Η ΝΥΧΤΑ
Ησυχάστε.
Θα νιώσετε καλύτερα τώρα.
Τι πρέπει να κάνω;
Τομάζο Γκαράνι, δωμάτιο 103.
Έβδομος όροφος.
Περίμενε μια στιγμή εκεί.
Κλείσιμο πόρτας! Παρακαλώ επιλέξτε τον όροφο προορισμού σας.
Με συγχωρείτε.
Το τηλέφωνο χάλασε.
Δεν ξέρω να το φτιάξω.
Μήπως εσείς;...
Μπορείτε να ειδοποιήσετε το τηλεφωνικό κέντρο κάτω;
Μα...
Ξύπνιος είναι, αλλά ακόμα ναρκωμένος με μορφίνη.
- Μπορείτε να πάτε μέσα. - Μπορεί να χειρουργηθεί;
Είμαστε κατά αυτού. Θα ήταν ανώφελο.
Συγγνώμη.
Τομάζο...σε ενοχλούμε;
Αγαπητοί μου, ελάτε.
Λίντια.
- Γειά σου, Τομάζο. - Πως είσαι;
Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε.
Καθήστε.
Παρουσιάζεις το βιβλίο σου σήμερα, έμαθα. Χαρούμενος;
-Ας μη μιλάμε γι'αυτό. -Γιατί;
Το βιβλίο σου είναι το μόνο πράγμα που έχει σημασία.
Λίντια, γιατί δεν κάθεσαι; Μπορείτε να καπνίσετε.
Δεν είμαι κουρασμένη.
Το περιοδικό με το άρθρο σου για τον Αντόρνο.
Τι γνώμη έχεις; Να το περιλάβω στο βιβλίο μου;
Είναι πολύ καλό. Το διάβασα γρήγορα. Θα το ξαναδιαβάσω.
Βέβαια πρέπει να το περιλάβεις. Το βιβλίο σου θα είναι εξαιρετικό.
Ναι. Πρέπει να το σκεφτώ καλύτερα.
Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ τις τελευταίες μέρες.
Είναι ο πρώτος μου ελεύθερος χρόνος μετά από πολύ καιρό.
Είναι σκέτη ειρωνία αυτές οι διακοπές μου.
Στις ομορφιές σου είσαι.
Θα ερχόταν κι η Μαρτσέλα, αλλά σκέφτηκα ότι...
Πολύ καλά έκανες. Δε θέλω να δω κανέναν.
Βαρέθηκα πια όλο αυτό το ψεύτικο ενδιαφέρον.
Και δεν εννοώ εσάς. Εσάς, σας περίμενα.
Ξέρετε, τώρα βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά.
Λυπάμαι που η παρουσία μου χάλασε τόσο πολλά βράδια...
...στο ωραίο σας σπίτι.
Είναι και δικό σου σπίτι, το ξέρεις.
Ναι, το ξέρω.
Εκτιμάς πολλά πράγματα όταν είσαι μόνος σου.
Νιώθεις ότι τόσο πολλά ακόμα πρέπει να γίνουν.
Αναρωτιέμαι αν έχω κάνει ποτέ κάτι πραγματικά χρήσιμο.
Δεν είχα τη δύναμη να ψάξω βαθιά.
Ίσως ποτέ δεν είχα και αρκετή ευφυία.
Αν ισχύει αυτό, εγώ πρέπει αμέσως να πάψω να γράψω.
- Σίγουρα αστειεύεσαι. - Λίγη αυτοκριτική είναι καλή.
Επανεκτιμάς πράγματα και σου ανεβάζει το ηθικό.
Μα το αγόρασες; Θα σου έφερνα εγώ ένα.
Όχι μόνο τ'αγόρασα. Άρχισα και να το διαβάζω.
Πενήντα σελίδες μέχρι τώρα.
Ελπίζω να το τελειώσω.
Πολλά μου άρεσαν πολύ. Λόγου χάρη η σκηνή στο μπάνιο.
Αν δε μ'έχει χαζέψει η μορφίνη, είναι το καλύτερό σου.
Με τη μορφίνη, όλα γίνονται σημαντικά.
Τότε θα είναι η μορφίνη!
Όντως σ'αρέσει το βιβλίο;
Όντως, Τζοβάνι.
Θα έχεις μεγάλη επιτυχία.
Και θα έχω κακό τέλος!
Το καλό του πρώιμου θανάτου. Γλιτώνεις απ'την επιτυχία.
- Η μητέρα μου. - Καλημέρα, κυρία.
Πώς είσαι, Τομάζο;
Η καημένη! Εφτά ώρες στο τρένο
και τώρα δεν μπορεί να κοιμηθεί για μου κάνει παρέα!
- Σάββατο είναι σήμερα, ε; - Ναι, Σάββατο.
Ποιούς βλέπετε;
Κανέναν εδώ και καιρό.
Πάντα ο ίδιος κόσμος. Όλα είναι τόσο δύσκολα.
Μόνο καμιά βόλτα με το αυτοκίνητο.
Μένουμε πολύ στο σπίτι.
Και το ταξίδι σας στην Ελλάδα;
- Να... - Δεν αποφασίσαμε ακόμα.
- Μαζί θα πάμε, όταν σηκωθείς. - Φέρσου σαν σε φίλο, όχι σε άρρωστο.
Ξέρω καλά πώς θα τελειώσει.
Με συγχωρείτε.
Ο εκδότης μου θα έχει τα δικαιώματα.
Θα πληρώσει εδώ.
Δεν είναι τίποτα.
Μην κουράζεσαι.
Να φωνάξουμε τη νοσοκόμα;
- Να φύγουμε; - Όχι, μείνετε.
Ωραία είναι εδώ, ε;
Δεν περίμενα να τελειώσω μέσα σε τόση πολυτέλεια.
Νιώθω ότι κάποιον εξαπάτησα.
Στις μέρες μας, οι κλινικές έχουν γίνει σαν νάιτ κλαμπ.
Ο άνθρωπος θέλει διασκέδαση μέχρι το τέλος.
Η σαμπάνια!
Ευχαριστώ.
Σε τέτοιες περιπτώσεις λαχταράς τη σαμπάνια.
Δε μ'αρέσει, αλλά ξαφνικά την ήθελα πολύ.
Δεν ξαφνιάστηκαν.
Είναι διεγερτική. Σας κάνει καλό.
Με συγχωρείτε. Τόσες μέρες, και δεν ξέρω τ'όνομά σας.
Έλενα με λένε.
Έλενα, ευχαριστώ. Θα πιείτε μαζί μας;
Όχι, ευχαριστώ. Και μη μιλάτε, κουράζεστε.
