PRAWDA
Brichet! Na rozprawę!
Ona i te jej cholerne drzwi!
Marceau! Na rozprawę!
Dalej, moje dziecko, ciężki dzień przed tobą.
Idź do diabła!
Twoja kolej!
Zostaw ją, przecież wiesz, że ma dzisiaj rozprawę.
Widzę, że to twoja pupilka, ale ja nie ukradłam, ani nie zabiłam.
Wiem, trafiłaś tutaj za swoje dobre serce.
- Podusimy się tu wszyscy. - Już otwierają z tyłu okno.
Proszę o wybaczenie, madame.
Może pan to otworzyć?
Muszę zapytać szefa.
Biorę to na siebie.
Dziękuję, mecenasie. Z tyłu nic nie widziałam.
Oczywiście, wy prawnicy uważacie to pewnie za nudzenie.
Nie, dopóki wszystko działa należycie.
Ależ aktor z tego Eparvier.
Oparcie dla bolejącej matki.
Na zewnątrz prawie zemdlała.
Eparvier pewnie uprzedził fotografa.
- Gdzie byłaś? - U naszej klientki.
Zostawiając mi obronę pani Boutereau.
Ona znaczy dla nas pięć milionów rocznie. Raczej więcej niz ta Dominique Marceau.
- Co mówiła? - Wciąż chce wyjaśnień.
Usłyszy powód na ławie oskarżonych. Wszyscy są tacy sami.
- Wątpię czy z nią tak będzie. - To my od tego jesteśmy.
To byłaby wspaniała profesja... bez klientów.
- Nie wygląda już zbyt wyzywająco? - Nie, ale wciąż nieźle.
To niedobrze, widzisz przysięgłych?
Będzie celem dla tych kobiet.
Jest pan zadowolony z artykułu?
Te twarze! Właśnie takich mi trzeba.
Na kogo dziś kolej? Świadkowie? Oskarżeni?
Wszystkich dzisiaj pomęczę, zwłaszcza oponenta.
Nie ma dobrego adwokata, bez dobrego pomysłu.
Żądaj maksymalnej kary, naciskaj, może się uda.
Co kryjesz w rękawie?
A mówiła pani, że nie są w dobrych stosunkach.
Poczekamy, zobaczymy.
- Jest aż tak źle? - Nie, ostro.
Zaczyna się.
Sąd idzie!
Rozpoczynam przesłuchanie.
Nazwisko, wiek i zawód.
Dominique Marceau, 22 lata.
Zawód?
Dobrze, proszę siadać.
Proszę przystąpić do wyboru ławy przysięgłych.
Wybór zajmie godzinę.
Czekać, wciąż czekać. Już tego nie wytrzymuję.
Musi się pani uspokoić. Potrzebne pani będą silne nerwy.
Zaczynam losowanie ławy przysięgłych.
Pierwszy ławnik. Pan Verdier, miejsce siódme.
- Pani Tardy. - Sprzeciw!
- Pani Galon. - Sprzeciw!
- Bez skrupułów! - Jesteś młody.
Co pan o niej sądzi?
To dziwka! Zrobiła to z premedytacją, to oczywiste.
- Guerin nazwie to zbrodnią w afekcie. - Przesadzi.
Jeśli Guérin wygra, ona dostanie 5 lat, a wyjdzie po półtora roku.
To możliwe.
Eparvier nie odpuści, zażąda dożywocia.
Albo gorzej.
Tym gorzej dla niej. Ale najpierw dzisiejsza rozprawa.
Proszę zająć miejsca dla obserwatorów.
Proszę przysięgłych o powstanie.
Przysięgam przed Bogiem, że jak najstaranniej rozważę zarzuty...
...przeciwko Marceau Dominique.
Nie mając uprzedzeń ani do oskarżonej, ani do jej pozycji...
...nie będę rozmawiał z nikim, aż do chwili wydania wyroku.
Nie kierując się uczuciami nienawiści, albo współczucia...
...zdecyduję zgodnie z własnym sumieniem, po wysłuchaniu oskarżyciela i obrońcy...
...w sposób bezstronny i uczciwy...
...i zachowam tajemnicę odnośnie swojej decyzji.
Proszę oskarżoną o wysłuchanie...
...postawionych jej zarzutów.
Proszę sekretarza o odczytanie aktu oskarżenia.
W dniu 15 października 1959 roku, w Sądzie Apelacyjnym w Paryżu...
...rozpoczyna się proces przeciwko Dominique Morceau...
Z taką dziewczyną jak ta, najlepszą linią obrony będzie prawda.
Jaka prawda?
Taka, żeby trafiła do chłopców.
Nawet ich nie znam.
Nie będę się narażał, żeby przypodobać się tej małej.
Będę trzymał się tej linii...
...że Gilbert był świnią, pragnął ją zaciągnąć do łóżka...
...zawrócił jej w głowie...
...a kiedy go przejrzała, zastrzeliła. I to cała prawda.
Historia stara jak świat.
Dla sądu wystarczy.
Dnia 15 grudnia 1958 roku policja otrzymała telefon...
...od Andre Martineau przyjaciela Gilberta Tellier.
{y:i}Martineau wcześniej ostrzegał Tellier'a {y:i}o grożącym mu niebezpieczeństwie.
- Gazeta, panie Guillet. - Dziękuję.
- Idzie pan do Tellier'a? - Tak, zjemy kolację.
Tylko proszę nie grać do późna, sąsiedzi się skarżą.
Dobrze, pani Gaubert.
Gilbert!
Otwórz, to ja!
Czy pan Tellier wychodził?
Oczywiście, że nie. Była u niego blondynka.
Boże, ma pani klucz?
Mam zapasowy, jeśli pan chce. Coś się stało?
Czuje dziwny zapach. To chyba gaz.
Czy to jakiś wypadek?
Cholera! Otworzę okno.
Nie dotykać! Zakręcę gaz.
Panie Martineau! Ona jest tutaj! Wezwę policję!
A ja straż pożarną.
Może lepiej pozwolić jej umrzeć.
- Ona już prawie odeszła. - Nie wiem, czy robimy jej przysługę.
Jeśli właśnie umarła, to nic nie widziałem.
Tak byłoby najlepiej.
Dominique Morceau zostały przedstawione zarzuty...
...przez Sąd Departamentu Sekwany...
...gdzie będąc w stanie oskarżenia przebywa w areszcie...
...do czasu postawienia jej przed ławą przysięgłych...
...gdzie zostanie osądzona zgodnie z prawem.
Oskarżona, proszę wstać!
Jest pani oskarżona o morderstwo...
...za to przestępstwo grozi kara śmierci.
Rozpoczynamy przesłuchanie.
Urodzona 12.10.1939, w Rennes, gdzie mieszkała do 18 roku życia.
Pani ojciec był zawodowym wojskowym.
Matka dbała o edukację pani oraz pani siostry, Annie.
Wszyscy świadkowie wymieniają te same cechy pani charakteru...
Egoizm, brak stabilności nastroju i uczuć, niewdzięczność.
Jednak, miała pani szczęśliwe dzieciństwo i opiekę.
Miałam co potrzeba, ale...
Była pani dręczona?
Nie, tego nie powiedziałam.
Pani matka na emeryturze wiodła samotne życie.
Irytowało panią jej poczucie obowiązku, gdy troszczyła się o pani siostrę.
Zawsze była tą lepszą.
Od dzieciństwa nienawidziła jej pani.
Mam tu zapis pewnego zdarzenia.
Pani siostra dostała piękną lalkę.
Ukradła ją pani i obcięła jej włosy, wyrwała ręce...
...wydłubała oczy...
...i poćwiartowała ją z niepokojącym okrucieństwem.
Zamordowanie lalki. Piękny pokaz.
Panie mecenasi, bardzo proszę!
Miałam osiem lat.
I już zazdrosna o siostrę.
Nic od nikogo nie dostałam.
Widocznie nie zasłużyła pani, a Annie na to zapracowała.
Nauka przychodziła jej z łatwością. Mnie - nie.
Nie poświęcała jej pani wiele czasu. W przeciwieństwie do siostry.
Panowie, Annie uczyła się w szkole i brała lekcje skrzypiec.
Pani wolała włóczyć się po mieście z chłopakami...
...zachowując się skandalicznie!
Skandal? O to nietrudno w Rennes.
Naprawdę? A wniesienie do szkoły skandalicznej książki "Mandaryni"?
Krążyła między nami, ale muszę powiedzieć, że była dość nudna.
Nie była zaskakująca, czy szokująca?
Wysoki Sądzie, zacytuję przykładowo ze strony 74...
{y:i}Jego usta pieściły moje piersi, {y:i}mój brzuch i dalej...
{y:i}Uległam całkowicie tej rozkoszy...
Wysoki Sądzie, to są trzy specjalnie wybrane zdania z ponad 600 stron.
- Nie pochodzą z tej książki? - Ona zdobyła Nagrodę Goncourt!
Czy poleciłby ją pan swojej córce?
Czy to proces Simone de Beauvoir?
Nie jesteśmy tu, aby oceniać swoją lekturę.
Cieszę się, że to usłyszałem.
Przywołałem ten epizod, ponieważ był on przyczyną wydalenia pani ze szkoły.
Wiodąc jeszcze bardziej próżniacze życie...
...była pani głucha na rady ojca, obecnie przebywającego na emeryturze.
Odwiedzała pani często kawiarnie, chodziła do kina trzy razy w tygodniu.
Wkrótce w tym rozwiązłym życiu nastąpiła logiczna konsekwencja:...
...znalazła pani kochanka.
Zgadza się?
Mówiłam już o tym sędziemu.
Tak, to prawda. Dziwne jest tylko, że ten młody człowiek zaprzecza.
Biedny Henri.
Zwykle bywa odwrotnie. Co prawda, jest on teraz żonaty.
Ludzie zaczęli mówić...
...że, uciekając przed konsekwencjami, wyjechała pani z miasta.
Jakimi konsekwencjami? To nie ma żadnego związku.
Annie zdobyła w Rennes pierwszą nagrodę w skrzypcach.
Tata wysłał ją do Konserwatorium w Paryżu, a ja skorzystałam z okazji.
Annie jedzie do Paryża i ja też.
- Nie! - Dlaczego?
Zostaniesz tutaj!
Wolałabym umrzeć.
Jak możesz tak mówić?
Nie opowiadaj bzdur. Zacznij pracować, córko!
Będę pracować w Paryżu.
Zawsze miałaś dwie lewe ręce, ale za to głowę...
- Mogę być sekretarką. - Nie umiesz pisać na maszynie.
Nie muszę być w biurze! Są sklepy, salony piękności...
Moja córka nie będzie manikiurzystką!
A tutaj kim mogę zostać?
Posłuchaj, zacznę zarabiać prędzej niż Annie.
Będę kosmetyczką w salonie urody.
Zwrócę ci za podróż w ciągu miesiąca...
I tak wyjadę.
Będzie tak jak mówię!
Pożałujesz tego!
To jest pyszne, kochanie.
Dobrej nocy. Idź już do łóżka.
Źle to rozegrałaś. Mogłaś to zrobić bardziej dyplomatycznie.
