά.
Συμβιβάζονταν με το τίποτα.
Θυμό δεν είχαν μέσα τους.
Ακούω τις φωνές τους, τα βήματά τους ακούω...
Οι συζητήσεις τους σκέτη κοινοτοπία.
Σαν να διαβάζεις εφημερίδα.
Σαν τις συζητήσεις που γίνονται στα σπιτικά τα βράδια.
Πώς σ' επηρεάζουν αυτοί οι άντρες κι οι γυναίκες.
Πέτρες αλεσμένες στου χρόνου το αλώνι.
Μορφές εξαθλιωμένες.
Η καρδιά μου πονά, καθώς σας βλέπει.
Έτσι είναι όμως η ζωή.
Κάπου-κάπου, η γη τρέμει...
Όλες οι δυστυχίες είναι ίδιες και όμοιες.
Βαθιά δυστυχισμένοι.
Λαχταράτε τα ανέφελα ουράνια...
Είναι κάτι γνώριμο και σ' εμένα.
Είναι φορές που εξακολουθώ να πιστεύω...
Πιστεύω ακόμη, ομολογώ...
Μα δεν πιστεύω πια, στ' αυτιά μου.
Ίδια μ' εσένα είμαι κι εγώ.
Μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες νερό.
Είμαστε όπως οι κόκκοι της άμμου...
Σαν το αίμα που τρέχει απ' την πληγή.
Σαν τα δάχτυλα που είναι πάντα πληγιασμένα.
Ίδια μ' εσένα είμαι και εγώ.
- Πως είναι το επώνυμό σου; - Οντίλ Μονό.
- Σ' αρέσει; - Δεν είναι στον σωστό τόνο.
- Ποιον τόνο; - Μονό-τονο.
Αντίο, λοιπόν.
- Πότε θα σε ξαναδώ; - Αύριο βράδυ.
- Είναι πολύ επικίνδυνο. - Μ' αγαπάς. Θα τα πούμε αύριο.
Αν ήταν εκεί ο Φρανς θα 'βλεπε πίσω απ' το προσωπείο.
Η Οντίλ σκεφτόταν τα γεγονότα και όχι τους ανθρώπους.
Μόνον αργότερα θα κατανοούσε τι σήμαινε η έκφρασή της.
Επί του παρόντος, όλα έβαιναν ως συνήθως.
- Ποια ήταν αυτή; - Παράτα με.
Μην μου μιλάς έτσι.
- Που την γνώρισες; - Δεν ξέρω. Στα αγγλικά.
- Πού μένει; - Στην Ζουανβίλ.
Πες της ότι χρειαζόμαστε τα χρήματα.
Άσε με ήσυχο, παλιό-τρελή!
Μην τα βάζεις μαζί μου. Πολέμησα στην Ινδοκίνα.
Για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, είπε τα πάντα στο θείο του.
Θα 'κανε μαζί τους τη δουλειά, την επόμενη νύχτα.
Ζήτησε να μην μάθουν τίποτε, ούτε ο Φρανς, ούτε η Οντίλ.
Όλα είναι ξεκάθαρα.
Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι, τι ρόλο παίζω εγώ...
...προσωπικά.
- Πρέπει να το κάνουμε απόψε. - Νόμιζα ότι ήταν γι' αύριο.
Θα περάσουμε να πάρουμε την Οντίλ.
Δεν είναι ριψοκίνδυνο να το κάνουμε απόψε;
Ας μην το 'λεγες στον θείο μου.
Τι είπα;
Ξέρω κι εγώ; Κάνε γρήγορα.
Σκασίλα μου μεγάλη. Πρέπει να γίνει απόψε, όμως.
Ο θάνατος είναι μικρή τιμωρία για σένα.
- Γιατί με φοβάσαι; - Επειδή είσαι μοχθηρός.
Μόνος σου είσαι;
Ο Αρτύρ έμεινε στ' αμάξι. Ρωτάει πόσα είναι τα λεφτά.
- Δεν ξέρω. - Δεν τα μέτρησες;
Φοβάμαι. Είναι πολλά.