Είδες πώς η ομορφιά ανεβάζει το ηθικό σου;
Βέβαια η ομορφιά είναι καταθλιπτική σε μερικές περιπτώσεις.
- Τζοβάνι, θα σερβίρεις; - Βέβαια.
Μόνο για μένα; Κι εσύ, Λίντια;
Ευχαριστώ, Τομάζο. Δε μπορώ.
Μη μ'αφήσεις να πιω μόνος.
- Σαμπάνια, μητέρα; - Λίγη.
Πρέπει να φύγω, Τομάζο. Εσύ μείνε, Τζοβάνι.
Πρέπει να φύγω. Θα ξανάρθω πάλι αύριο.
-Θες να φύγεις κι εσύ; -Όχι, θα μείνω λίγο ακόμα.
Γειά σου, Λίντια.
Θα τα πούμε πάλι αύριο.
Οι μόνοι φίλοι μου. Όλοι οι άλλοι είναι απλές γνωριμίες.
Καλοί άνθρωποι. Ο Τζοβάνι είναι κι αυτός συγγραφέας.
Αν σ'επισκεφτούν μια μέρα...
Πρέπει να πάτε.
...να τους δώσεις το δωμάτιο που βλέπει προς τον κήπο.
Αν σ'ευχαριστεί αυτό, υπόσχομαι ότι θα πάμε.
Νομίζω ότι μου δίνουν νερό κι όχι μορφίνη!
-Πώς ήταν η συναυλία; -Δεν πήγα.
Έχετε σπίρτα, παρακαλώ;
Όχι, σπίρτα.
Σήκω, σε παρακαλώ.
Καλύτερα να έλειπε αυτή η γιορτή για το βιβλίο.
-Αν δε θέλεις να έρθεις... -Όχι, είμαι καλά.
-Δεν είσαι κουρασμένη; -Ναι, ίσως λίγο κουρασμένη.
Πρέπει να σου πω κάτι που ίσως σε δυσαρεστήσει.
Είναι απαραίτητο;
Ναι, είναι. Συνέβη στην κλινική. Ήταν πολύ δυσάρεστο.
Είδα αυτή την κοπέλα πάλι.
- Ποιά κοπέλα; - Αυτή που ήταν στον διάδρομο.
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι ήθελε.
Πήγες στο δωμάτιό της;
Ήταν σαν άγριο ζώο. Βίαιη. Παρασύρθηκα.
- Και γιατί ήταν δυσάρεστο; - Φοβερό.
Στην αρχή νόμισα ότι εγώ το προκάλεσα. Μετά μπήκαν οι νοσοκόμες.
Ωραίο θέμα για διήγημα! Με τίτλο, "Ζωντανοί και Νεκροί".
-Αυτό έχεις μόνο να πεις; -Τι άλλο;
Ότι έκανες κάτι αισχρό; Ότι σε σιχαίνομαι;
Καταλαβαίνω. Αιφνιδιάστηκες. Ας το ξεχάσουμε.
Ίσως αυτή η κοπέλα είναι ευτυχισμένη.
Γιατί;
Επειδή είναι ανεύθυνη.
- Ήταν ο Πιέρο, ο Τζιάκομο, Η Μάρτα. - Και;
Αυτός ο τύπος... Μα δεν υπήρξε ποτέ...
Καλημέρα. Πως είσαι; Καλημέρα, κυρία.
Η σύζυγός μου.
Μπομπιάνι. Πως είσαι;
- Καλημέρα. Συγχαρητήρια. - Ευχαριστώ.
- Γειά σας. - Αυτός είναι προθάλαμος της διασημότητας.
Εδώ περιμένουμε όλοι.
- Παρακαλώ, υπογράψτε ένα αντίτυπο για τον Νομπελίστα μας. - Ευχαρίστως.
Ορίστε μια πέννα.
Με τιμάτε.
- Πάντα υπογράφετε αριστερά; - Ναι.
- Ανοίγετε τα βιβλία αριστερά; - Πιθανώς.
- Ενδιαφέρον. - Γιατί;
- Μπορείτε να έχετε ένα λαμπρό μέλλον. - Αλήθεια;
Σίγουρα.
-Για τη συλλογή μου ένα τώρα. -Για 'σας. "Με φιλία".
- Πολύ καλά. - Θα μάθετε να γράφετε αφιερώσεις.
-Και τώρα τι ετοιμάζετε; -Τίποτα, κυρία.
- Κρίμα. - Μόλις τελειώσετε το γράψιμο...
- Που είναι; - Πως θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο.
Ευχαριστώ.
Δεν καταλαβαίνω. Λέει οτι είναι τρελλός, το πιστεύεις;
Τι τρέχει; Έλα εδώ Γιατί κλαις;
- Γειά. - Γειά.
-Δε θά'ρθεις στη θάλασσα; -Όχι. Έχω δουλειές.
- Θα τηλεφωνηθούμε, έτσι; - Εντάξει.
- Χαιρετισμούς στη Λίντια. - Βεβαίως.
- Κύριε, το ταχυδρομείο σας. - Ευχαριστώ.
- Δε γύρισε ακόμα η κυρία; - Όχι.
- Δεν τηλεφώνησε; - Όχι.
-Να ετοιμάσω να φάτε; -Θα περιμένω. Εσύ πήγαινε.
Περίμενε εκεί.
Φτάνει!
Περιμένετε!
Αρκετά!
Θέλετε πάντα να περιμένω;
- Μπορώ να φύγω; - Ναι, φύγε.
-Έχει άνεμο εκεί πάνω. -Δυνατός άνεμος.
Φτάνει τα 3000 μέτρα.
- Θέλεις να πας στο φεγγάρι; - Όχι.
Λίντια;
- Γειά σου, Τζοβάνι. - Γειά σου, Λουτσία.
-Είδες καθόλου τη Λίντια; -Όχι, νόμιζα ότι βγήκατε.
Ο Πάολο είναι κρυωμένος. Δε μπορούμε να φύγουμε.
- Λυπάμαι που τ' ακούω. - Πες στη Λίντια να έρθει.
Μα λείπει. Νόμιζα πως ήταν σε σένα.
- Έχω δυο μέρες να τη δω. - Ευχαριστώ. Συγγνώμη για την ενόχληση.
Αντίο.
ΠΑρακαλώ;
Εσύ είσαι.
- Πού είσαι; - Είμαι στο Σέστο Σαν Τζοβάνι.
Στο ίδιο χωράφι,
Παιδιά εκεί ακόμη πυροδοτούν ρουκέττες. Σίγουρα θα σ'αρέσει.