Nie udawaj, wiem, że nie śpisz.
Przecież to nie moja wina.
Przestań się wygłupiać.
Dominique, dość tego!
Dominique, odezwij się! Powiedz coś!
Mamo!
To nie było na poważnie, prawda?
Naprawdę chciałam umrzeć.
Szczerość tego czynu była wątpliwa.
- To była komedia. - Przedstawiewnie.
Komedia? Pan to nazywa komedią?
Ja osobiście, kiedy osiemnastolatka połyka dwa gramy veronalu...
...nazwałbym to tragedią.
Proszę nie przesadzać. Lekarz, który udzielał jej pomocy...
...określił jej czyn jako "teatralny".
Teatralny, ale nie udawany. Cytuję:...
"Pacjentka była w stanie pół-śpiączki Zażyta dawka była śmiertelna."
O, nie. Jeśli już pan cytuje, to proszę cytować w całości.
"... dawka była śmiertelna, ale pacjentce nie groziło niebezpieczeństwo."
Czekam. Nie zamierza pan jednak przeczytać wszystkiego?
Więc ja dokończę.
"... pacjentce nie groziło niebezpieczeństwo...
"... dzięki odpowiednio szybkiej interwencji medycznej."
Co znaczy: "bo przyjechałem w samą porę".
Ona na to liczyła.
Ani lekarz, ani rodzice nie wątpili w szczerość jej czynu.
Dowodem na to jest, że przychylili się do jej decyzji.
Pani rodzice poświęcili się i wysłali panią, wraz z siostrą, do Paryża.
{y:i}Do La Chapelle, {y:i}godzinę drogi od miasta.
{y:i}Miejsce może nieco oddalone, {y:i}ale za to czystsze i zdrowsze...
{y:i}... gdzie można wynająć tanie, {y:i}ale wygodne kwatery.
Długo jeszcze?
Możesz mi pomóc?
- Strasznie to niewygodne! - Chyba wstałaś lewą nogą.
Miłego rzępolenia!
{y:i}Od początku kusiło panią łatwe życie.
{y:i}Zauroczyły panią {y:i}luksusowe paryskie dzielnice...
{y:i}... oślepił ten cały blichtr...
{y:i}... bogactwo na pokaz {y:i}i wystawne sklepy.
{y:i}Nie na długo.
{y:i}Rzeczywiście...
{y:i}... szybko przeniosła się pani {y:i}z Champs-Elysées do La Rive Gauche.
{y:i}Ale nie w poszukiwaniu wiedzy, {y:i}czy z chęci intelektualnych dyskusji.
{y:i}W cieniu uniwersytetu {y:i}odkryła pani kawiarnie...
{y:i}... ich gwar...
{y:i}... fizyczną i moralną degradację, {y:i}niezdrową atmosferę...
{y:i}... panującą tam ułudę koleżeństwa.
{y:i}Ta panująca swoboda {y:i}wydawała się pani pełna obietnic.
{y:i}Wulgarne komplementy nie raziły pani, {y:i}wręcz przeciwnie.
Ale kociak!
{y:i}Zamiast zszokowana, poczuła się pani {y:i}swobodnie w tym rozwiązłym środowisku.
{y:i}Zadomowiła się tam pani...
{y:i}... szybko zawarła nowe przyjaźnie...
Dzięki!
{y:i}... i odnalazła swoje środowisko.
{y:i}Co dzień, co wieczór {y:i}przychodziła tam pani...
{y:i}... spotykając innych, {y:i}których nazywała pani "paczką"...
{y:i}... byli tacy jak pani pani.
Zostaw mnie w spokoju!
Nie dotykaj Georges'a, on studiuje.
Gdzieś muszę, u mnie jest zimno.
- Chcesz trochę? - Nie, dzięki, jeszcze śpię.
Kawa!
- Kto dzisiaj stawia? - Ja, zapraszam.
Cóż za hojność. Pozwól, że to zapiszę.
- Co zapiszesz? - Jesteś w jego powieści.
Powieści? Gdzie ją masz?
Tutaj.
- I tam pozostanie. - Najważniejszy jest pomysł.
- Wolne? - Zajęte.
A o czym to będzie?
Moja powieść? O życiu.
- To wielki temat. - Masz rację!
- Przestałbyś wreszcie. - Szukam rytmu.
To nie wystarczy w konserwatorium.
Nie, ale to coś więcej niż muzyka!
Też grasz?
Nigdy w życiu!
Więc co robisz? Potrzebuję to do swojej powieści.
Co robię... Właściwie to nic.
Więc złamała pani obietnicę, którą dała rodzicom.
Jaką obietnicę?
Czyż nie mówiła pani, że zacznie pracować i zarabiać na swoje utrzymanie?
Cóż...
Nic więcej pani nie powie?
Chodziłam na kurs kosmetyczki w salonie piękności.
Przez jeden tydzień.
Bo był tylko rano, a rano to nie moja pora.
Cisza!
Więc to lenistwo i rozwiązłe zachowanie doprowadziło do zbrodni.
Mając dość dobrego przykładu siostry wracała pani coraz później...
...a w końcu wcale.
Do jutra!
Michel!
Michel, posłuchaj!
- Myślałeś kiedyś o samobójstwie? - Oczywiście, każdy myślał.
Ja też, jak tylko wsiadam do metro.
Nie chce mi się wracać do domu.
Więc co chcesz zrobić?
- Zostać z tobą. - Chodź!
Pokój jest bardzo mały. Łóżko też małe.
- Cześć, Daisy! - Ona też tu mieszka?
Cześć, masz ognia?
Możesz zatrzymać.
Piękna plama, co?
I mój mobil. Podoba ci się?
- Tak, możesz patrzeć na niego z łóżka. - Barbaste go dla mnie zrobił.
- Barb... kto? - Nie znasz go.
Co to za sznur?
O tym mówiliśmy - sznur, żeby się powiesić.
- Zamierzasz z niego skorzystać? - Na razie nie.
Nie powiesiłabym się. To okropne.
- Będzie nam ciasno. - Mogę spać gdziekolwiek.
- Nie pracujesz wieczorami? - Nigdzie nie pracuję. Ja myślę.
Ciekawe, że dogadujemy się ze sobą, chociaż nie rozmawiamy.
No właśnie.
Te wszystkie rakiety zakończą się fajerwerkami.
Dobranoc, kochanie.
Zgaś światło.
Lubię cię, wiesz?
Chcesz?
Więc zróbmy to jak przyjaciele.
Może się dogadujemy, bo nie jesteśmy zdolni do miłości.
Mam już tego dość!
Prania w zlewie, pończoch na moim stojaku, dżemu na moim Mozarcie!
Nie obchodzi mnie, gdzie sypiasz, ale nie zniosę tutaj bałaganu!
Bierzesz moje perfumy, zużywasz mój szampon.
Ty się tak często nie myjesz.
Teraz zniknął cukier.
Wczoraj się skończył.
Nie mogłaś kupić?
Ty nic nie robisz, a ja muszę o wszystkim myśleć.
Uspokój się.
Jest niedziela, zaraz zamykają sklepy.
Beze mnie umarłabyś z głodu.
Nie ciesz się!
Tak!
Szukam Annie Marceau.
Dopiero co wyszła.
Gdzie idziesz?
Możesz tu zaczekać, ona niedługo wróci.
No, wejdź!
Zamknij drzwi!
Możesz podejść bliżej. Ja nie gryzę.
- Ty jesteś Dominique? - Tak.
- Gilbert Tellier. - Siadaj.
- Palisz? - Nie, dziękuję.
Usłyszałem tę muzykę i pomyślałem, że pomyliłem drzwi.
To nie styl Annie. Ona woli poważną.
- Ja też. - Nie żartuj!
Takiej muzyki po prostu... nie trawię. Dosłownie.
Ja ją uwielbiam.
Annie nie wspominała o mnie?
Nie, zachowała się fałszywie. Ty też grasz na skrzypcach?
Nie, na fortepianie, organach, komponuję, a także dyryguję.
Kariera solowa jest wspaniała, oczywiście...
...ale ja wolę oddać się muzyce na przykład dyrygując.
- Nudzę cię? - Nie, to interesujące.
- Widujecie się często z Annie? - Tak, często.
Pieprzycie się?
Nie, to znaczy... nie jestem nachalny. Annie to dobra dziewczyna.
Więc na co czekasz? Będzie jeszcze lepsza.
Jest wystarczająco dobra, to wspaniała przyjaciółka.
Chodzimy na koncerty, wspólnie ćwiczymy, pracujemy...
To musi być orgia!
Liczy się nie tylko zabawa, ważne są inne rzeczy w życiu!
Mam już dość tych ważnych zasad. Widzę, że się dobraliście razem z Annie.
Gilbert! Co ty tu robisz!
Mam dwa bilety do Sali Pleyela na czwartą.
To miło, że o mnie pomyślałeś.
Będzie Bartok pod dyrekcją Markevitcha.
Oczywiście, świetny pomysł.
- Będę tam na ciebie czekał. - Tak, do zobaczenia.
Do widzenia.
Ty chyba oszalałaś! Znoszę to, gdy jesteśmy same...
...ale nie na oczach moich przyjaciół!
Co on sobie pomyśli? Nie rozumiesz, że mi wstyd?
Wszystko przez tego napuszonego palanta.
Mylisz się! On jest wspaniały, największy talent w szkole.
Co teraz będzie?
Przecież przyjdzie!
Lepiej skończ, mam już tego dość!
Ja też mam dość! Jak wrócisz, to mnie już nie będzie!
Bardzo dobrze!
{y:i}Zrywając ostatecznie z tradycją, honorem {y:i}i uczciwością wobec swojej rodziny...
{y:i}... porzuciła pani siostrę {y:i}i wyprowadziła do kochanka, Michela Delauney.
- Wcale tak nie było. - Jak to nie?
- Michel Delauney był pani kochankiem? - Tak.
- Czy mieszkał w hotelu Boileau? - Tak.
Mieszkała już tam pani wcześniej, więc sprowadziła się do niego.
Nie, ja mieszkałam w pokoju Daisy.
Dzieliłyśmy się opłatami.
A z Michelem to była przeszłość.
Była pani jego kochanką jeszcze tydzień wcześniej.
Coś w tym stylu.
I już się rozeszliście?
A co się stało?
Nic, skończyło się. To wszystko.
Ale nadal się widywaliście.
Widywałam go wcześniej i poźniej. Co to ma do rzeczy?
Trudno mi to zrozumieć.
Według pani, Gilbert przyjechał pewnego dnia do hotelu...
...całkiem niespodziewanie.
Annie go przysłała.
Nieprawda! Pani siostra zaprzecza.
Wydaje mi się, że Annie mówiła tutaj prawdę.
- Mnie też. - Właśnie.
Coś się stało?
Nie. Z twoją siostrą wszystko w porządku?
- Tak, wyprowadziła się. - Dokąd?
Mieszka ze swoją paczką w hotelu Boileau.
- Interesuje cię to? - Nie, ale to trochę z mojej winy...
Gdyby zrobiła coś głupiego, czułbym się za to odpowiedzialny.