Πάρα πολλά για να τα μετρήσεις στο πόδι.
- Τι χαρτονομίσματα είναι; - Των 10.000 φράγκων, όλα.
- Θα το κάνουμε απόψε. - Δεν γίνεται.
- Ιδίως μετά την ιστορία με το παλτό. - Ποιο παλτό;
Η κα Βικτώρια με υποψιάζεται. Ξέχασα να πάω πίσω το παλτό.
- Σαχλαμάρες. - Εσύ το λες αυτό.
Πώς θα το κάνετε;
Εσύ θα φυλάς τσίλιες. Θα τελειώσουμε στο άψε-σβήσε.
Είναι παιχνιδάκι.
Δεν θα 'ναι έτσι όπως τα λες.
- Κι όμως. - Εσύ το λες.
Κι αν ο κύριος Στολτς ανακαλύψει ότι λείπουν τα λεφτά;
Χρησιμοποίησε τη φαντασία σου. Δεν χρειάζεται να μείνεις εκεί.
Είπες στην κυριούλα ότι γνωριστήκαμε στα αγγλικά;
Κακώς. Θα με υποψιαστεί.
Θα βρω κάτι να τα μπαλώσω.
Θα πω ότι είδα κάποιους απ' έξω.
Ώστε διαθέτεις φαντασία;
Θα φύγω μαζί σας.
Πρέπει να χωριστούμε.
Θα πας, είτε με τον Αρτύρ, είτε μ' εμένα.
Που θα πας;
- Στην Νότια Αμερική; - Όχι. Εγώ θα πάω βόρεια.
Στην πατρίδα του Τζακ Λόντον. Ήταν σπουδαίος συγγραφέας.
Είχε γράψει ένα βιβλίο για έναν Ινδιάνο που ήταν μέγας ψεύτης.
Ο συγχωριανοί του τον είχαν βαρεθεί και τον ξαπόστειλαν.
"Φεύγα και να γυρίσεις μόνο, αν πάψεις τα ψέματα".
Τον έβαλαν σε μια πιρόγα και ταξίδευε επί δυο χρόνια.
Κι όταν γύρισε, τον ρώτησαν πώς ήταν το ταξίδι του.
Τους είπε ότι είχε δει μηχανές που έκαναν "τσαφ-τσουφ"...
...και άλλες που πετούσαν στον αέρα.
Και κάτι σπίτια μέχρι κει πάνω.
Οι συγχωριανοί του είπαν ότι ήταν πάντα το ίδιο ψεύτης...
...και τον ξαπόστειλαν με το κανό για τα καλά.
Η Οντίλ κοιτούσε μακριά.
Ο αέρας ανακάτευε τις μπούκλες της.
Ο Φρανς δεν ήξερε τι να πει.
Στεκόταν εκεί νιώθοντας ένα θερμό συναίσθημα.
Κατόπιν έπιασε πως τίποτε δεν ήταν καθαρό, γύρισε και την κοίταξε...
...και διάβασε στα μάτια της όσα ήταν ανείπωτα.
Πού θα πας;
Αν έρθεις μαζί μου, θα πάω στη Νότια Αμερική.
- Θα πάρουμε πλοίο απ' τη Νίκαια. - Δεν ξέρω. Θα δω τι θα κάνω.
- Στη θέση σου θα 'φευγα, πάντως. - Γιατί;
Δεν θ' αντέξεις στην ανάκριση του κου Στολτς.
Σιγά το πράγμα.
- Θα σε κάνουν "εκκρεμές". - Τι είν' αυτό;
Θα σου δέσουν τα χέρια και τα πόδια, σε μια σανίδα.
Θα σε κρεμάσουν ανάποδα και σε κάνα δυο μέρες θα μας προδώσεις.
Δεν θα πρόδιδα ποτέ.
Κανέναν απ' τους δυο σας. Ποτέ!
Μας περιμένει ο Αρτύρ.
Πάω να πάρω την τσάντα μου και έρχομαι.
Από έναν υπαίθριο βιβλιοπώλη...
...ο Φρανς αγόρασε το μυθιστόρημα που του θύμιζε εκείνη.