Τις ρίχνουν πολύ ψηλά! Είναι πολύ ωραία!
Μην ανησυχείς. Δε συμβαίνει τίποτα.
Όχι. Για τ' όνομα του Θεού, Σου λέω δε συμβαίνει τίποτα.
Έλα να με πάρεις, σε παρακαλώ.
Έλα αμέσως.
Αν θέλετε να δείτε κάποιον, υπάρχει μια πανσιόν δίπλα.
Όχι, ευχαριστώ.
Μπορώ να σου δανείσω ένα νυχτερινό φόρεμα. Θα σου το περιγράψω.
Έχει χαμηλό κόψιμο και άσπρη φούστα. Αν το φορέσεις με καλσόν...
Και αν το φορέσεις με κομπινεζόν...
-Τι οφείλω; -Εννιακόσιες λιρέτες.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Αν το φορέσεις με φιόγκο και σφιχτό κορσέ...
Το πρόγραμμά μας συνεχίζεται με περισσότερη μουσική...
Γιατί έρχεσαι εδώ;
Απλώς έτυχε να βρεθώ εδώ.
Έλα εδώ.
Δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Θ'αλλάξει, πολύ σύντομα.
- Εκεί στο βάθος ήταν. - Ποιοί;
Τα παιδιά με τις ρουκέτες. Έφυγαν τώρα.
Αυτή η γραμμή λειτουργούσε όταν μέναμε εδώ.
Τζοβάνι.
Θα μου δώσεις το σφουγγάρι;
Άκουσε, Τζοβάνι.
Δε θέλω να μείνω σπίτι.
-Πάμε σ'αυτό το πάρτυ. -Ναι, φτάνει να βγούμε.
Βεβαίως, πάμε.
- Τι θέλει από σένα; - Ποιός ξέρει; Ίσα που με ξέρει.
-Θα είναι πολύ κόσμος; -Υποθέτω.
Οι πλούσιοι συλλέγουν διανοούμενους. Και διάλεξε εσένα.
Μου δείνεις αυτό;
Ορίστε.
- Νέο φόρεμα; - Ναι.
- Τι έχεις; - Κούμπωσέ με.
- Ας μην πάμε στου Γκεραρντίνι. - Γιατί όχι;
Προτιμώ να πάμε κάπου μόνοι μας.
Αν θέλεις.
Τι έγινε;
-Βλέποντάς σε διασκεδάζω. -Τι το διασκεδαστικό έχω;
Δεν ξέρω. Καμιά φορά, σαν να παίζεις θέατρο μπροστά μου.
Ανοησίες. Δες αυτήν τώρα. Είναι τόσο ωραία!
- Θυμάσαι; - Σαν να προσπαθείς να αποσπάσεις την προσοχή μου.
Με προσβάλλεις. Μπορώ να έχω τις δικές μου σκέψεις.
Τι σκέφτεσαι τώρα;
Δεν έχω καμιά σκέψη τώρα, αλλά περιμένω μία.
Τη νιώθω να έρχεται.
Εδώ είναι.
Ήρθε η σκέψη;
- Ναι. - Είναι καλή σκέψη; Πες μου.
Γιατί όχι;
Πού είναι η βίλλα του Γκεραρντίνι;
Στην Μπριάντσα, μισή ώρα με τ'αμάξι.
Η ζωή θα ήταν οριακά ευχάριστη αν δεν υπήρχαν οι διασκεδάσεις.
Δικό σου;
Δεν έχω πια ιδέες. Έχω μόνο αναμνήσεις.
Θα μου πεις τη σκέψη σου;
Αργότερα. Λοιπόν; Θα πάμε στου Γκεραρντίνι;
Πώς κι άλλαξες γνώμη;
Δεν ξέρω. Πρέπει να κάνουμε κάτι.
- Τον λογαριασμό; - Μάλιστα, κύριε.
-Είναι όλοι νεκροί εδώ; -Ας το ελπίσουμε.
Ποιός από δω θα διάβαζε το "Υπνοβάτες";
Ο Ποντάνο, έτσι; Πολύ χαίρομαι που ήρθατε. Έχω ακούσει τόσα για σας!
Γιορτάζουμε την πρώτη νίκη του αλόγου.
Του αλόγου της κόρης μου.
-Και το όνομά του; -Βολφάγκο! Είναι πολύ καλός!
Νέος είστε. Απ'τα βιβλία σας, σας περίμενα μάλλον μεσήλικα.
Τα έχετε διαβάσει;
Μα τόσο άσχετη φαίνομαι; Ελάτε να σας συστήσω.
Καλύτερα να συστηθούμε μόνοι μας καθώς συντάμε κόσμο.
Ας το κάνουμε, λοιπόν. Μια γενική παρουσίαση.
Λίντια!
- Γειά σου, Μπερενίτσε. - Γνωρίζεστε;
Με τη Λίντια τσακωνόμαστε από τότε που ήμαστε δυο χρονών!
- Ο σύζυγός μου. - Χάρηκα.
Επιτέλους γνωριζόμαστε!
- Πάμε και στους άλλους. - Βέβαια.
Αντόνιο, να πάει για ύπνο!
-Είναι τόσο συμπαθητικός. -Πρέπει να κοιμηθεί.
- Μα είναι η γιορτή του! - Είναι μόνο δύο χρονών.
Να κοιμηθεί. Μ'αυτούς εδώ θ'αποκτήσει κακές συνήθειες.
Αντόνιο, πήγαινε.
Μην κοιτάς. Ξέρω, φαίνονται τα χρόνια στο πρόσωπό μου.
Μα εσύ έχεις ομορφύνει!
Ήσουν ασχημούλα! Δεν έπρεπε να το πω αυτό;
Σ' έχω ακούσει να το λες τόσες φορές!
Συμπεριφέρεσαι σαν κοκόττα.
Είσαι παντρεμένη;
Όχι, ζω μόνη. Γεννήθηκα για να είμαι μόνη.
Παραείμαι ευαίσθητη, όπως έλεγε ο οδοντίατρός μου.
Εσύ πάντα κάνεις παρέα με διανοούμενους;
Δεν σε βλέπω ποτέ.
Δε βγαίνουμε συχνά. Απόψε είναι η εξαίρεση.
Πολύ ωραία είναι η πισίνα.
Θυμάσαι τη Γκριμάλντι; Ακόμα τη βλέπω.
Ας ξεχάσουμε το παρελθόν.
- Εμπρός, παιδιά, μουσική! - Εντάξει, πάμε.
Τρεις χιλιάδες ρόδα!