- Nie można tego naprawić? - Lepiej zostawić ją w spokoju.
Dzień dobry, to ja.
To ten chłopak-cud.
Nie, nie tylko...
Cześć.
- Co cię tu sprowadza? - Chciałbym z tobą porozmawiać.
Mów!
Myślę, że wolałby na osobności.
- Zgadza się? - Tak.
Chodź Daisy.
Masz dyskretnych znajomych.
Dyskrecja i cnota są czasami praktyczne. Idziemy!
Palicie trawkę?
Nie, to kadzidło.
Nie lubię przeciągów, dlatego nie otwieram okien.
Nie chcesz robić sobie problemów?
Nie, nie chcę.
Przyszedłeś, żeby mi to powiedzieć?
Twoja siostra mnie przysłała. Martwi się o ciebie.
Nie mogła sama przyjść?
Chyba bała się spotkać z twoim kochankiem.
Z Michelem? To nieaktualne.
Wygląda raczej, jakbyście wciąż byli razem.
Między nami już nic nie ma. Bawi się moimi stopami, bo lubię to.
On lubi moje piersi. I to wszystko.
Próbujesz mnie zgorszyć?
Więc co mam robić?
Interesujesz mnie. Zabawnie jest cię obserwować.
- To ciekawy przypadek. - Przypadek?
Chcesz się ze mną drażnić? Muszę się ubrać.
Tak szybko? Dopiero wpół do czwartej.
Chce mi się jeść. Z nudów robię się strasznie głodna.
Słuchaj...
Wiesz, że każdy, kto cię zobaczy chce z tobą iść do łóżka?
To prawda?
Tak. Tak byłoby najprościej, co?
Nie jesteś w moim typie.
Irytuję cię, tak?
Teraz ty, mogę dostać jedną z serem?
Nawet dwie.
- On jest nadziany, ma kupę szmalu. - Przestań!
Daje lekcje fortepianu bogatym dzieciakom.
Trzem.
- A zimne nóżki? - Jakie zimne nóżki?
On ma na myśli moje organy na pogrzebach.
On żeruje na ludzkim cierpieniu.
Wolałbym to. Ja opiekuję się dziećmi.
Kiedy mamusie idą do kina, ja zmieniam pieluszki.
Skąd wytrzasnąłeś tę piękną koszulę?
Prezent. Od czarującej kobiety.
- Masz szczęście! - Nie, to talent. Pokażę ci.
On ma dar.
Jesteś niemożliwa.
- Więc po co tu przychodzisz? - Nie widzisz, że się zakochał?
To nie pasuje do niego.
Mocniej! Jeszcze raz. Teraz dobrze.
Lubisz być dotykana, tak?
Biedactwo, jest zazdrosny.
Jak dzisiaj skończę grać...
Masz plany na wieczór?
Nie, nie dzisiaj.
- Kto to? - Nie wiem.
Nie, jestem sama.
Idziemy z paczką do kina. To na razie!
Idziesz dzisiaj do kina?
Z kim?
Z głuptasem.
Jesteś trochę niezgrabny, ale słodki.
Mogę wejść?
Nie, tam i tak jest Daisy.
Ale miałabyś coś przeciwko?
Z tobą jest inaczej, jesteś taki poważny.
Bo to jest poważne. Masz wszystkie wady świata, ale kocham cię.
Naprawdę kocham. Nie żałujesz?
Nie, podoba mi się to. Też chcę być kochaną.
Udowodnij!
Wejdź! Przyszłaś w samą porę.
Rozumiem. Cześć.
Do widzenia, Daisy.
Jak długo zamierzasz go zwodzić?
Nie wiem, improwizuję.
Przez dwa tygodnie odmawiała pani spotkań z Gilbertem. Dlaczego?
Aby wzbudzić w nim pożądanie?
Ustalmy, Wysoki Sądzie.
Po jakim czasie dziewczyna powinna się oddać?
Trzy dni to zbyt szybko, za łatwa dziewczyna.
Dwa tygodnie to za długo, to samotnica.
Czy prawo to jakoś ustala?
Proszę pozwolić odpowiedzieć swojej klientce.
Miała pani już doświadczenie.
Dlaczego odrzucała pani jedynego mężczyznę, który deklarował pani miłość?
Wydawało mi się, że z nim powinno być inaczej.
Co za wyjaśnienie.
Spotyka pani wielką miłość i przyjmuje stan oczekiwania...
...jakby rodzaj narzeczeństwa.
Zgadza się.
Właśnie nie. Dobrze pani wie co miałem na myśli.
Hej, idioto, nie możesz bardziej uważać?
Co, piracie!
To jest maszyna, co?
Cześć, Louviers!
Witaj, mistrzu!
- Jak tam idą interesy? - Lepiej niż nauka.
Witam.
Chcesz się przejechać?
- Nie mogę ich tu zostawić. - Jedno kółko wokół domów.
Dwie minutki.
Zasuwaj! Będę mierzył czas.
To wariat!
- Podoba ci się jego motocykl. - On też jest niezły.
Rzygać mi się chce. Chodź!
- Zazdrośnik! - Idiotka!
Daj spokój! One wszystkie są takie same.
Już są!
Skończycie wreszcie hałasować?
Nie można się trochę pobawić?
Muszę wstać rano do pracy!
Trzeba chodzić wcześniej spać.
Za trzy sekundy ich usłyszymy.
28... 29...
Gdzie oni się podziali?
- Może awaria? - Może.
38... 39...
Przestań już liczyć, to bez sensu.
Żeby iść z takim dupkiem.
- Zrobiła nas w balona. - Może mieli wypadek?
Może, ale raczej nie śmiertelny.
A więc nie zginęła pani.
Czy to było w porządku zdradzić Gilberta?
Nie zdradziłam go, nie byłam jego kochanką.
Dobrze, więc po co było mówić o namiętnej miłości, narzeczeństwie.
Lepiej było powiedzieć: "Lubię go wyśmiewać, żeby cierpiał".
To nieprawda. Chciałam się tylko przejechać na motorze.
I została pani jego kochanką na motocyklu?
To łatwe kpić sobie z tego.
A także obraźliwe. Ma pan bronić pamięci o zmarłym...
...a nie przeprowadzać oskarżenie.
Proszę nie zapominać, że jest pan adwokatem.
Moje pytania mają na celu ustalenie prawdy.
Więc proszę pozwolić mi pytać dalej.
Wracając do pana Louviers. Proszę...
To nie miało znaczenia.
Być może dla pani, ale nie dla Gilberta.
A, tu jesteś!
Zastanawiałem się, co z tobą.
Czekasz na Dominique?
Jeśli chcesz się przespać z dziewczyną, bieganie za nią to zła taktyka.
Tak, wiem.
Na twoim miejscu bym się napił. To najlepsze lekarstwo.
Pewnie masz rację.
- Która jest godzina? - 10.20
Co tu robisz?
- Gdzie byłaś? - Co ci do tego?
To, że czekałem całą noc, jestem przemarznięty.
- To twój problem. - Zobaczymy. Wsiadaj.
- Odbiło ci? - Mam ślub o jedenastej, dalej!
Do kościoła Pinet, szybko!
Więc...
Jak tam przejażdżka, podobało się?
Tak sobie.
A w łóżku?
Dobrze było?
Tak sobie.
Zamierzasz zaliczyć wszystkich po kolei? Całą listę?
Co z tego?
Zdzira!
Ładnie tu, nie żałuję, że przyszłam.
Czemu mnie obrażasz? Nie jestem twoją kochanką.
Wiem o tym dobrze.
Uzgodniliśmy to. Lepiej niech tak zostanie.
Masz mnie chyba za durnia.
Dopisać cię do listy? Proszę bardzo!
- Wszystko psujesz. - To ty wszystko psujesz!
Decydujesz się, czy nie?
Chodź, zrobimy to i przestaniemy o tym gadać.
Dalej, Daisy, wstawaj! Potrzebujemy łóżko.
Dobra, rozumiem.
Witaj, tak w ogóle.
Miejsce jeszcze ciepłe.
Otwórzcie, to ja! Chcę się dostać do swojego pokoju.
Nie teraz. Później.
Wiesz... Nigdy bym w to nie uwierzyła.
Ja też nie.
Witajcie ptaszki!
- Dwie minuty i gotowe. - Nie mam czasu. - Co z tobą?
Chyba się zakochałam.
Przepraszam, szukam sali dyrygentury.
Drugie drzwi na lewo.
- Można tam wejść? - Jeśli nie będzie pani hałasować.
Annie, nie umiesz liczyć?
- Słuchaj, Tellier... - Tak?
Uważaj na rogi, są naprawdę słabe.
Zaczniemy jeszcze raz.
Od czwartego taktu. I rogi!
Wystarczy!
Skończyliśmy!.
Całkiem nieźle, Tellier.
Tylko trochę za mocno.
Pozwolisz, że dokończę?
Musisz trzymać orkiestrę w ryzach, inaczej się porozjeżdżają.
Widziałaś swoją siostrę? Gilbert nie marnuje czasu.
Nie wiedziałam, że lubisz muzykę.
Wybacz mi, Annie... To nie moja wina.
Dziwka! Jesteś gorsza niż myślałam.
Spróbuj zrozumieć, proszę!
Rozumiem! Jesteś obrzydliwa! Powodzenia!
Kochany!
Kocham cię, jesteś wspaniały.
Co z nią? Wygląda na wściekłą.
Jest jej przykro. Dziwisz się?
To było głupie. Biedna Annie
Kobiety są takie skomplikowane.
Jestem mokry. Masz chusteczkę?
Nie masz mniejszej?
Hej, Tellier... Nie widywaliśmy się ostatnio.
Byłem bardzo zajęty.
Widzę.
Rozmawialiśmy o twoim projekcie.
- Możemy to zrobić. - Naprawdę?
Możesz liczyć na trzydziestu chłopaków.
Najlepszych.
Słyszałaś? Przekonywałem ich od tygodni.
I udało się.
Słyszałaś? Dali mi wiarę w siebie... że stworzę orkiestrę.
Będę miał swoją orkiestrę.
To dziwne uczucie.
Wcześniej... wahałem się, byłem trochę wystraszony.
Ale teraz... Teraz czuję się pewnie.
Zamykają!
Piękne, prawda?
Tutaj czuję się jak w domu. Oddycham.
Są dni, kiedy wszystko jest w porządku.
Jesteś piękna.
Taka piękna.
Nie mogę już żyć bez ciebie.
Skarbie...
Pobierzmy się.
- Co? - Pobierzmy się.
Tak szybko? Mam dopiero dwadzieścia lat.
Co z tego? Nie chcesz być dłużej szczęśliwa?
- Inni są nieszczęśliwi w małżeństwie. - Może inni, ale nie my.
Trzymaj.
Myślałem o tobie całą noc, nie mogłem spać.
Nie pozwolę ci odejść.
Jesteś moja, tylko to się liczy.
Staram się zrozumieć pani uczucia. Podsumujmy...
Czy nie poszła pani do konserwatorium, żeby sprowokować swoją siostrę?
Chciałam tylko zobaczyć Gilberta.