Το δίχτυ θύμιζε πίνακα του Κορό.
Η Οντίλ ρώτησε ποιο ήταν εκείνο το μεγάλο, λευκό κτήριο.
Ήταν το Λούβρο.
Εκείνη είπε ότι, κακώς το έβαψαν λευκό.
Άξιζε παράσημο σ' εκείνον που το 'κανε.
Ακούστε αυτό.
"Άρχισε να λέει μια συγκινητική και ηλίθια ιστορία".
"Κάποιος πηγαίνει σ' ένα ξενοδοχείο και ζητά ένα δωμάτιο".
"Του δίνουν το δωμάτιο 35".
"Λίγο αργότερα λέει στον ρεσεψιονίστ το εξής..."
"Έχω πολύ κακή μνήμη, γι' αυτό θα σας λέω είμαι ο Ντελουί..."
"...και εσείς θα μου λέτε τον αριθμό του δωματίου μου".
"Εντάξει", λέει ο ρεσεψιονίστ.
"Λίγο μετά ο πελάτης έρχεται και του λέει: Είμαι ο Ντελουί".
- "Δωμάτιο 35." - "Ευχαριστώ".
"Μετά μπαίνει κάποιος αναστατωμένος..."
"...που είναι μες στις λάσπες και τα αίματα, αγνώριστος".
- "Είμαι ο Ντελουί, λέει". - "Τι; Μόλις ανέβηκε επάνω".
"Και ο άλλος του απαντά: Ναι, αλλά έπεσα απ' το παράθυρο".
"Τον αριθμό δωματίου μου, σας παρακαλώ."
Ο Αρτύρ είπε ότι έπρεπε να περιμένουν να βραδιάσει...
...τιμώντας έτσι την παράδοση των ταινιών Β' κατηγορίας.
"Πώς θα σκοτώσουμε την ώρα μας;" ρώτησε η Οντίλ.
Ο Φρανς είχε διαβάσει για έναν Αμερικάνο που είχε περιδιαβεί το Λούβρο...
...σε εννιά λεπτά και 45 δευτερόλεπτα. Αποφάσισαν να τον ξεπεράσουν.
Σε εννιά λεπτά και 43 δευτερόλεπτα, ο Αρτύ, η Οντίλ κι ο Φρανς...
...έσπασαν το ρεκόρ του Τζόνσον απ' το Σαν Φρανσίσκο.
Το Σίμκα είχε βάλει πλώρη για την Ζουανβίλ.
Ο Φρανς σφύριζε ρομαντικούς σκοπούς...
...και η Οντίλ κοιτούσε τρυφερά τον Αρτύρ.
Ένιωθαν ότι ήταν ακατανίκητοι.
Κάτω από έναν κρυσταλλένιο ουρανό...
...διέσχισαν γέφυρες πάνω από ήρεμα ποτάμια.
Όλα ήταν ακίνητα μπροστά στο παλάτι.
Το νερό ήταν στάσιμο. Ο αέρας είχε μια διάχυτη γεύση στάχτης.
Τι θα πω για το ποδήλατο;
Θα πεις ότι έπεσες και έκανες ώτο-στοπ.
Το 'χεις πάρει απόφαση;
Θα πάω από εκεί που πάω πάντα. Εσείς θα κάνετε τον γύρο.
- Από ποια πόρτα θα μπούμε; - Σας είπα. Απ' το γκαράζ.
Πρέπει να σας τα λέω όλα από δυο φορές;
Και ύστερα;
Περίμενε λίγο να δεις τι κάνουν.
Μήπως ο γέρο-Στολτς καλέσει την Αστυνομία.
- Δεν είναι και τόσο γέροι, ξέρεις. - Μετά να την κοπανήσεις, δεσποινίς.
- Με βαρέθηκες; - Όχι βέβαια.
Και που θα πάω; Κάπου θα σε βολέψουμε.
Σε μια ώρα όλα θα έχουν τελειώσει. Θα 'μαστε μίλια μακριά.
- Βγάλε τις κάλτσες σου. - Γιατί;
Άσε τις αντιρρήσεις.