- Δείτε τι απόχρωση έχουν τη νύχτα! - Κοιμούνται τα ρόδα, λένε.
Ναι, όλη τη νύχτα.
Αντουάν, το ψαλίδι.
Ευχαριστώ.
Πρέπει να διαλέξουμε το πιο όμορφο για σας.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Πολύ όμορφο! Ακόμα δεν ξύπνησε καλά! Το ίδιο χρώμα με τα χείλια σου.
Να τα τακτοποιήσει ο Φιλίπο! Να μη θυμίζουν κηδεία!
Είδες ποιος ήρθε;
- Καλησπέρα. - Πολύ χαίρομαι.
- Έχουμε ξανασυναντηθεί, ε; - Ναι, έχουμε.
- Αλλά δε θυμάμαι πού. - Ούτε εγώ.
Σαν να μη διασκεδάζετε!
- Θες να πέσουμε στην πισίνα; - Γυμνοί ή ντυμένοι;
- Θέλεις ένα; - Όχι, ευχαριστώ.
Έχω ακούσει πολλά καλά λόγια για σας.
-Ποιος έχτισε τη βίλα σας; -Ο Βιέτι. Σας αρέσει;
Σεζαρίνο! Που είσαι;
- Εδώ, κύριε. - Ξενάγησε λίγο τον κύριο.
- Ευχαριστώ. - Από 'δώ, παρακαλώ.
Κρίμα που το απόγευμα δεν μπορείτε να δείτε το πάρκο καλά, είναι όμορφο.
Πάω στη Σουηδία, την ξέρεις; Με το σκάφος μου, φυσικά.
- Το σκάφος σου; - Είναι πολύ μεγάλο σκάφος.
- Καλησπέρα, Μπερενίτσε. - Καλησπέρα.
- Είναι βαθύπλουτος. Έχει εκατομμύρια. - Κατάλαβα.
Ήρθε ο Ρομπέρτο, τον ξέρεις;
- Όχι. - Θέλεις να σε συστήσω;
- Όχι, αστειεύεσαι; - Είναι εξαιρετικός. Πάω να τον φέρω.
Ρομπέρτο!
Πάψε να μου στέλνεις κάρτες.
Θα σκάσω απ'τη ζήλια μου.
- Πως είσαι; - Όχι άσχημα.
-Προχτές γύρισα. -Απ'τις διακοπές σου;
-Επαγγελματικό ταξίδι ήταν. -Σίγουρα!
Ίσως...
Ξέρω, μα δεν είναι ικανοποιητική απάντηση για μένα.
-Φάγατε; -Ευχαριστώ, αργότερα.
Κοίτα ποιά είναι εδώ. Η φίλη μας απ'τη Ρώμη!
Ο Σινιόρ Ποντάνο. Η Μαρκησία Τζεντίλι. Γνωστή φιλάνθρωπος.
Καπνίζετε;
Θα πάρω ένα. Όλοι καπνίζουν εδώ στο Μιλάνο.
Σινιορίνα Ρέζι, ελάτε μαζί μας.
- Να σας συστήσω τον Σινιόρ Ποντάνο. - Καλησπέρα.
Ο Τζοβάνι Ποντάνο; Ο συγγραφέας αυτού του θαυμάσιου βιβλίου;
Συγγνώμη. Πρέπει να συζητήσουμε κάποια πράγματα.
- Ένα απ'τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ! - Είστε πολύ ευγενική.
Είμαι η μεγάλη, η πρώτη θαυμάστριά σας στην Ιταλία!
Να το.
- Πρέπει να μου επιτρέψετε αυτό το προνόμιο. - Γιατί όχι;
Θα μ'άρεσε μια νουβέλα για κάποια που αγαπά κάποιον,
αλλά εκείνος δεν την αγαπά.
Αλλά θαυμάζει την ευφυία και τον χαρακτήρα της.
Ζουν μαζί... Πώς μπορεί να τελειώσει μια τέτοια ιστορία;
Με πολλούς τρόπους.
Θα πρέπει να είναι ικανή να θυσιαστεί.
Να θυσιαστεί για την ευτυχία μιας άλλης!
Μα γιατί να θυσιαστεί;
Δεν ξέρω. Αυτό με κάνει να κλαίω.
Τι κάνεις εδώ; Γιατί δεν κυκλοφορείς;
Θα το κάνω. Σε λίγο.
Υπάρχει ενδιαφέρον εδώ;
Έτσι κι' έτσι. Μα σου είναι αδύνατον να διασκεδάσεις μια φορά;
Διασκεδάζω.
Είναι μια κοπέλα μέσα που επίσης διασκεδάζει μόνη της.
Αυτή διαβάζει το "Υπνοβάτες".
Κι είναι όμορφη κοπέλα.
- Φεύγω. - Διοικητά, θα σας δω σύντομα.
Πού πας;
-Ποντάνο, πώς τα πας; -Δε γνωρίζω σχεδόν κανέναν.
Όπως σου έλεγα, φίλε μου.
Παράλογο να λένε για πλούτη. Δεν υπάρχουν πια πλούσιοι.
Αλλά αν κάποιος ακόμα σκέφτεται να πλουτίσει,
η συμβουλή μου είναι, μη σε απασχολεί το χρήμα!
Πάντα έβλεπα τις δουλειές μου σαν έργα τέχνης.
Το χρηματικό όφελος ήταν σχεδόν άνευ σημασίας.
Σημασία έχει να δημιουργείς κάτι γερό, που επιβιώνει.
Μα δε μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει κάτι τέτοιο.
Παρακαλώ, πειράζει;
Αυτό που στηρίζει έναν συγγραφέα σαν εσένα,
είναι η αίσθηση αναγκαιότητας, όχι η ανάγκη για κέρδος.
Γράφεις επειδή είναι αναγκαίο για σένα και τους άλλους...
-Μα πρέπει να ζήσει κανείς! -Ποτέ δε με απασχόλησε αυτό.
Ζωή είναι αυτό που κάνεις με τα δικά σου έργα.
Εσύ τι θα έκανες αν δε μπορούσες να γράφεις;
Πριν κάποια χρόνια θ'αυτοκτονούσε Τώρα δεν ξέρω. Πες μας.
Δε νιώθω τόσο σημαντικός.
Υπάρχουν κι άλλες λύσεις.
Το γράψιμο είναι ένστικτο δυνατό...αλλά ξεπερασμένο.
Ένας μοναχικός τεχνίτης που δένει τις λέξεις.
Κάτι που δε μηχανοποιείται.
Τα πιστεύεις όλα αυτά;
Εσείς οι βιομήχανοι έχετε το πλεονέκτημα του αληθινού.