A jednak odrzuciła pani jego propozycję małżeństwa.
Nie odrzuciłam. Nie myślałam o ślubie. Chciałam być szczęśliwa.
Dla pani szczęście nie jest tożsame z uczciwym życiem?
Można żyć uczciwie bez małżeństwa.
Pani może tak...
Kiedy Gilbert poprosił panią o rękę...
...wydawał się tak myśleć, prawda?
On nigdy formalnie nie poprosił.
Wyszedł z pomysłem małżeństwa...
...ale nie miał środków na utrzymanie i wiedział, że to nierealne.
Czy Gilbert był tego dnia szczery, czy nie?
- Pytam pańską klientkę. - Zabraniam odpowiedzi na to pytanie.
- Bardzo rozsądnie. - Jestem za stary na takie sztuczki.
Naturalnie, że wtedy mu wierzyła. Inaczej by jej tu nie było.
I czego to dowodzi? Że była naiwna...
...a nie, że Gilbert był uczciwy.
Mam pytanie do pańskiej klientki...
...chociaż wiem, że nie odpowie.
Czy Gilbert wspominał o swoich planach małżeńskich? Nie!
Czy przedstawił Dominique? Nie!
Ale powiedział o swoich zaręczynach.
- Komu? - Swojej gospodyni.
To był żart!
Chodziło o to, żebyśmy mogli być razem u niego.
- Słyszysz to? - Nie jestem głucha.
Uwaga... pierwsze wejście.
Widzisz co on wyczarowuje z niczego?
Masz "Świat Filmu"?
Musisz o tym mówić? To jest Bach, moja droga.
Lubię czytać w czasie słuchania muzyki.
Nie, no chyba robisz to specjalnie.
Na Boga, co jest cię w stanie naprawdę poruszyć?
Marlon Brando.
Trzy takie filmy w ciągu dwóch tygodni, to już wystarczy.
Więc co mamy robić?
Chodźmy do domu.
Znowu?
Przestań!
O co chodzi? Nie kochasz mnie już?
Przecież tak! Ale nie myśl wciąż o tym! Jeszcze ja tu jestem.
Oczywiście, że tu jesteś.
O tak, w łóżku. Nie możemy spędzić tu całego życia.
Chcę wyjść, zabawić się, spotkać z przyjaciółmi, potańczyć.
Chcę żyć, do cholery!
Nie widziałam się z nikim od dawna.
Nie mam czasu na twoich przyjaciół. Mam zbyt wiele pracy.
Dni, tygodnie mijają, a ja mam coraz więcej zaległości.
Miłość to życie we dwójkę.
Miłość to nie puszka konserw.
Życie między twoją muzyką, a łóżkiem. Duszę się.
Więc wyjdź na powietrze, to ci dobrze zrobi.
Nie musisz mi tego mówić dwa razy. Wychodzę na dwór.
Do zobaczenia jutro.
Jutro? Za kogo ty się uważasz?
To nie ja włóczyłam się za tobą. Odchodzę na dobre.
Nie wygłupiaj się!
Nie, nie wiem gdzie.
Tu jej nie było.
Nie widziałem jej od trzech dni.
Tak, pokłóciliśmy się.
To było głupie, wiem, ale nie było powodu.
Mamy jubileusz z okazji dwóch miesięcy... kupiłem prezent...
Jestem.
Dzięki, Daisy. Ona przyszła.
Gdzie byłaś?
Co robiłaś przez te trzy dni? I z kim?
Z paczką, jak zwykle.
Przestań udawać. Spójrz w lustro.
- Nic nie widzę. - Nie widzisz?
Skąd ta koszula?
- To boli. - Nie obchodzi mnie!
Skąd masz tę koszulę? Ja wiem skąd!
Wszyscy wiedzą. To koszula Jerome'a. I co z tego?
Co z tego?
Zwariowałeś? Przestań! To boli!
Już mam dość!
Ja też mam dość! Ty kurwo! Nie chcę cię więcej widzieć!
- Co tu się dzieje? Co wy wyprawiacie? - Nic!
To było straszne. Jej krzyki obudziłyby zmarłego.
Powiedziałam biednemu Gilbertowi, żeby z nią zerwał...
...i żeby ona więcej do nas nie przychodziła.
On to zrozumiał, nie sprzeciwiał się.
- Czy coś jeszcze? - To już wszystko.
Oskarżyciel, jakieś pytania?
Nie mam pytań.
Mecenasie?
Czy zna pani powód tej brutalnej sceny? Jaka była jej przyczyna?
Ona go wciąż zdradzała.
To nieprawda!
Zdradziłam go tylko raz, z Jerome.
Tylko raz? Po tylu wcześniejszych? Dlaczego?
Skąd mam wiedzieć?
Zdrada z kim popadnie może być sposobem na życie...
...ale kiedy wierna kobieta dopuszcza się tego...
...musi być jakiś poważny powód.
Jaki?
Zauroczenie? Chwila słabości?
- Dla Jerome'a? - Nie.
Więc?
To było głupie.
Byliśmy w moim pokoju. Jerome miał ładną koszulę.
Rozebrałam się, żeby ją przymierzyć...
...on zaczął być nachalny, wywiązała się szamotanina i... tyle.
- I zatrzymała pani koszulę? - Tak wyszło.
A później, były jakieś inne... koszule?
Za kogo pan mnie ma?
Za kłamcę.
Pani nigdy nie kochała Gilberta!
Tylko to tłumaczy pani ciągłą niewierność.
Ciągłą? Jak to ciągłą?
W czasie ich półtorarocznej relacji zdarzyła się tylko ta jedna historia.
...i ona sama o tym opowiedziała.
Prowadziła swobodne życie, niech będzie...
...ale czy osądzamy ją tutaj za to, czy za zabicie człowieka?
Proszę nie sugerować zbrodni w afekcie. Rezygnuję ze swojej mowy.
Jeśli pańska klientka gra pokrzywdzoną, to mówię NIE!
Zbyt często odrzucała miłość Gilberta.
Miłość Gilberta...
Porozmawiajmy o jego miłości...
Mówiła pani, że kazała Gilbertowi wybierać: Dominique albo mieszkanie?
Zgadza się.
On bez wahania wybrał mieszkanie.
Ale nie przestał jej widywać.
Spotykał się z nią w tajemnicy.
- Żeby dostać to, co chciał. - O, właśnie, tutaj się zgadzamy. Dziękuję.
Następny świadek.
Imię, nazwisko, wiek, zawód.
Ludovic Toussaint, trzydzieści lat, właściciel restauracji.
Czy nie łączyły pana bliskie stosunki z oskarżoną, którą pan zatrudniał...
Czy przysięga pan mówić prawdę i tylko prawdę.
Proszę podnieść prawą rękę i powiedzieć "przysięgam".
Zaczynamy przesłuchanie.
Jak pan poznał oskarżoną?
Szukała pracy. Jej ojciec przestał jej wysyłać pieniądze.
Rodzice są niewdzięczni...
...kiedy już ich nie bawisz odtrącają cię.
Muszę coś zrobić.
- Co umiesz robić? - Ja? No...
To nie jej wina. Kocham ją taką jaka jest.
Tym jej nie nakarmisz.
On, mężczyzna, przygarnie ją.
Myślę, że trochę później, a na razie...
A na razie...
- Cukiernia poszukuje sprzedawczyni. - Wymagane referencje.
Doświadczony lutowacz.
- Co to znaczy? - Później ci wyjaśnię.
Sprzedawczyni bielizny, Champs-Elysées, dobra prezencja.
Kwalifikacje... specjalista... doświadczenie...
Potrzebuję dziewczyny bez kwalifikacji, ładnej, zgrabnej...
- I uległej? - Do szatni w lokalu.
Mówię poważnie. Dziewczyna akurat zachorowała.
- Jak się nazywa twój lokal? - Spoutnik. Znasz go?
Oczywiście.
Damy panu znać.
- O co ci chodzi? - Zabraniam ci się zgodzić.
Henri, podaj krzesło!
- Jakie piękne buty! - Idiota!
- To prawdziwe diamenty? - Tak, za 8.500 franków.
Pomóż mi!
Tak zarabiasz na życie?
Zarabiać bez wstawania wcześnie rano? Myślałam, że to niemożliwe.
W ciągu dnia pracuję, w ogóle się nie widujemy.
Ale jemy wspólne kolacje i wtorki mam wolne.
- Rzeczywiście super! - Dominique, mój płaszcz!
Niech pan się zapnie, bo jest zimno.
Jeśli zachoruję, będziesz moją pielęgniarką?
Właśnie poczułem, że mam gorączkę.
- Bawi cię to? - Lubię to i dostaję napiwki.
- Ciekawe podejście! - Co w tym złego?
Pozwalasz się dotykać, flirtujesz z klientami i nie wiem co jeszcze...
Dwieście franków za uśmiech. To obrzydliwe.
Co mogę kupić za 500 franków?
Wszystko, co chcesz.
Jest jedna rzecz, którą bym chciał.
Dać ci kilka klapsów.
Twój przyjaciel zaczyna działać mi na nerwy.
Daj tam paczkę Cameli.
- Zamkniesz? - Tak, dobranoc szefie.
- Ale zimno. Idziesz na autobus? - Już chyba odjechał.
- Gdzie mieszkasz? - Na Antoine Dubois
Wskakuj, zabiorę cię.
Daleko zajdzie, ta mała.
- Czy to konieczne? - Nie lubisz tak?
To nie o to chodzi, ale ja kocham Gilberta.
Naprawdę?
Dobrze...
Prawdę mówiąc... ja też jestem zajęty.
Przestań! Psujesz nasz jedyny wspólny wieczór.
Nasze życie jest już zepsute. Mniej czy bardziej...
- Bo pracuję w Spoutniku? - Nie tylko dlatego, chodzi też o ciebie.
- Nie widzisz jak na ciebie patrzą? - To nie moja wina!
Wczoraj też nie była?
Nie mogę pobawić się przez chwilę?
Mam dwadzieścia lat, uwielbiam tańczyć.
- Tylko, że nie ze mną. - Bo nie umiesz.
- Na pewno nie cha-cha. - Ani rocka.
To mnie naucz!
Mówisz poważnie? Naprawdę?
Więc dziś wieczorem będziemy tańczyć!
Dziś nie mogę.
Mam próbę.
Robisz to specjalnie.
Najpierw twoje stypendium, potem twoja matka, teraz próba...
Akurat sala jest wolna.
Ja też jestem wolna, więc wybieraj!
Nie mogę.
Czterdzieści osób na mnie czeka. Pracują, nie mogę ich zawieść.
Rozumiesz mnie, skarbie?
To tylko jeden wieczór.
Nie mam prawa.
Spoźniłeś się z wejściem! Zaczynamy jeszcze raz.
Proszę bardzo, możemy tu siedzieć do czwartej rano!
Cisza! Dosyć tego!
Wreszcie!
Powtarzamy od taktu trzynastego.
Jesteś przeziębiona.
W sali było zimno, a oni mieli próbę do trzeciej rano.
- Nie mogłaś wyjść? - Nie znasz Gilberta.
