Πραγματικά δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω.
Τράκαρα σα βλάκας στην κολόνα φωτισμού.
Πρέπει να φύγω. Πάντα με περιμένει για να ξαπλώσει. Ελάτε.
- Πόσα χρόνια είστε παντρεμένος; - - Έντεκα χρόνια.
Α, πολύ θα ήθελα να ήμουν παντρεμένος επίσης.
- Το είπατε σα να το σκέπτεστε. - Το σκέπτομαι πραγματικά.
Υπάρχουν πλεονεκτήματα.
Στην αρχή, όλα φαίνονταν να είναι άνω κάτω.
Την κοίταζα παίρνοντας το πρωινό μου, και αναρωτιόμουν πως θα απαλλαγώ απ' αυτήν.
Μετά σκέφτηκα: Γιατί σου έρχονται τέτοιες ιδέες; Και δεν βρήκα απάντηση.
- Ζήτημα ελευθερίας ίσως. - Ναι.
Την γνώρισα σε ένα χορό.
Τράβηξα τα πάνδεινα, μέχρι να καταφέρω να την γνωρίσω πραγματικά.
Δεν είχε καθόλου πείρα της ζωής. Και ξέρετε τι γίνεται στο Παρίσι.
Πάω στοίχημα πως εκεί υπάρχουν περισσότερες παρθένες από ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη.
Τουλάχιστον αναλογικά.
Αλλά ακούστε με, δεν είναι αυτός ο λόγος που την παντρεύτηκα.
Ποιος ήταν λοιπόν;
Την συνήθισα. Περάσαμε ωραίες στιγμές μαζί.
Δεν ξέρω ποιος είστε, και ίσως να μη σας ξαναδώ ποτέ,
και έτσι μπορώ να μιλήσω ελεύθερα.
Νομίζω πως είναι καλό να διηγείσαι... καμιά φορά σε κάποιον άγνωστο.
Υπάρχει κάποια αλήθεια σ' αυτό.
Τελικά απέκτησα αισθήματα γι αυτήν. Κάτι που δεν μου είχε ποτέ συμβεί.
Σχετιστήκαμε για ένα χρόνο.
Και ξαφνικά, μια ωραία μέρα, βγήκα και πήγα να αγοράσω βέρες.
Έτσι συμβαίνει πάντα.
Όχι πάντα.
Νομίζω ότι πραγματικά την ερωτεύτηκα... δύο χρόνια μετά το γάμο μας.
Ήταν στο νοσοκομείο για το πρώτο μας μωρό.
Θυμάμαι να έμεινα κολλημένος δίπλα στο κρεβάτι.
Κοίταζα και ξανακοίταζα το μωρό...
και νομίζω ότι εκεί ξεκίνησαν όλα.
Πόσα παιδιά έχετε τώρα;
Τρία.
Τρία, είναι πολύ καλά.
Ναι. Είναι καταπληκτικά παιδιά.
Εγώ θα στρίψω δεξιά. Σας χαιρετώ λοιπόν.
- Και να είστε καλά. - Το ελπίζω.
Ευχαριστώ. Καλή τύχη.
- Γεια σου Εντουάρ! - Φώναξέ μου τον Σάρλη και περίμενέ με εκεί.
Αυτό δεν είναι κανονικό.
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια που δεν έχουμε ειδωθεί
και με υποδέχεσαι λες και μένω δίπλα.
Βλέπεις; Τράκαρα. Είναι τόσο σκοτεινά έξω, που τράκαρα σε ένα στύλο.
Σε κυνηγούσαν;
Όχι μπάτσοι. Αν ήταν μπάτσοι, δε θα σε έχωνα στο παιχνίδι.
Γι αυτό ήλθες, για να με χώσεις στο παιχνίδι; Δεν γίνεται!
Ο Φίντο πρέπει να μεγάλωσε εντωμεταξύ.
Βγάζεις χρήματα;
Τα καταφέρνω. Απλά μην υπολογίζεις σε μένα.