Αληθινά σπίτια για αληθινούς ανθρώπους, αληθινές πόλεις.
Ο ρυθμός της ζωής, το μέλλον, είναι στα χέρια σας.
Σήμερα είναι μαύρη μέρα για τον άντρα μου.
Είναι πιθανό.
Εσύ ανησυχείς για το μέλλον.
Εγώ οργανώνω το μέλλον, ενώ με απασχολεί πολύ το παρόν.
Κι έπειτα, το μέλλον ίσως δεν έρθει ποτέ.
Το μέλλον θα είναι φρικτό, δε νομίζετε;
Αλήθεια, γιατί δε μένετε εδώ απόψε;
- Πάντα με διακόπτεις! - Συγγνώμη. Φεύγουμε;
Συνέχισε. Έλεγες ότι ίσως το μέλλον δεν έρθει ποτέ. Πάμε.
Ακριβώς. Παρακαλώ, κάθησε.
Ποιός ξέρει τι μας περιμένει;
Τα προνόμιά σας θα χαθούν. Κι αυτό είναι καλό.
Όταν ήμουν νέος φανταζόμουν έναν κόσμο σαν αυτόν
και ξεκίνησα για να πλάσω ένα τέτοιο μέλλον.
Θα πιείτε κάτι;
- Ναι, ένα κονιάκ. - Τσεζάρε.
Κοιτάζει αυτό το άγαλμα όλη τη νύχτα.
Ποιός ξέρει τι περιμένει; Περιμένει ίσως να ζωντανέψει;
Παράξενα ζώα οι γάτες.
Ένα ποτήρι κρασί, παρακαλώ.
- Φύγε, Ρέζι. Άσε με ήσυχο. - Γιατί;
Συγγνώμη μια στιγμή.
- Κοίτα ποιός είναι εδώ. Το φλέρτ μου - Γειά σου, αγάπη.
Γκουίντο, πως είσαι; Ευχαριστώ που ήρθες. Αδυνάτισες;
- Νομίζεις; - Τι έκανες;
Θα βρεις κάποιον που θέλει να παίξει μαζί μου;
- Δεν κάνω εγώ; - Εσύ είσαι πολύ γέρος.
-Αν παίξουμε ίσως ξανανιώσω. -Δεν το θέλω αυτό.
Γιατί;
Πες μου γιατί.
Κέρδισα! Το κομπάκτ πρέπει να σταματήσει στην τελευταία σειρά.
Τι παίζουμε;
Κάνεις μια ευχή και τη λες αν κερδίσεις.
Βαλεντίνα με λένε.
Βαλεντίνα. Χάνεις ποτέ σ'αυτό;
Μόλις τώρα το επινόησα.
-Κάποτε τα έχασα όλα. -Σε τι παιχνίδι;
Ο πρώτος που φτάνει στους εφτά πόντους κερδίζει.
Για να είμαι ελικρινής, ήρθα εδώ για να σου μιλήσω.
- Καλό χτύπημα αλλά ανελέητο. - Σωστά.
-Φοβάμαι. -Έλα τώρα!
Δεν ήταν αρκετά ανελέητο.
Δείξε μου τι μπορείς να κάνεις.
Τέλεια!
- Ένα για μένα! - Σειρά μου τώρα.
Βέβαια.
Πολύ μακρυά.
- Έφυγε μια απ'τις πέτρες! - Αλήθεια; Λυπάμαι.
Δεν μπορεί να πήγε μακρυά.
Κάπου εδώ θα είναι.
- Ίσως κύλησε στον κήπο. - Καλό αυτό.
Δεν πειράζει. Ρουμπίνι ήταν.
Σου αρέσει να παίζεις την κυνική;
Όχι.
Πρόσεξε αυτό, στοχεύω αυτό το τετράγωνο. Είναι δύσκολο.
Φύγαμε.
Νάτο, κοίτα!
- Σχεδόν το πέτυχα. - 15.000 στην Βαλεντίνα!
Είκοσι χιλιάδες στον Ποντάνο!
- Εξήντα χιλιάδες στον Ποντάνο! - Έλα τώρα, δεν είσαι σοβαρός.
Αν το κάνεις, δεν θα παίξω. Όχι, είμαι εκτός.
Ανησυχείς μόνο για τους χαμένους.
Τυπικός διανοούμενος. Εγωϊστής, αλλά συμπονετικός.
Δεν είναι ιππόδρομος εδώ, κι εγώ δεν είμαι άλογο!
- Υπάρχει κανένα πιο ζωηρό άλογο; - Ναι, υπάρχει!
Θέλω να ρωτήσω για τον κ. Γκαράνι. Δωμάτιο 103.
Πότε;
Πριν δέκα λεπτά;
Η μητέρα του μαζί;
Βαλεντίνα,
είμαι λίγο απογοητευμένος.
Από μένα;
Πώς μπορώ να επανορθώσω;
Θέλεις να διαβάσουμε μερικές σελίδες μαζί;
Θα ήταν ένας τρόπος να βρεθούμε πιο κοντά.
-Έχεις ανάγκη από στοργή; -Εσύ δεν έχεις;
Αποσύρθηκα απ'το παιχνίδι. Τώρα να ζητήσεις το έπαθλο.
Άσε να το χαρώ λίγο ακόμα αυτό το έπαθλο.
Να το θυμηθείς όμως.
Το μνημονικό μου, από μέρα σε μέρα, χειροτερεύει.
- Γειά, θα σε δω αύριο. - Γειά σου, αγάπη μου.
- Ιγκνάτσιο, φεύγεις κι' εσύ; - Ναι. Ευχαριστώ για τη βραδιά.
- Είναι αργά, πρέπει να πας στο κρεββάτι. - Δεν πάω στο κρεββάτι.
- Πρέπει να σηκωθεί νωρίς. - Καληνύχτα.
- Καληνύχτα.
- Καληνύχτα, μπαμπά. - Γειά σου, αγάπη μου.
Θέλω να μιλήσουμε λίγο.
- Ιγκνάτσιο, θα σε δω αυ΄ρριο το βράδυ. - Βέβαια.
- Άκουσε, μαμά... - Τι είναι, αγάπη μου;
Ποντάνο, έχω μια πρόταση. Χρειάζομαι έναν άνθρωπο σαν εσένα.
- Για τι; - Έχω ένα μορφωτικό πρόγραμμα για τους υπαλλήλους μου.
Θέλω καλύτερη επαφή μεταξύ υπαλλήλων και διεύθυνσης.
Και ξέρεις γιατί;
Δεν ξέρουν τίποτα για την εταιρεία, τίποτα για μένα. Ας κάτσουμε.