- Urządziłby przedstawienie. - Co z tego?
Nie miałam odwagi. Kiedy dyryguje jest taki szczęśliwy.
On myśli tylko o sobie, o swoich ambicjach. To egoista.
Dlaczego tak mówisz? Gilbert jest wyjątkowy.
Są chwile, kiedy słuchając go zapominam o wszystkim.
- Kiedy śpisz. - Masz mnie za głupią.
Czasami lubię muzykę poważną, wiesz?
A teraz poważnie, jeśli będziesz wolna we wtorek zabiorę cię gdzieś.
- Bez podtekstów, oczywiście. - Naprawdę?
- A dokąd? - Kościół Św. Eustachego, msza D-dur.
Nie mogło się rozpłynąć.
Tutaj je zgubiłaś?
Na pewno nie w hotelu.
Wszędzie szukałam.
W pokoju, na korytarzu, w hallu...
Musi być gdzieś tutaj.
- Może gdzieś na ulicy. - To niemożliwe.
Skąd wiesz?
Bo wiem! Nie denerwuj mnie.
- No, szukaj! - Gdzie?
Wszędzie! Za barem.
Musimy je znaleźć.
Coś zgubiłaś?
Wyglądam jak ślepa na jedną stopę.
- Patrzyłeś w odpadach? - Sprawdzałem wszędzie.
Jest Dominique?
- Tu jestem! - Idziesz?
Zobacz.
Zgadnij, gdzie to znalazłem.
Na chodniku przed drzwiami.
To prawdziwe szczęście!
Jedziemy!
Drzwi!
Co ty tutaj robisz?
Dodajesz szefa do swojej kolekcji?
Nie za dużo sobie pozwalasz?
Zamknij się dupku!
Nie wygłupiaj się.
Pomyśl o sobie. Dobrze się bawisz moim kosztem?
- Zabronisz jej wyjść na jeden wieczór? - Wychodzi co wieczór!
- A jeśli nie, to co? - Nieważne.
Powinienem ci przyłożyć, ale już mnie to nie obchodzi.
- Zostaw go! - Nie, tak nie można.
- Nie wygłupiaj się. - Nie dotykaj mnie!
Nic nie zrobiłam! Kocham cię.
Kłamiesz! Wciąż kłamiesz!
Nie patrz tak na mnie. To nieprawda.
Patrzę i widzę kim jesteś. I to nie jest miły widok.
Mylisz się. Pozwól mi wyjaśnić.
Skończ te gierki.
- Nie możesz odejść! - Mogę.
Oczywiście, że mogę. Jestem wolny!
Wolny i cieszy mnie to. Więc mówię ci: dziękuję i dobranoc!
- To nieprawda, mylisz się. - Wynoś się!
Naprawdę tego chcesz?
Dokładnie. Mam już dość twoich opowieści.
Ja też mam dość. Nie zrobiłam nic złego. Nic!
Więc jeśli chcesz, to zostaw mnie!
- Co za drań! - Zgadzam się.
- Gdzie jedziemy? - Obojętnie, wszystko mi jedno.
- Więc Święty Eustachy? - Tak, może być.
Ale jednak nie pojechaliście do Świętego Eustachego?
Nie, zabrałem ją na Montmartre na ostatniego drinka.
I zakończył pan wieczór w Hotelu Radio.
Tak, wysoki sądzie.
Oskarżona zmieniła swoje nastawienie?
Przeciwnie, była zła i chciała zemsty. Wykorzystałem jej gniew.
Skorzystał pan z okazji. To możliwe.
Chociaż, jak mówią pańscy pracownicy, byliście kochankami już wcześniej.
To nieprawda.
Zajmę się nim.
Ten nagły związek zakończył się? Nie próbował pan się z nią widywać?
Dzwoniłem kilka razy, ale zawsze była chora.
Spotkałem ją dopiero, gdy wróciła po przerwie do Spoutnika.
- A później? - Spotykałem ją tylko przelotnie.
Czy pan prokurator ma pytania?
Według pana, oskarżona okazywała, że szczerze kocha swojego chłopaka?
Potwierdzam. Tylko Gilbert się dla niej liczył.
- A te wszystkie kłótnie między nimi? - Były z winy Gilberta.
- Bez powodu? - On zawsze znalazł pretekst.
Hojny napiwek, żart, uśmiech.
Wypominał jej nawet pracę w nocy.
- Nie oferował jej jednak utrzymania. - Pewnie nie miał środków.
Mogł próbować jej pomóc. Ale nie zwracał na to uwagi.
Jeśli Dominique chciała nowe buty, głodowała, żeby je sobie kupić.
Panowie przysięgli, po raz pierwszy...
...słyszymy, że Gilbert Tellier był niesprawiedliwy i skąpy...
...a Dominique Marceau - lojalna i uczuciowa.
Znamy pańskie relacje z oskarżoną, ale nie usprawiedliwia to pańskiej postawy.
Chcę coś wyjaśnić.
Gdy policja ustalała pańskie relacje z Dominique...
...czy mówił pan o nocy w hotelu Radio?
Tak czy nie?
Nie. Uznałem, że to bez znaczenia.
Rozumiem.
Widzi pan, jedno mnie zastanawia...
Kiedy okazano panu książkę meldunkową tego hotelu...
...powiedział pan:...
"Dopóki Gilbert z nią nie zerwał, Dominique nie była moją kochanką".
Zastanawiam się, czy to prawda, czy też, jak pan mówi: "to bez znaczenia"?
Nie zamierzam z panem dyskutować!
Tym się różnimy, bo ja właśnie chcę z panem dyskutować.
Przeanalizujmy tę tezę o "przyjaźni".
Oferuje pan pracę w barze ładnej dziewczynie w tarapatach.
I nie oczekuje w zamian żadnej nagrody. Zgadza się?
Ja nie wykorzystuję ludzi.
Parę tygodni później, poprosił pan po przyjacielsku...
...żeby została pańską kochanką.
Odmówiła, nie byłem zły.
Przeciwnie, stał się pan bardziej przyjacielski.
Gilbert urządził kolejną scenę pod Spoutnik'iem...
...wywołując zaciekawienie klientów.
Ale zignorował pan to, z przyjaźni...
...i odjechał z oskarżoną nad ranem, naturalnie z przyjaźni.
I co pan powie?
Była zmęczona. Odwiozłem ją do hotelu.
Często odwozi pan swoich pracowników do domu?
Mieszkam w pobliżu, to żadna fatyga.
Byliście przyjaciółmi. Czemu nie powiedzieliście Gilbertowi?
Nie domyśla się pan?
Co za pytanie.
Przecież Gilbert nie miał powodu, żeby pana podejrzewać?
Aż pewnego ranka zaczaił się pod Spoutnik'iem.
Naturalnie dla żartów.
I zerwał z nią bez wyjaśnień.
- Widocznie bez powodu. - Mówiłem już o tym pod przysięgą.
Ta pańska prawda pod przysięgą....
Ludovic Toussaint, lat trzydzieści, właściciel baru. To pan?
Zeznanie pod przysięgą: "Oświadczam, że nie miałem kontaktów seksualnych...
"... z Dominique Marceau, ani przed ani po jej zerwaniu z Gilbertem Tellier.
"Oświadczam to z całą stanowczością."
"Zeznanie pod przysięgą", "oświadczam z całą stanowczością"...
...a to było kłamstwo.
Można to chyba zrozumieć...
Naturalnie, rozumiem i wszyscy inni też!
Cisza!
Obrona?
Proszę posłuchać, odrzućmy na razie retorykę sądu...
Według mojego kolegi, pański romans zaczął się wcześniej.
Jeśli tak, to czy ona zerwała z wami jednocześnie?
Oczywiście, że nie.
Zerwała z panem, żałując, że odjechaliście razem.
Zamknęła się w swoim pokoju nie chcąc się z nikim widzieć...
...pełna żalu i wyrzutów sumienia.
- Nie chciała wyjaśnić Gilbertowi? - Widocznie nie.
Chciała go widzieć, ale nie miała odwagi zadzwonić.
Miała poczucie winy, nie wiedziała co ma robić...
...najchętniej by zachorowała.
Jeszcze w łóżku?
Chyba mam grypę.
Jednak załamanie nerwowe jest kosztowne.
- Gdzie twoje płaszcze? - Sprzedałam je.
Nadeszły wakacje...
{y:i}... ale Dominique nie wyjeżdżała.
Kiedy Daisy wróciła do Stanów, jej miejsce zajęła nowa osoba.
Zrozum, zapłaciłam za zeszły miesiąc i płacę za ten.
Nie tłumacz się, rozumiem.
Mogłabyś zostać, ale...
Zatrzymaj moją torbę, nie będzie mi potrzebna pod mostem.
Masz na kanapkę i kawę. Zawsze to coś.
- Jak się masz, kotku? - Niedobrze.
Tak też wyglądasz. Jak twoje kłopoty?
Spędziłam noc w poczekalni na dworcu.
Potrzebuję pokoju na dzisiaj.
Wiesz, że u mnie nie za bardzo.
A u ciebie?
- Utrapienie z tobą. - Wiem.
Możesz dzisiaj zostać...
...ale na jutro znajdź coś innego.
- Za 300 franków? - Nie, jestem zajęty.
Idź do diabła!
Źle z tobą.
Poczęstuj się. Lubisz spać na podłodze?
Widzisz tego gościa w okularach?
To Amerykanin.
Przyjechał do Paryża zabawić się.
Jeśli chcesz się umyć... na pewno ma łazienkę.
Dobry wieczór, panu. Pozwolisz?
Ale się odstawiłaś. Jak tam twój Amerykaniec?
Pożegnałam się z nim na Orly.
- Nie trwało to długo. - Cztery dni wystarczą.
- Zostawił ci forsę? - Zostawił pokój, a to już nieźle.
- Gdzie byłaś? - W Mondova.
Szukaliśmy cię od dwóch dni. Twój ojciec miał wypadek.
To straszne.
Powinni już go zabrać.
Zadzwonię po nich.
Boże! Wygląda jakby tu przeszedł huragan.
Idź do pokoju odpocząć, ja tu posprzątam.
Muszę sobie z tym poradzić, ale to takie niesprawiedliwe.
Mój biedny Marcel, był taki pogodny, taki dobry...
Jak sobie poradzę bez niego?
Przestań, mamo! Rozumiem cię, ale ja sobie bez niego jakoś radziłam.
Wychodząc za oficera nie myślałam...
...że będą te wszystkie wojny.
Nie rób sobie wyrzutów.
Tylko to mi zostało.
Napij się. Nie smuć się, jestem tu z tobą.
Dzięki Bogu! Jesteś moim jedynym oparciem.
Ale na jak długo? Przecież niedługo wychodzisz za mąż...
Dopiero pod koniec roku.
Będziesz nas często odwiedzać.
Annie jest zaręczona?
Jesteś zaręczona, Annie?
Z Gilbertem Tellier.
Moje gratulacje.
Będą wspólnie grali, dwoje, troje dzieci...
Cudowny chłopak i dziewczyna jak modelka połączeni przez sztukę.
Piękna historia.
Ale on jej nie kocha, to niemożliwe!