Και μην συνοφρυώνεσαι, γιατί θα κάνεις ρυτίδες.
- Αν η κυρία Βικτώρια... - Πήγαινέ την στην κουζίνα.
Πες της ότι σου μύρισε γκάζι.
- Θα φοβηθεί. - Δεν έχουμε επιλογή.
- Δεν θα την πειράξετε. - Δεν είμαστε κακούργοι.
Τ' ορκίζεσαι;
Την λυπήθηκα όταν ρώτησε: "Και μετά;"
Γιατί; Χάρη της κάνουμε.
Τη γλιτώνουμε απ' τη μιζέρια.
Είδες;
Έχει κατάλευκα πόδια.
Πώς και δεν υπάρχουν περιπολικά εδώ γύρω;
Θα σε πήραν είδηση.
Κάνουν πειράματα μ' έναν καινούργιο ανιχνευτή ηλιθίων.
- Είπε ότι δεν ήσασταν εραστές. - Σου 'πα ότι είναι ψεύτρα.
- Πού πήγε; - Η ηλίθια κότα!
Εδώ είσαι, λοιπόν.
- Μην κάνετε φασαρία. - Εδώ είναι;
Είναι στο μπάνιο.
- Το παράθυρο είναι ανοιχτό; - Γιατί;
Για να ρωτάς.
Ο νυχτερινός αέρας κάνει καλό στην επιδερμίδα.
Και ο σκύλος;
Του 'πα να μη γαβγίσει. Δεν θα μας ενοχλήσει.
Γιατί κρατάς την κοιλιά σου;
Την κλώτσησα, επειδή φοβόταν.
Επάνω. Στο τέρμα του διαδρόμου.
Πρέπει να σας πω κάτι.
Μας το λες αργότερα.
Επάνω;
Δεν ανοίγει η πόρτα.
- Είναι κλειδωμένη; - Αποκλείεται.
Δεν την κλειδώνουν ποτέ.
Θα την δω.
Μπορεί να την κλειδώνουν τη νύχτα, χωρίς να σ' το λένε.
Αποκλείεται.
Με υποψιάζεται. Αυτό ήθελα να σας πω.
Είναι κλειδωμένη.
Και το παράθυρο;
Έπρεπε να 'χαμε μια σκάλα.
Πήγαινε να φέρεις.
Είναι στο γκαράζ.
Θα πάρω τα κλείδα απ' την κουζίνα.
- Γιατί δεν σπας το παράθυρο; - Σπάσ' το εσύ.
Ηλίθια!
Θα σου δείξω!
Μην ξαναπλώσεις χέρι στην Οντίλ!
Είσαι καλά;
Μου θύμωσες;
Δεν ήταν ανάγκη να με χτυπήσεις.
Εξεπλάγην κι εγώ που ήταν κλειδωμένα.
Γιατί λες ότι την κλείδωσαν;
Εφόσον δεν την κλείδωναν ποτέ;
Μ' εκνευρίζεις.
Εξαιτίας του παλτό. Σας το είπα.
Ανάθεμα την ατυχία μας.
- Αύριο να 'χεις το κλειδί. - Είναι πολύ επικίνδυνο.
Θα το βρεις.
Θα 'ρθουμε αύριο. Την ίδια ώρα.
Το καλό που σου θέλω να 'ναι ανοιχτή.
Θα τα πούμε αύριο.
Και τι δεν θα 'δινε ο Φρανς...
...το χρυσό του ρολόι, τα αμερικάνικα βιβλία του, τα χέρια του...
Θα 'δινε τα πάντα, προκειμένου να την παρηγορήσει.
Ήταν ολοφάνερο ότι ο κόσμος της είχε καταρρεύσει.
Είναι τρέλα. Θα μας δουν.
Θα πούμε ότι είμαστε της τηλεόρασης.
H τηλεόραση είναι σαν το, "Σουσάμι! Άνοιξε!"
Πήρες το κλειδί;
- Δεν είναι ακόμα πέντε. - Βιαζόμαστε.