Θέλω να φτιάξω γραφείο τύπου και δημοσίων σχέσεων,
μ' ένα ειδικό τμήμα,
εσωτερικών σχέσεων.
- Θέλω να γραφτεί η ιστορία της επιχείρησής μας. - Από μένα;
Ναι, μα όχι μόνο αυτό. Σε θέλω σαν στέλεχός μας.
- Μιλάτε για πλήρη απασχόληση; - Ακριβώς.
Δε σ'ενδιαφέρει η θέση;
Συγγνώμη, πόσα λεφτά κερδίζεις τώρα;
Δεν ξέρω.
Η γυναίκα σου είναι από πλούσια οικογένεια, σωστά;
Μα έχω και δικά μου χρήματα. Συνεργάζομαι με έντυπα.
Κατάλαβα.
Θα σου άρεσε να είσαι ανεξάρτητος;
Με ποια έννοια;
Σκέψου το. Τακτική μας είναι να πληρώνουμε καλούς μισθούς.
Κοιτάξτε τι μου έφερε η ξαδέρφη μου απ'την Αμερική.
Ένα πορτοφόλι, μ'ένα δολάριο μέσα.
Παντού κυκλοφορεί το δολάριο!
Μα τι κάνετε εκεί μόνη, Σινιόρα Ποντάνο;
Αυτοί οι συγγραφείς!
Ωραία είναι εδώ, ε;
- Πού πας; - Θα γυρίσω αμέσως.
Θα ήταν καλύτερα, αν η Καρίλια δεν είχε προηγηθεί...
Και δεν μπόρεσα να την προφτάσω.
Ήταν λάθος σου. Αν είχες προηγηθεί, θα είχες νικήσει εύκολα.
Έπρεπε να μείνω πίσω.
- Μήπως είδατε τη Σινιορίνα Γκεραρντίνι; - Όχι.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Είναι ευκολότερο να γίνει. Όταν ακολουθείς εντολές...
Χορεύουμε;
Ναι.
- Μα δεν ξέρεις να χορεύεις! - Όχι.
- Βρέχει! - Ας πάμε όλοι στην πισίνα.
Υπέροχα!
Τρελάθηκες;
- Μη φοβάσαι. Έλα! - Σταμάτα!
Κοίτα! Κοίτα την!
- Μπαίνω μέσα! - Θα κρυολογήσεις!
Κι' εγώ! Κι' εγώ!
- Είναι τρελλή! - Μα τι λες;
Μην παίζεις.
Τζοβάνα, έλα, γδύσου!
- Που πάμε; - Μπες στο αμάξι.
Το χρηματιστήριο ανεβαίνει. Όλες οι πολιτικές απόψεις...
Γειά, Μιμ. Είσαι πραγματικά όμορφη.
Τι έγινε;
Άντζελο! Φέρε μερικά κεριά, σε παρακαλώ.
Πιάσε, βλέπεις, είμαι μούσκεμα!
- Τζούλιο, που είσαι; - Σταμάτα!
Μια στιγμή. Ας μιλήσουμε. Πες μου κάτι.
Μετά θα πω ένα παραμύθι να κοιμηθείς.
Πες πως είμαι στο κρεβάτι.
Αργότερα. Θα πω την ιστορία ενός ερημίτη, διανοούμενου φυσικά.
Έπινε μόνο νερό, μέχρι που ήρθε στην πόλη,
δοκίμασε το κρασί κι έγινε αλκοολικός. Πως σου φαίνεται;
Μα θέλω κάτι για σένα, που σου συνέβη πραγματικά.
-Μου έχουν συμβεί χειρότερα! -Πώς σκέφτεται ο συγγραφέας;
-Πώς είπες τ'όνομά σου; -Ρέζι, με λένε οι φίλοι μου.
-Μόνο για μας ενδιαφέρεσαι; -Όχι, και για τους άλλους.
Σε περιμένει πολλή δουλειά.
- Τα λέμε αργότερα. - Εντάξει.
Με συγχωρείς. Δε μπορώ.
Πάντως είμαι αρκετά έξυπνη για να μη διαλύσω έναν γάμο.
Να περάσεις την υπόλοιπη νύχτα με τη γυναίκα σου τώρα.
Μα εκείνη μ'έστειλε σε σένα.
Δεν πειράζει. Είναι το έπαθλο απ'το παιχνίδι μας.
Μα είναι σκοτάδι. Πού να τη βρω τώρα;
Ένιωθα πολλή θλίψη απόψε,
αλλά παίζοντας μαζί σου μου πέρασε.
Τώρα η θλίψη σέρνεται πάλι προς εμένα. Σαν ένα σκυλί.
-Έχεις ένα τσιγάρο; -Καπνίζω μόνο πούρα.
Θα φέρω τα δικά μου.
- Άντζελο. - Μάλιστα, κυρία.
- Φέρε κι άλλα κεριά. - Μάλιστα, κυρία.
Νομίζω ότι έχουμε κάποια πράγματα να πούμε.
Βεβαίως.
Νομίζω οτι η αγάπη περιορίζει το άτομο.
Δημιουργεί παρεξηγήσεις ολόγυρα.
Αλλά όχι μέσα. Ακόμα κι οι νουβέλες είναι αισθηματικές τώρα.
Κατάλαβα. Μαζεύεις υλικό εδώ απόψε.
Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω να ξαναγράψω ποτέ.
Ξέρω τι να γράψω, αλλά όχι πώς να το γράψω.
Είναι κρίση. Συμβαίνει συχνά στους συγγραφείς σήμερα.
Στην περίπτωσή μου όμως επηρεάζει όλη μου τη ζωή.
Είσαι αδύναμο άτομο σαν εμένα.
Γιατί μου τα λες αυτά; Θα μπορούσα να καταλάβω;
Τελικά, μου αρέσει το γκολφ, το τένις,
τα αυτοκίνητα, τα πάρτυ.
Μόνο αυτά είναι στη ζωή; Δε σου αρέσει τίποτα άλλο;
Ναι, όλα.
Βοήθησέ με.
- Υπόσχεσαι να μη με κοροϊδέψεις; - Υπόσχομαι.
Άκουσα κομμάτια από διάλογο στην τηλεόραση...
Στη θέση σου, δε θα το έκανα, Τζιμ.
Μετά απ'αυτό, το ουρλιαχτό ενός σκύλου...
...ακουγόταν αβίαστα, σε τέλεια δυστυχία...
Μετά ένα αεροπλάνο,
και μετά σιωπή...Κι ήμουν χαρούμενη...