To nieważne.
Co ci jest?
Masz spuchnięte oczy.
Całą noc płakałam.
Przez Gilberta?
Nie, bo już się starzeję.
Tak nagle?
Tak, stałam się stara i brzydka.
Tak uważasz, kotku? Kiedy naszły cię te myśli?
- W pociągu z Rennes. - Nie lubię pociągów.
- Teraz musisz wysiąść. - Odjechała nim moja młodość.
Ja jestem częścią twojej młodości. Zapomnij o tym kretynie.
Może dla ciebie. Nigdy go nie rozumiałeś.
Nie przeczę, ale przypomnę, że to ty nazwałaś go "napuszony palant".
- Tak powiedziałam? - Krytykowałaś go w dzień i w nocy.
Gdzie? Kiedy? Ukrywałeś się pod łóżkiem?
Znasz go lepiej ode mnie? Co ty jeszcze wymyślisz?
Mogę być kłamcą, ale mam doskonałą pamięć.
- Czy nie kochałam Gilbert'a? - I Louviers'a?
Wyleciało mi to z głowy. Zapomniałam.
To dowód, że tylko Gilbert był ważny!
Zobacz, w co ty grasz.
Dominique była szczera.
Nie była typem gospodyni domowej dogadzającej mężowi i kochankowi...
...która prawi innym morały.
Proszę mówić o oskarżonej!
Kolejny gaduła.
Dominique jest tutaj, bo odrzuciła obłudną moralność rodziców.
Zresztą wszyscy jesteśmy podobni.
Jesteście starsi i nie możecie tego zrozumieć.
Trzeba ją oceniać przez pryzmat młodości.
Nie mówię, że mamy rację, ale myślimy inaczej.
Dupek!
Wierzę panu, ale...
Przypominam, że to ja prowadzę rozprawę.
Wysoki sądzie, świadek wyraża się tu w sposób literacki.
Może sąd nie rozumie młodych, ale rozumie po francusku.
Twierdzi pan, że Dominique była szczera...
...i po pogrzebie ojca zrozumiała, że straciła Gilberta na zawsze?
Tak, wysoki sądzie...
...zrozumiałem wtedy, że nigdy nie przestała go kochać.
- Pan prokurator? - Nie mam pytań.
Mecenasie?
Może jestem ignorantem i nie studiowałem literatury...
...dlatego nie zrozumiałem i proszę o wyjaśnienie.
Wygląda pan na inteligentnego, choć mogę się mylić.
Nie mylę się?
Świetnie, więc proszę o wyjaśnienie.
Powiedział pan...
"Zrozumiałem, że nigdy nie przestała kochać Gilberta".
Dokładnie.
Właśnie, a to znaczy, że musiała go kochać wcześniej, prawda?
Więc... czy to wyglądało na miłość od pierwszego wejrzenia?
Nie od razu, ale później...
Kiedy?
Spróbuję panu pomóc.
Wtedy, gdy pan jej odmówił? Gdy wolała chłopaka na motocyklu?
Gdy zakpiła z jego miłości z Ludovikiem? Gdy odeszła od niego?
Gdy zapomniała o swej rozpaczy i stała się prostytutką?
Nie? Więc kiedy?
Ale ona zawsze wracała do Gilberta!
Kiedy? Gdy dowiedziała się, że żeni się z jej znienawidzoną siostrą.
Znienawidzoną? Nie lubiła jej, to wszystko!
Jeśli Dominique kochała Gilberta, to ja nic nie rozumiem.
Po pierwszym spotkaniu nazwała go "napuszonym palantem".
Potem miała trzech kochanków: Louvier, Jerome, Luidot.
Jak na zakochaną kobietę to raczej dziwne.
Potem zerwanie.
Zakochana kobieta próbowałaby wyjaśnić, skontaktować się, spotkać z nim.
Ona, nie! Czy to nie dziwne?
Zmarnowała sześć miesięcy.
Sześć miesięcy bezczynności...
...rozpusty...
...i milczenia.
A potem nagle...
Decyduje, że nie może dłużej żyć bez Gilberta.
Bierze broń i pędzi do niego. Pan to rozumie? Bo ja nie!
Ale jeśli Dominique nienawidzi swojej siostry...
...i robi wszystko, żeby jej odebrać Gilberta - to rozumiem.
Od ich pierwszego spotkania...
...kiedy leżała w łóżku i zachowywała się prowokująco.
Nie polubiła go, ale postanowiła odebrać go Annie.
To rozumiem.
Bawiła się nim, była miła tylko wtedy...
...gdy widziała, że może wrócić do Annie.
To także rozumiem.
Ubiera się pośpiesznie i biegnie do Konserwatorium. Po co?
Aby przekazać siostrze nowinę...
...aby postawić ją przed faktem dokonanym.
Rozumiem to doskonale!
Wydaje się, że Annie została odsunięta.
Czemu więc nadal jest z Gilbertem? Jest nim znudzona.
Zdradza go... porzuca... zapomina o nim.
Wszystko jasne.
I nagle odkrycie! Gilbert znów jest z Annie.
Wbrew wszystkiemu wybacza mu. Są zaręczeni? Co z tego?
Annie zwycięży?
A ona ma bezradnie patrzeć na ich szczęście? Nie!
Musi za wszelką cenę ich rozdzielić.
I robi to.
Pewnie jestem za głupi i nie mam takiego talentu aktorskiego...
"Nie rozumiem... teraz rozumiem" i tak dalej...
Chce pan uzyskać zeznania świadka opierając się na szeregu hipotez?
Idiotyzm.
Oto ma pan odpowiedź.
A teraz do rzeczy.
Kiedy Gilbert poznał Dominique czy to ona się do niego zalecała?
Nie, to on za nią się uganiał. Lepił się do niej.
Co oznacza, że się zalecał.
- Czemu to robił? - Chciał z nią iść do łóżka.
Do łóżka, właśnie!
A, kiedy już to osiągnął, był wciąż dla niej miły?
Nie wiem, bo trzymał ją pod kloszem. Jak pustelnicę.
Wtedy Dominique, która była podobno tak lekkomyślna, niestała i rozwiązła...
...poświęciła wszystko temu egoiście i jego karierze.
Była razem z nim bez względu na nudę, ciągłe kazania...
...a nawet przemoc, o której słyszeliśmy. Po co? Dla zysku?
Nigdy nie dał jej nawet grosza.
Więc dlaczego?
Kochała go, oczywiście.
Nie ja to powiedziałem.
A po ich zerwaniu, kto był chory? On?
Tak, wiem, że miał...
...ciekawsze zajęcia niż ona.
Widział pan jak ona cierpi?
Była w opłakanym stanie...
...włóczyła się całymi dniami.
Była jak oszołomiona.
Czekałam na niego.
Wiedział, że nie będę mogła o nim zapomnieć.
Nie mówiłam o tym nikomu, ale ty, Michel, rozumiałeś to!
Więc powiedz to, błagam!
Gorzej już być nie mogło.
Dlaczego nie chce mi pan uwierzyć?
Tylko ja o tym wiem, że spędzałam całe noce płacząc.
Pani to mówi, ale nie ma na to żadnych dowodów.
A poza tym, co pozwalało pani mieć jeszcze jakąś nadzieję?
Jego notes.
Jaki notes?
Nie było notesu w dokumentach.
{y:i}Zespół Gilberta Tellier poszukuje {y:i}oboisty i kontrabasisty na tournee.
Widzisz? Przenieśli go. A myśli, że to wyjazd.
Dał koncert i uważa się za Toscanini'ego.
W głowie mu się przewraca.
Uważaj na swoją głowę.
Daj długopis.
{y:i}Kto mówi?
Odezwij się, do licha!
To ty?
Czego chcesz?
Niczego.
Co to znaczy? Wiesz, która godzina?
Trzecia.
Więc... przychodzisz w środku nocy bez powodu?
W takim razie, cześć.
Pozwól mi wejść, chociaż na chwilę.
Dobrze, na chwilę.
No, więc... czego chcesz?
Już mówiłam: nic.
Chciałam tylko cię zobaczyć, usłyszeć.
Zobaczyć i usłyszeć?
Nie rozumiesz? Kocham cię!
Było mi z tobą tak dobrze. Bez ciebie jestem nieszczęśliwa.
Przepraszam cię.
Przepraszam, że cię martwiłam, przepraszam, że taka jestem...
Przepraszam za wszystko, za to co było...
Nie zmieniłaś się.
Wciąż piękna...
...nieobliczalna...
...egoistka.
- To nieprawda! - Kłamiąca... niemoralna...
Bezwstydna... rozwiązła...
- To nieprawda! - Prawda!
I to dobrze, że taka jesteś.
Dziękuję, że tu przyszłaś.
Pospiesz się, jestem już spóźniony.
Przepraszam, kochany, nie wiedziałam.
Mówiłem ci już pół godziny temu.
Daj mi trzy minuty, zaskoczę cię.
Gdzie się spotkamy wieczorem? Tutaj?
- Ani tutaj, ani nigdzie. - Co powiedziałeś?
Że się nie spotkamy ani tu, ani nigdzie.
To przez nią, tak?
To nie takie proste.
Widzisz, kotku...
Dla ciebie wiele znosiłem.
Tamtą noc z Ludovikiem...
Myślałem, że lepiej umrzeć.
Rzuciłem się w wir pracy i... odżyłem.
Każdego dnia coraz bardziej zapominałem o tobie...
...ale zawsze coś we mnie było...
Jakbym miał nadzieję, że nadejdzie taka noc jak ta.
I dzisiejszego ranka...
...wszystko stało się jasne.
Że mnie już nie kochasz.
Myślę, że nigdy nie kochałem.
To nie moja wina, wiesz?
Przykro mi...
Nie, no nie przesadzaj!
Więc, do widzenia.
Nie rób takiej miny, to nie tragedia!
Odsuńcie się, dajcie mi podejść!
- Co pani wyprawia? - Rzuciła się.
Nie rzuciłam się.
Trzeba patrzeć, jak się chodzi, bo może zdarzyć się nieszczęście.
Muszę spisać pani dane do raportu.
Proszę dobrze posłuchać, madame.
Oskarżona twierdzi, że odwiedziła pani lokatora w nocy z 8 na 9 grudnia...
...i przebywała u niego od trzeciej do około dziesiątej rano.
Nieprawda.
To jest bardzo ważne.
Jeśli, jak twierdzi oskarżona, została przyjęta przez swoją ofiarę...
...i otrzymała dowód uczuć, a następnie została odesłana...
...możemy w pewnym sensie, zaakceptować zbrodnię w afekcie.
A jeśli nie, to sprawa wygląda zupełnie inaczej.
Proszę się zastanowić, czy może się pani mylić?
Nie mylę się.
Czy w nocy drzwi otwierają się automatycznie?
Tak, lokatorzy się przedstawiają, w przeciwnym razie wychodzę.
Czy jest pani absolutnie pewna, że nie spała, albo nie usłyszała?
Pracuję 10 lat i nic takiego nigdy się nie zdarzyło.
I nie widziała pani oskarżonej wychodzącej z budynku następnego ranka?