Εξάλλου είναι μάταιο. Αφήσατε ίχνη με τη σκάλα.
Άλλαξαν όλες τις κλειδαριές.
Στο δωμάτιο του κου Στολτς, στα παράθυρα, στις πόρτες.
- Αυτή σου είπε τίποτα; - Δεν με υποψιάζεται ακόμα.
Φύγετε, σας παρακαλώ.
Βοήθεια!
Πες τους να φύγουν, Οντίλ.
Δεν ξέρω τι να κάνω.
Μην την πειράξετε.
Το κλειδί της πόρτας του κυρίου Στολτς.
Άδικος κόπος. Δεν έχει τίποτα να κλέψετε.
Θέλουμε να το διαπιστώσουμε μόνοι μας.
Το κλειδί.
Δεν φοβάμαι. Δεν είναι γεμάτο.
Δέσ' την.
- Με τι; - Πού είναι η κορδέλα σου;
Σε προειδοποιώ ότι δεν αστειεύομαι.
Πέσε μπρούμυτα.
Δέσ' την πισθάγκωνα.
Τους γνωρίζεις;
Πρώτη φορά τους βλέπω.
- Έχετε βαμβάκι στο μπάνιο; - Δεν ξέρω.
Πήγαινε να δεις.
Μη με φιμώσετε. Δεν θα φωνάξω.
Σας παρακαλώ.
Βγάλε τον σκασμό, κυρά μου.
Συγχωρέστε με, κυρία Βικτώρια.
Έτσι ανταποδίδεις την εμπιστοσύνη που σου είχα;
Άνοιξε την ντουλάπα.
Άνοιξε το στόμα σου.
Θα την κρύψουμε. Ο γέρο-Στολτς δεν θα την βρει εύκολα.
Να του πεις ότι βγήκε.
Μόλις σου δοθεί η ευκαιρία, φύγε.
Θα πάω επάνω.
Είστε τρελοί!
Γιατί δεν μ' αγαπάς;
Δεν είναι ώρα για τέτοια.
Αγκάλιασέ με.
Τι έγινε πάλι;
Τα λεφτά έχουν κάνει φτερά.
Που 'ναι τα λεφτά;
Που θες να ξέρω;
Θα ψάξουμε.
Αυτά ήταν στο γκαράζ.
Αυτά ήταν στην μπανιέρα και αυτά στο δωμάτιο της Οντίλ.
Πού να πήγε;
Ψάξε στο ψυγείο. Το χρηματοκιβώτιο της νοικοκυράς.
Πού είναι τα υπόλοιπα;
Δεν ξέρω.
Είχες δίκιο. Τα βρήκα.
Τόσος ήταν ο σωρός;
- Μεγαλύτερος. - Τόσος;
Ναι.
Φεύγουμε.
Θα την κάνουμε να κελαηδήσει.
Μην την πειράξεις. Πρέπει να μας πει την αλήθεια.
Οι απειλές αρκούν.
Αν δεν μας πεις που 'ναι τα λεφτά, θα κάψουμε το σπίτι.
Λιποθύμησε;
Δεν αναπνέει.
- Είναι νεκρή. - Την σκοτώσατε!
Καλύτερα να του δίνουμε.
Πάμε, αγάπη μου.
Ο Αρτύρ ένιωσε την επιθυμία να γυρίσει πίσω.
Για να βεβαιωθεί, είπε με παράξενη φωνή...
...ότι η γριά ήταν νεκρή, για ν' αποφύγουν τις φασαρίες.
Έδωσαν ραντεβού στην καφετέρια "Όλα Καλά".
Ξαφνικά ο Φρανς είδε τ' αμάξι του θείου.
Είχε ένα κακό προαίσθημα, όπως οι ήρωες στις νουβέλες.
Αγνοώντας τα παρακάλια της Οντίλ, έκανε μεταβολή.
Βλαμμένε...
Πριν πεθάνει ο Αρτύρ, είδε νοερά την μορφή της Οντίλ.
Καθώς βυθιζόταν στη ζοφερή ομίχλη...
...είδε το μυθικό πουλί των Ινδιάνικων θρύλων...