Η σιωπή του κήπου είναι γεμάτη ήχους, ακούμπα το αυτί σου σε ένα δέντρο και άκου.
Οι ήχοι ίσως είναι μέσα μας, όχι στα δέντρα, όπως νομίζω.
Η σιωπή σπάζει από έναν ξένο θόρυβο...
... που ταράζει τη γαλήνη μου.
Κλείνω το παράθυρο, αλλά ο θόρυβος επιμένει.
Δε θέλω άχρηστους ήχους... Θέλω να τους διαλέγω εγώ...
Φωνές και λέξεις...Πολλές λέξεις που δε θέλω ν'ακούω...
...μα πρέπει να παραιτείσαι, σαν να σε παίρνει το κύμα...
Μπορώ να τ'ακούσω ξανά;
- Το έσβησα. Σαχλό ήταν. - Γιατί είσαι έτσι;
Δεν παίρνω στα σοβαρά το γράψιμό μου.
Είναι κακό για το δέρμα να κλείνομαι μέσα και να γράφω, λέει η μητέρα.
-Χάνεται τόση ευφυία. Κρίμα. -Ξύπνια είμαι, όχι ευφυής.
Παρατηρώ πράγματα χωρίς να πρέπει να γράψω.
Πέρσι πήγα στην Αμερική να δω τη Τζούλια.
- Ποιά Τζούλια; - Τον κυκλώνα.
Ίσως βλεπόμαστε συχνά. Μου πρόσφερε δουλειά ο πατέρας σου.
Πέρυσι πίστεψα ότι είχα ερωτευτεί κάποιον...
Κάτι δεν πάει καλά με μένα, αλλά θα περάσει.
Όποτε προσπαθώ να επικοινωνήσω, ο έρωτας εξαφανίζεται.
- Αυτή ήταν η περίπτωση που τα έχασες όλα; - Όχι.
Θα δουλέψεις για τον πατέρα; Εσύ δε χρειάζεσαι λεφτά.
Νομίζεις;
Χρειάζεσαι μια κοπέλα για μια καινούργια αρχή.
Όχι μια κοπέλα.
Εσένα.
-Μη φοβάσαι. -Μα δε φοβάμαι
Βλέπεις; Είναι παράλογο.
Πώς μπορεί και κοιμάται; Τα πάντα μπορούν να συμβούν.
-Τίποτα δε συμβαίνει ποτέ. -Δε θέλω να χάνεται χρόνος.
Με τρομάξατε. Θα πάθω κανένα έμφραγμα.
Αγάπη μου, αγάπη μου,.
Είσαι τόσο γλυκειά.
Αγάπη μου, Κοίτα πόσο μικρό και γλυκό είναι.
Έλα στο δωμάτιό μου να σκουπιστείς.
- Γειά σου, Ρομπέρτο! - Καληνύχτα.
Τι κοινό! Σάντουιτς προσούτο τέτοια ώρα!
Η χελώνα του Ντ Άνούτσιο πέθανε επειδή έφαγε άνθη.
Είναι αλήθεια, αλλά δε με πιστεύεις.
Θα φέρω μια πετσέτα.
Μπορείς να βγάλεις το φόρεμά σου.
Άκου, Βαλεντίνα. Έτσι δε σε λένε;
Δε μ'αρέσει αυτή η φροντίδα. Πες μου καθαρά τι σκέφτεσαι.
Χωρίς να νιώσεις ενοχές.
Είμαι σίγουρη ότι δεν είναι στη φύση σου.
Δε σκέφτομαι τίποτα. Τώρα σκουπίσου και μη συνεχίζεις.
- Ο συγγραφέας δεν πίνει; - Όχι, ευχαριστώ.
Μια φορά στη Βενετία,
ήμουν σ'ένα δείπνο μ'αυτόν τον Αμερικανό συγγραφέα...
-Που κυνηγάει ελέφαντες... -Ο Χέμινγουεη.
Σπουδαίος. Βέρος καλλιτέχνης.
"Σας θαυμάζω πολύ", του είπα.
"Μια μέρα θα σας επισκεφτώ στην Κούβα."
Και ξέρετε τι μου είπε; "Αν έρθεις να με δεις, θα σε πυροβολήσω!"
Άνθρωπος που ξέρει τη δουλειά του.
Κερδίζει πολλά. Εκατομμύρια δολάρια.
Ακόμα κι ένας διανοούμενος δεν το χλευάζει αυτό!
Δύσκολο να πείτε τι χλευάζει ένας διανοούμενος!
Τα λεφτά, αγαπητέ μου, κανείς δε τα διώχνει ποτέ.
Η εποχή μας,
είναι χυδαία και αντιφιλοσοφική, και φοβάται να πάρει θέση για τις αξίες.
Και δημοκρατία σημαίνει, χωρίς πολλά λόγια, "Παίρνε τα πράγματα όπως σου έρχονται."
Ξέρω το τσιτάτο,ξέρω ποιος το έγραψε αλλά εδώ ακούγεται κάπως προσβλητικό.
- Γιατι έτσι; - Ο κύριος το είπε με ευχαρίστηση.
Ο συγγραφέας το έγραψε από απόγνωση.
Αυτό που λέγεται μετράει, όχι οι προθέσεις.
-Θες να σου πω τι έγινε; -Ας το αποφύγουμε.
Καλύτερα. Δεν είμαι καλή στις εξομολογήσεις.
Άραγε πού είμαι καλή; Στον έρωτα όχι, στα βίτσια όχι.
Έχω πολλά βίτσια, αλλά σχεδόν δεν τα εξασκώ.
Ούτε το ουίσκυ δε μ'αρέσει.
Εγώ βρήκα το βίτσιο που μου πάει. Είναι καλό και ζεστό.
Πόσων χρονών είσαι;
Εικοσιδύο, και πολλών, πάρα πολλών μηνών.
Αγνοείς τι είναι να νιώθεις το βάρος του χρόνου, μάταια.
Απόψε νιώθω σαν να θέλω να πεθάνω.
Ένα τέλος σ'αυτή την αγωνία, κάτι καινούργιο.
-Ίσως δεν υπάρχει τίποτα. -Σωστά...ίσως τίποτα.
Πάμε να φύγουμε.
Δεν ζηλεύω, Παρά το τι είπα.
Καθόλου.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Ελπίζω να ξαναϊδωθούμε.
-Θα με καλέσετε σπίτι σας; -Μετά τις διακοπές μας.
Φέτος θ'αργήσω πολύ να γυρίσω. Πάρα πολύ.
Με εξαντλήσατε, οι δυο σας!
Να πάμε από 'δω;
Μη δίνεις σημασία. Κλαίω επειδή είμαι ανόητη.