Jestem tego zupełnie pewna. Sąsiad co rano przynosi mi zakupy.
Nie ruszam się ze stróżówki...
...nawet na moment.
Co pan tak patrzy? Jestem uczciwą kobietą!
Uczciwą kobietą, której zeznania dają mi wiele do myślenia.
Jeśli ma pan wątpliwości, proszę mówić.
Mam, ale odłożę to na później.
Chodzi o kierowcę autobusu, na którego wciąż czekamy?
Dobrze, wrócimy do tego.
Tego ranka, gdy oskarżona opuszczała budynek bez pani wiedzy...
...co według pani jest niemożliwe...
...świadek-kierowca potrącił ją na ulicy Doktora Barbier.
Mamy jego oficjalny raport:
{y:i}"W dniu 9 grudnia o 10.47 {y:i}przy ulicy Doktora Barbier nr 3...
{y:i}... młoda kobieta została... " i tak dalej.
Czy wie pani co to oznacza?
Nie!
Ależ to jest fakt...
...niepodważalny...
...że oskarżona o godzinie 10.47 była przy ulicy Doktora Barbier nr 3.
Wygląda, jakby rzeczywiście wyszła kilka chwil wcześniej spod numeru 9.
Musimy to uznać.
Więc nikt nie umknie pani bystrym oczom?
W dzień stoi pani na straży, w nocy śpi z jednym okiem otwartym...
To moja praca.
Byłem ciekaw, czy można odwiedzić tę pilnie strzeżoną fortecę...
...i poprosiłem o to urzędnika sądowego w towarzystwie mojej współpracownicy.
Oto ich raport. To niezwykłe, jak udało im się...
...przeniknąć do tej twierdzy.
{y:i}W dniu 28 listopada, {y:i}my niżej podpisani...
{y:i}... przyszliśmy o dziesiątej rano. {y:i}Konsjerżka była nieobecna...
{y:i}... jej stróżówka była zamknięta.
{y:i}W dniu 7 stycznia o godzinie 9.30 {y:i}znaleźliśmy kartkę na drzwiach konsjerżki:
{y:i}"Zaraz wracam".
{y:i}Żaden z lokatorów {y:i}nie był w stanie udzielić informacji...
{y:i}... kiedy konsjerżka może wrócić.
{y:i}6 marca...
{y:i}... trzecia nad ranem.
{y:i}Drzwi otwarły się automatycznie. {y:i}Nie musieliśmy się nikomu przedstawiać.
{y:i}Szliśmy po omacku, {y:i}zanim znaleźliśmy włącznik światła.
{y:i}Poszliśmy na szóste piętro, {y:i}potem zeszliśmy na dół.
{y:i}Wyszliśmy stamtąd niezauważeni.
Co za maniery!
Żałuję, że nie otrzymaliśmy stosownej informacji.
Jestem zdziwiony, że sam pan o tym nie pomyślał.
Cały wydział zabójstw jest do pańskiej dyspozycji.
Muszę podkreślić poufny charakter tego postępowania.
Nie wolno nam wyciągać pochopnych wniosków z tego materiału.
Dowodzi on tylko, że Dominique była wtedy na tej ulicy.
Cała reszta to tylko hipotezy.
Wszystko co jest niewygodne prokuratura nazywa "hipotezą".
Pan prokurator i tak łagodnie dobiera słowa.
Hipotezą jest, że pańska klientka jawnie kłamie.
W dniu 9 grudnia, po rzekomej miłosnej nocy...
...Gilbert miał spotkanie z Annie. Wiemy dokładnie dokąd poszli.
Poszliśmy dać na zapowiedzi.
W przypadku takich manifestacji każę opróżnić salę!
Przekładaliśmy je już kilka razy, Gilbert był zapracowany.
Miał próby dla telewizji. Był zdenerwowany i zmęczony.
Tego ranka przyszedł do mnie.
Przytulił mnie mocno do siebie.
I powiedział: "Chodź, kochanie, straciliśmy już zbyt wiele czasu."
"Jesteś stworzona dla mnie, razem się zestarzejemy".
Teraz wszystko skończone.
Jak mogłaś to zrobić?
Nie chciałam tego! Kochałam go!
Co ty wiesz o miłości? Nie jego kochałaś tylko siebie!
Nie mów tak! Oddałabym życie...
Pani zachowanie jest nie do przyjęcia.
Musi pani się uspokoić i być całkowicie szczera.
Czy było coś w zachowaniu Gilberta, co pozwalało domyślać się...
...że widział się z oskarżoną?
Nie, wysoki sądzie, Gilbert niczego nie ukrywał.
Nigdy by ci tego nie powiedział!
Przysięgam, że tam byłam, a on tulił mnie do siebie, jak zawsze.
To nieprawda!
Między nimi był już koniec. Definitywnie!
Gilbert wciąż to powtarzał.
Mówił: "Jestem szczęśliwy, że to już koniec".
Kłamiesz! Nie powiedziałby tak.
Może nie jestem wiele warta, ale ty mnie przerażasz, Annie.
Kłamiesz, bo twoja duma została zraniona.
Jesteś bez serca, zgorzkniała.
Nie, chciałam cię ratować. Żal mi ciebie.
Gilbert nie mógłby tego zrobić. Był zbyt uczciwy, zbyt czysty.
Przykro mi, ale moja siostra nie mówi prawdy.
- Po co miałabym kłamać? - Żeby mnie skrzywdzić, z zadrości.
O kogo? O co? Czy kiedykolwiek przyjrzałaś się sobie?
Był tylko on i ja, ty się nie liczyłaś!
- To mnie chciał poślubić. - Do cerowania skarpetek.
Spokój!
To nieprzyzwoite. Ostrzegam po raz ostatni.
Kochaliśmy się. Z nią nigdy nie byłby tak szczęśliwy.
To dlatego go zabiła, żebym ja nigdy nie była szczęśliwa.
Ona miała tylu mężczyzn, ilu chciała, ja miałam tylko jego.
Nigdy go nie miałaś! On nigdy się z tobą nie kochał!
Usunąć oskarżoną!
A ze mną sto razy, tysiąc!
Zamknij się! Zabiłaś go!
To siebie chciałam zabić. Siebie, nie jego!
Ładnie pachnie.
To kiszona kapusta. Ostatnia puszka.
- Zapomniałem papierosów. - Zobacz w torbie.
Co my tu mamy? Nie pomijasz niczego.
Kaliber 7,65, ładna sztuka.
Zrobiłam sobie prezent. To mój sznur.
Ciekawe. Jesteś ambitna, moja mała.
Ale samobójstwo nie jest łatwe. Wiem o czym mówię.
Potrzebny jest sposób, wyobraźnia i dar.
Żeby pociągnąć za spust?
To dla amatorów.
Kto wie, co nas czeka dalej.
To nie ma znaczenia.
Nie masz pojęcia, nic nie rozumiesz.
Studiowałem tę kwestię...
...opracowałem każdy szczegół mojego samobójstwa.
Ale się nie zabiłeś.
Nie, ale byłem blisko.
Założyłem pętlę na szyję, wszedłem na krzesło...
...spojrzałem w lustro.
I zabrakło ci odwagi?
Nie, naszła mnie myśl.
Zrozumiałem, że to będzie klęska.
Kiedy przychodzi publiczność, a aktor schodzi ze sceny.
Samobójstwo jest dla mnie, nie dla innych.
Samobójstwo to protest przeciw jednostce lub zbiorowości.
Jeśli nie widzisz ich twarzy znika cały urok.
Masz rację, ktoś musi cię widzieć.
Słuchaj, ja nie jestem twoim widzem.
Nie będziesz nim.
Chodź, zjedzmy to.
Racja.
Samobójstwo ma sens, kiedy delikwent jest w dobrej kondycji.
Ostrzegł pan Gilberta, że jego była kochanka ma broń i chce go zabić?
Skąd pan to wiedział nie znając jej?
Jérôme Lamy powiedział, żebym ostrzegł Gilberta.
Wzywam na świadka Jérôme'a Lamy!
Ale on już wyjaśniał, że powtarzał wieści od Michela Delaunay.
Michel Delaunay na świadka!
Zaraz zabraknie miejsca.
Musimy wyjaśnić tę sprawę.
Chodzi o kwestię premedytacji.
Był pan świadom przestępczych zamiarów oskarżonej?
Absolutnie nie.
Wiedziałem tylko, że kupiła broń, aby popełnić samobójstwo.
Jako przyjaciel, zostawia pan dziewczynę o samobójczych myślach z bronią?
Często rozmawialiśmy o samobójstwie.
Od czterech lat miałem sznur, aby się powiesić...
...Dominique podobało się to.
Więc nie traktował pan jej poważnie.
Nie. Myliłem się.
Mamy uwierzyć, że nie naszły pana wątpliwości?
Jak pan więc wyjaśni, ostrzeżenie ofiary?
Nikogo nie ostrzegałem.
Czy to nie Delaunay mówił panu o tym?
Niezupełnie. Michel mówił to w grupie przyjaciół.
Powiedział, że Dominique ma broń i mogłaby zrobić coś głupiego.
Pomyślałem, że może chcieć się zabić i powiedziałem to Martineau.
Dodając, że Gilbert powinien uważać, ale pan obawiał się samobójstwa.
Co się dzieje?
- Niepokoi mnie to samobójstwo. - To blef.
Kiedy ktoś chodzi z pistoletem w torebce, nie wiadomo co może się zdarzyć.
Nie martw się.
Nadal ma żal?
Jasne, nie może być szczęśliwa, kiedy żenię się z jej siostrą.
Lepiej uważaj. Przede wszystkim nie wychodź.
- Zjemy tutaj. - Ale nic nie ma!
Pójdę kupić.
Weź coś, zaczyna padać.
Zaraz wracam.
- Gdzie tu kupię wino? - Zapytaj panią Gaubert.
Weź, rozpadało się.
Nie spodziewałeś się mnie?
Czego chcesz?
Jak długo będzie trwała ta komedia?
Zdecydujesz się, czy nie?
Dobrze, wyświadczę ci uprzejmość. Pozwolę ci wyjść spokojnie i bez zamieszania.
Mam już dość dyskusji i tragedii, rozumiesz?
To już koniec!
Tak, koniec. Naprawdę!
Nie będę cię więcej nachodziła.
Dosyć wycierpiałam, jestem zmęczona.
Zostawię cię w spokoju. Na zawsze!
To twoje samobójstwo! Już mnie uprzedzali.
Ale to na mnie nie działa!
I pomyśleć...
Uważałam, że jesteś doskonały.
Ty, podły. Podły!
A ja chciałam umrzeć przez ciebie.
Cały czas mnie oszukiwałaś. Przez całe sześć miesięcy.
Zdradzałaś mnie z wszystkimi dookoła.
Aż pewnego dnia powiedzieliśmy: dość.
A teraz roisz sobie, że byłem tym jedynym.
Że chcesz się zabić przeze mnie!
Więc teraz pytam: żarty sobie robisz?!
To nie moja wina, że cię kocham.
Kolejna sztuczka, żeby zrujnować mi życie.
Teraz zostaw mnie w spokoju. I to natychmiast!