... που γεννιέται χωρίς πόδια και δεν πετάει ποτέ.</>
Κοιμάται στα ύψη των ανέμων.</>
Μόνον όταν πεθαίνει, παύει να 'αι αόρατο.</>
Και όταν διπλώσει τα διάφανα φτερά του...
που 'νια μακρύτερα κι απ' του αετού...
...χωράει στην παλάμη ενός χεριού.
- Θέλεις να σκοτωθούμε; - Ναι.
Τι σ' έπιασε;
Σιχάθηκα τη ζωή.
Δεν τα πήγαμε και άσχημα.
Δεν υπάρχει λόγος να το δραματοποιούμε.
Νιώθω απαίσια.
Κι εγώ.
Γιατί δεν κατεβάζεις την κουκούλα;
Δεν κατεβαίνει.
Λες ο Στολτς να κάλεσε την Αστυνομία;
Δεν νομίζω. Είναι τα λεφτά που 'κλεβε από την Εφορία.
- Καλά δε λέω; - Ναι.
Δεν είναι παράξενο τ' ότι οι άνθρωποι είναι σαν νησιά;
Τι εννοείς;
Δεν συμπορεύονται.
Ακολουθούν χωριστά μονοπάτια.
Ο καθένας ακολουθεί την πορεία του...
...καχύποπτος και τραγικός.
Ακόμα και όταν είναι πολλοί μαζί, σε μεγάλα κτίρια...
...ή στους δρόμους.
Δεν έχεις όρεξη για κουβέντα;
Όταν σου 'πα ότι θέλω να σ' αγκαλιάσω...
...μ' άκουσες;
Ναι.
Και εξακολουθείς να 'σαι θλιμμένη;
Δεν είμαι και τόσο θλιμμένη.
Πώς νιώθεις;
Άδεια και εξαντλημένη, απ' την θλίψη και την κούραση.
- Τι θα κάνεις, λοιπόν; - Εσύ τί θα κάνεις;
Δεν μπορώ να επιλέξω μεταξύ Βορρά και Νότου.
Διάλεξε εσύ.
Εγώ... εμένα... εγώ... εμάς.
Εγώ... εσύ... εσένα... εσύ.
Δικό του... δικό τους... δικό σου... δικό μας.
Δικό τους...
Θα πάμε στον Νότο.
Τρεις μέρες μετά, η Οντίλ και ο Φρανς, αντίκρυζαν τη θάλασσα...
...που έμοιαζε με θέατρο.
Ο ανοιχτός ορίζοντας ήταν η σκηνή...
...και πίσω, τίποτ' άλλο, παρά ουρανός.
Δεν υπήρχαν ούτε όρια, ούτε παραδοξότητες για 'κείνους.
Για τον Φρανς και την Οντίλ, δεν υπήρχαν, ούτε όρια, ούτε αντιφάσεις.
Έχει λιοντάρια στην Βραζιλία;
Καθώς και "κροκ-Οντίλς".
Εμένα σκέφτεσαι;
Φυσικά.
Πώς με σκέφτεσαι;
Όπως με σκέφτεσαι εσύ.
Όταν τ' αγόρια σκέφτονται τα κορίτσια...
...σκέφτονται τα μάτια, τα πόδια και το στήθος τους.
Έτσι ακριβώς σκέφτονται και τα κορίτσια για τ' αγόρια.
Δηλαδή, είμαστε ερωτευμένοι;
Θα δούμε σύντομα.
Βάλε εκεί το χέρι σου.
Το υγρό θα περάσει απ' την άλλη πλευρά...
...εάν μ' αγαπάς.
Η ιστορία μου τελειώνει εδώ, σαν λαϊκό μυθιστόρημα.
Σε τούτη την υπέροχη στιγμή που όλα είναι άφθαρτα...
...τίποτα δεν χάνεται, τίποτα δεν σβήνει.
Προσεχώς θα γυρίσω μια ταινία...
...Σινεμασκόπ και Τεχνικολόρ...
...για τις περιπέτειες του Φρανς και της Οντίλ, στις εξωτικές χώρες.