Ας μην πάμε σπίτι ακόμα.
Ο πατέρας της Βαλεντίνα μου πρότεινε να δουλέψω γι'αυτόν.
- Θα το δεχτείς; - Δεν νομίζω.
Καλή ευκαιρία. Επιτέλους θα έχεις τη δική σου ζωή.
Τηλεφώνησα στην κλινική. Ο Τομάζο πέθανε.
Πότε; Γιατί δε μου το είπες;
Έπαιζες. Ήταν πραγματικά ένας καλός φίλος για σένα;
Ήταν πιο πολύ για μένα.
Μ'έπεισε ότι είμαι πιο έξυπνη απ'όσο νομίζω.
Πέρασε μέρες προσπαθώντας να με κάνει να μελετήσω.
Κι εγώ δεν ενδιαφερόμουν. Είχα τα προβλήματά μου.
Η επιμονή του κόντεψε να με τρελάνει.
Άρχισα να τον αντιπαθώ γι'αυτό τον λόγο.
Ποτέ δε μιλούσε για τον εαυτό του, μόνο για μένα.
Κι εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα.
Δεν αντιλαμβανόμουν.
Είμαστε τόσο χαζοίόταν είμαστε νέοι. Δε φανταζόμαστε ότι μια μέρα όλα τελειώνουν.
Αντίθετα εσύ μιλούσες μόνο για τον εαυτό σου.
Ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Και το χαιρόμουν.
Τίποτα στον κόσμο δεν ήταν πιο όμορφο.
Επειδή σ'αγαπούσα. Αγαπούσα εσένα, όχι αυτόν.
Κι η στοργή του με κούραζε, ενώ εσένα σε κολάκευε.
Δεν είναι έτσι;
Ναι, αλλά όχι πολύ. Ήταν τόσο ευάλωτος.
Νιώθω σαν να θέλω να πεθάνω επειδή δε σ'αγαπώ πια.
Κι είμαι σε απόγνωση γι'αυτό τον λόγο.
Μακάρι να ήμουν γριά, και να σου είχα αφιερώσει όλη μου τη ζωή.
Μακάρι να πάψω να υπάρχω, γιατί δε μπορώ να σ'αγαπώ.
Αυτή η σκέψη μου ήρθε
στο νάιτ κλαμπ, όταν εσύ έπληττες τόσο.
Μα αν είναι αλήθεια αυτό, αν θέλεις να πεθάνεις,
σημαίνει ότι ακόμα μ'αγαπάς.
Όχι, είναι μόνο οίκτος.
Ποτέ δε σου έδωσα τίποτα. Δεν αντιλαμβανόμουν τίποτα.
Συνεχίζω να χαραμίζω τη ζωή μου σαν ηλίθιος.
Παίρνω χωρίς να δίνω. . . ή δίνω ελάχιστα.
Αν εννοείς ότι δεν έχω πολλά να δώσω, ίσως έχεις δίκιο.
Περνούσα τ'απογεύματα διαβάζοντας στο κρεβάτι.
Ο Τομάζο ερχόταν και μ'έβρισκε εκεί.
Μπορούσε να με φιλήσει. Δε θ'αντιστεκόμουν, από βαρεμάρα.
Αλλά χαιρόταν να με βλέπει να διαβάζω.
Όλα αυτά τα άχρηστα βιβλία.
Διακόσιες σελίδες τη μέρα. Διάβαζα πάρα πολύ γρήγορα.
Δε σου έδωσα τίποτα.
Τώρα ξέρω πως ό,τι δίνουμε στον άλλο, επιστρέφει σε μας.
Μα νομίζουν ότι η μουσική θα κάνει καλύτερη τη μέρα;
Λίντια, ας τελειώσουμε αυτή τη συζήτηση.
Ας πασκίσουμε να πιαστούμε από κάτι που είναι σίγουρο.
Σ'αγαπώ.
Ξέρω ότι σ'αγαπώ ακόμα. Τι άλλο να σου πω; Ας γυρίσουμε στο σπίτι.
Κοιμόσουν ακόμα όταν ξύπνησα το πρωί...
Καθώς ξυπνούσα άκουγα την απαλή αναπνοή σου...
Είδα τα κλειστά μάτια σου, κάτω απ΄τα μαλλιά σου...
...κι ένιωσα βαθιά συγκίνηση...
Θα φώναζα για να ξυπνήσεις, αλλά κοιμόσουν τόσο βαθιά...
Στο λίγο φως, το δέρμα στο μπράτσο σου ήταν γεμάτο ζώη.
Ήθελα να το φιλήσω αλλά
<φοβόμουν μη σε ξυπνήσω.
Φοβόμουν μήπως ξυπνήσεις πάλι στην αγκαλιά μου...
Ήθελα κάτι που κανείς δε μπορούσε να μου στερήσει, κάτι που ήταν δικό μου,
αυτή την αιώνια εικόνα σου.
Πέρα απ΄το πρόσωπό σου, είδα μια αγνή οπτασία...
... που έδειχνε την προοπτική όλης μου της ζωής...
... τα χρόνια που θα έρθουν και τα χρόνια που πέρασαν.
Ήταν ό,τι το πιο θαυμαστό,
που ένιωσα για πρώτη φορά... ...ότι πάντα ανήκα σε σένα.
Κι ότι αυτή η νύχτα θα συνεχιζόταν για πάντα...
...δίπλα σε σένα, τη σκέψη και τη ζεστασιά σου.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πόσο πολύ σ'αγαπώ...Λίντια.
Έκλαψα απ΄την ένταση της συγκίνησης...
Γιατί ένιωσα πως αυτό δεν πρέπει να τελειώσει...
...κι ότι πρέπει να μείνουμε έτσι όλη μας τη ζωή...
...όχι μόνο κοντά, αλλά να ανήκουμε ο ένας στον άλλο...
...με τρόπο που κανείς δε μπορεί να καταστρέψει...
...εκτός απ ΄την απάθεια, που θεωρώ τη μόνη απειλή.
Μετά ξύπνησες, και χαμογελώντας με φίλησες...
...κι ένιωσα ότι δεν είχα να φοβάμαι τίποτα...
...κι ότι θα είμαστε πάντα όπως εκείνη τη στιγμή...
...ενωμένοι με κάτι πιο δυνατό απ΄το κάθετι.
Ποιος έγραψε αυτό το γράμμα;
Είναι δικό σου.
Όχι! Δε σ'αγαπώ πια!
Ούτε κι εσύ μ'αγαπάς!
Μη λες τίποτα. Μη λες τίποτα.
Πες το!
Όχι, δε θα το πω..