Wyjdź.
Bo cię wyrzucę.
Wynoś się do diabła!
Nie wytrzymuję, na Boga, tego nachodzenia!
Zwariowałaś.
Jesteś chora.
Nie będę cię już nachodzić.
Znowu to samo! Mam cię już naprawdę dość!
Nie rozumiesz? Mam już dosyć twoich bzdur.
Nie mogę na ciebie patrzeć! Brzydzę się tobą.
Rzygać mi się chce! Zejdź mi z oczu!
Chcesz umrzeć? To zdychaj! Tylko zrób to porządnie!
Trudno ustalić kolejność strzałów, skupię się więc bardziej na ranach.
Pierwsza była śmiertelna.
Strzał z tyłu w plecy, przebił prawe płuco...
...powodując obfite krwawienie.
Proszę kontynuować.
Jak mówiłem, kula przeszła od tyłu uszkadzając prawe płuco...
...powodując rozległe, wewnętrzne krwawienie.
To znaczy, panowie przysięgli: kula weszła tutaj, a wyszła tędy.
Druga rana, też śmiertelna...
- Jest ich sześć. - Taki drobiazgowy, że może nie skończyć.
...nieco od góry, pod pewnym kątem...
...na wysokości prawej skroni, wychodząc w okolicy potylicznej...
...uszkadzając po drodze tkankę mózgową.
Trzeci pocisk...
Pociski nie były kwestią sporną.
Moja klientka przyznaje, że strzelała.
Słuchamy wniosków lekarza z sekcji zwłok.
Zgadzamy się, że było sześć strzałów, w tym trzy śmiertelne.
Ale te szczegóły techniczne, trajektorie...
Bardziej nas interesuje prawda o człowieku.
Guérin próbuje tuszować rany.
Panie prokuratorze?
Oskarżona nigdy nie negowała, że spowodowała obrażenia.
Wskazywała jedynie inne motywy zabójstwa ofiary.
Nie żąda pan szczegółowego raportu?
Doktorze, czy chce pan coś dodać?
Jak wysoki sąd uważa.
- Sąd oddala... - No, nie.
Panie mecenasie?
Pomimo szacunku, jaki mam dla prokuratury, jestem innego zdania.
Muszę prosić oskarżoną o pewne wyjaśnienia.
Przyznaje się, że strzelała.
I nie powie nic więcej? To zbyt łatwe.
Ona nie pamięta szczegółów tej strasznej sceny.
Niełatwo jest jej o tym mówić. Zrobiła to, ale więcej nie pamięta.
Czy oskarżona może podejść do ławy przysięgłych...
...i pokazać zajście, żebyśmy mogli zobaczyć szczegóły i trajektorie...
...zgodnie z prawdą o człowieku?
Proszę przyprowadzić oskarżoną.
To przedstawienie jest wbrew dobrym obyczajom i powadze...
...jakich wymaga to posiedzenie.
To ja odpowiadam tutaj za dobre obyczaje i powagę.
Ta rekonstrukcja ma pomóc w ustaleniu faktów.
Nie ma przekonywać przysięgłych, ale pokazać prawdę.
Pańska teza brzmi, że oskarżona chciała popełnić samobójstwo...
...ale w kulminacyjnym momencie straciła głowę.
Zobaczmy czy to możliwe.
Wtedy była pani bardziej zdecydowana.
Jak trzymała pani broń?
I tak chciała pani się zabić?
Nie, najpierw tak.
I kula ugodziła Gilberta?
Ale co pan próbuje ustalić? Ona pana nie rozumie.
Zacznijmy od początku.
Gilbert stał daleko?
Tutaj?
Twarzą do pani?
Nie pamiętam.
Kula trafiła go w głowę od przodu?
Musiała strzelić z góry. O, tak.
Wtedy Gilbert już leżał, prawda?
Więc to nie był pierwszy strzał.
Jedyny strzał w linii poziomej, padł kiedy ofiara jeszcze stała...
...i to był ten.
Powiedziała, że tego nie pamięta!
Co to za teatr? Strzelała w chwili gniewu. Z tyłu, z przodu...
To są fakty, które dowodzą, że skłamała pani dwukrotnie.
Nie powiedziała pani Gilbertowi, "popełnię samobójstwo"...
...bo by panią rozbroił.
Z pewnością stał do pani tyłem.
Nie ma wątpliwości: kiedy ktoś wygraża stoi przodem.
Nie groził, mówił straszne rzeczy.
To za mało, żeby strzelać z taką furią.
Na kolanach... nie wygrażał, błagał. Następny strzał!
Kiedy upadł - kolejne cztery strzały!
Nie! - Co znaczy nie?
Co pan może powiedzieć o pozostałych czterech strzałach...
...których nie zdążył pan omówić?
Trajektoria pocisków wskazuje, że ofiara już leżała.
To wszystko.
Proszę odprowadzić oskarżoną!
Dziękujemy panu, doktorze.
Rzucam wyzwanie każdemu, kto uważa, że był tam czas na refleksje.
Strzały padły serią, w jednym ciągu.
Każda kobieta w szale opróżni cały magazynek.
Co pan chciał pokazać?
Że nie jest szczera!
Żeby skończyć tę komedię o miłości i samobójstwie.
Przecież ją właśnie znaleziono po próbie samobójstwa.
W samą porę, jak zwykle.
Wiedziała pani, że Martineau ma wrócić, sama pani to zeznała.
Podjęła więc pani ryzyko.
Nie myślałam o tym, po prostu poszłam do łazienki.
- Natychmiast? - Tak.
Ukochany mężczyzna pada na ziemię, może jeszcze żyje...
...a pani zostawia go bez pomocy.
- Myślałam tylko, żeby się zabić. - Znowu, rozumiem.
W pistolecie nie było już nabojów.
Nie została kula dla pani? Mądra przezorność.
Niech pan pomyśli: ona nie liczyła strzałów.
Nie chciała pani wyskoczyć przez okno, to zbyt niebezpieczne, rozumiem.
Wolała pani gaz, aby mieć pewność, że nadejdzie pomoc.
Chciałam umrzeć! Umrzeć!
Ma ją.
I po raz trzeci czy czwarty samobójstwo się nie udało.
W przeciwieństwie do morderstwa.
Dosyć!
Skończyłem.
Ma pan talent, Eparvier, ale nie ma pan serca!
Żeby zrozumieć miłość trzeba umieć kochać.
Jak pan śmie wątpić w samobójstwo?
Robi pan z tej kobiety wampira, Kirke... Czy to jej wina, że jest piękna?
Mężczyźni traktowali ją jak zdobycz. A Gilbert w szczególności.
Czy go prowokowała? Nie!
Trzy tygodnie za nią chodził.
Nie powstrzymała go nawet przygoda, rozegrana prawie na jego oczach.
On chciał ją i to za wszelką cenę.
I wziął ja wprost z ramion innego.
I to miała być miłość?
Przez siedem miesięcy co jej zaoferował?
Swoje łóżko!
Codziennie łóżko, tak!
Ale najwyżej godzinę dziennie. Spędzał z nią noc, gdy sam tego chciał.
Ale w końcu zaproponował małżeństwo.
Tak, kiedy niczym nie ryzykował. Kiedy nie miał na to środków.
A kiedy pojawiły się możliwości, nie wspomniał już o małżeństwie.
Zerwał z nią nawet. I pod jakim pretekstem?
Z powodu plotek i nieporozumienia, których nie starał się wyjaśnić!
Kiedy kariera Gilberta nabrała kształtów Dominique stała się zbędna.
I to była miłość?
To nie pora na mowę końcową.
Nie pora? A kiedy jest pora na sprawiedliwość?
Przez dwa miesiące głodowała, żebrała, dopuszczała się prostytucji.
Czy uczynił gest, aby jej pomóc? Nie!
Czy to była miłość?
Aż którejś nocy poszła błagać o wybaczenie.
On wyśmiał jej uczucia.
Dał jej jednak cień nadziei, że znów będą razem.
Po czym pozbył się jej.
Ona wraca, mówi: "Jestem zdesperowana"
A on każe jej się zabić!
Wciąż wierzycie, że to była miłość? Bo ja, nie.
Ale Gilbert mnie kochał!
Nie chcecie tego przyznać, boicie się!
To jest jedyna prawda.
Byłam głupia, kłamałam, byłam zła... a on mnie kochał.
Teraz go więcej nie zobaczę.
Nie zobaczę go, rozumiecie?
Więc nie dbam o nic, nie boję się niczego!
Siedzicie tu...
...w tych śmiesznych strojach!
Chcecie sądzić, ale nigdy nie żyliście, nigdy nie kochaliście!
Dlatego mnie nienawidzicie, bo jesteście martwi!
Martwi!
To niedopuszczalne i oburzające!
To skutki presji na tą biedną dziewczynę.
Tu mamy skandal!
Protestuję!
Pańskie okrucieństwo hańbi naszą profesję.
Co pan powiedział?
Jest 19.30. Sąd odracza rozprawę do jutra.
Guérin trochę przesadził, nie zasłużył pan na to...
...ale czemu pan tak naciskał tę dziewczynę?
Ponieważ reprezentuję matkę ofiary. Mówiłem to wszystko w jej imieniu.
Gdyby to pański syn zginął, rozumiałby pan.
W nocy Dominique Marceau próbowała się zabić.
Nie może się tu stawić.
Mam do odczytania jej list.
{y:i}Wysoki Sądzie, piszę w ciemności...
{y:i}... gdybym zapaliła światło, {y:i}zobaczyliby mnie.
{y:i}Nie wiem, czy pan przeczyta ten list...
{y:i}... ale zrozumiałam, {y:i}że wszyscy są dobrzy, oprócz mnie.
{y:i}Wszyscy mieli rację: moja siostra, {y:i}moja matka, nauczyciele...
{y:i}... pan także.
{y:i}Proszę wszystkich o wybaczenie.
{y:i}Przede wszystkim matkę Gilberta.
{y:i}Kochałam tylko jego.
{y:i}Nie mogłabym pokochać nikogo innego.
{y:i}Wiem, że to niewiele znaczy, {y:i}ponieważ zamierzam umrzeć.
{y:i}Ale przysięgam, że to prawda, {y:i}chciałam umrzeć, gdy go zabiłam.
{y:i}Nie udało mi się, {y:i}czego bardzo żałuję.
{y:i}Ale tym razem zrobię to dobrze.
{y:i}I jeśli Gilbert spotka się ze mną, {y:i}wybaczy mi.
{y:i}On mnie kochał.
{y:i}Ale nie kochaliśmy się jednocześnie.
{y:i}Dlatego, gdy on nie żyje {y:i}ja chcę dołączyć do niego.
{y:i}Próbowałam wyjaśnić...
Panowie, otrzymałem informację...
...że Dominique Marceau nie żyje.
Ogłaszam odroczenie procesu.
Opuścić salę!
Nie chciałabym być na jego miejscu.
Będziemy w przyszłym tygodniu: na sprawie Moreau.
To pech.
Ryzyko zawodowe.
KONIEC
Tłumaczenie napisów: mario_n submarion66 at gmail. com