Δε θέλω να μπω στο παιχνίδι, μ' ακούς;
Η οικογένεια τι κάνει;
- Όλοι είναι καλά: ο γέρος, η γριά... - Και ο Ρίτσαρτ;
Τον Ρίτσαρτ τον ξέρεις. Πάντα σκαρώνει κάτι.
Μας λείπει ο Φίντο και εσύ,
οπότε άρχισα να σκέφτομαι...
Όταν άρχισαν να σε κυνηγούν;
Σάρλη, έχω μπλέξει, πρέπει να με βοηθήσεις οπωσδήποτε. Έχω μπελάδες.
Έτσι λοιπόν με σκέφτηκες. Ποιος σε κυνηγούσε;
Δύο τύποι.
Κάναμε μία δουλειά μαζί, οι δύο τους, εγώ και ο Ρίτσαρτ.
Θέλησαν λοιπόν να το παίξουν σκληροί και να μας βγάλουν από τη μοιρασιά.
Έτσι ο Ρίτσαρτ κι εγώ κρατήσαμε τη λεία και βγάλαμε αυτούς απ' έξω.
Μπράβο λοιπόν.
Πως μοιάζουν αυτοί οι τύποι;
Είναι ένας που φοράει κασκέτο, και ο άλλος καπέλο.
Δεν είναι αδέλφια, αλλά μοιάζουν εντούτοις.
Και καπνίζουν και οι δύο τους πίπα.
Καλησπέρα Σάρλη. Είσαι καλά;
Τι κάνεις εδώ; Σπαταλάς τη ζωή σου!
- Εντάξει. Εντάξει. - Όχι, δεν είναι καθόλου εντάξει!
Έχεις ευχάριστη διάθεση πίσω από αυτό το μαραφέτι,
ενώ θα έπρεπε λοιπόν να συμμετείχες σε συναυλία πιάνου, σε μία κατάμεστη αίθουσα,
με θεατές στα γόνατα. Σε ρωτώ: Τι κάνεις εδώ;
- Δεν μπορώ να είμαι σε δύο μέρη ταυτόχρονα. - Α, άσε με να γελάσω.
Ένας διεθνής βιρτουόζος που δεν μπορεί ούτε ένα αυτοκίνητο να πληρώσει.
- Αυτό είναι για γέλια. - Εντάξει. Σκάσε.
Χα, χα!
Κοιτάτε τον! Ένας βιρτουόζος που παίζει ξεκούρδιστο πιάνο.
Μα για το Θεό, δώστε του ένα πιάνο με ουρά!
Ένα πιάνο με ουρά και με κεριά.
Που είναι τα κεριά;
Ω, βούλωστο φίλε.
Θέλω να με ακούσουν.
Ο κόσμος χορεύει, δεν θέλει να τον ενοχλούν.
Όλο το πρόβλημα προέρχεται από αυτό. Κανένας δε θέλει να ενοχλείται!
Άστε τον Πλιν, δεν είναι με τα καλά του.
Τον γνωρίζεις;
Νόμιζα πως το είχατε καταλάβει αυτό το θέμα. Δεν ανέχομαι τον ενικό μεταξύ μας.
Να μου μιλάτε στον πληθυντικό όταν απευθύνεστε σε μένα.
Σας ρώτησα κάτι. Ποιος είναι;
Ίσως να ντρέπεται για μένα. Είναι ο μικρός στοργικός αδελφός μου.
Είναι καλλιτέχνης ο αδελφός μου. Αλλά δεν τον λένε Σάρλη...που να πάρει.
- Λέγεται Εντουάρ. - Βούλωσ' το!
Δεν ήξερα καν ότι έχει αδελφό.
Είμαστε τέσσερα αδέλφια στην οικογένεια, όλα αρσενικά.
Ο Σάρλη, για ποιο λόγο πληρώνεται εδώ;
Φυσικά για να παίζει πιάνο!
Πληρώνεται λοιπόν για να παίζει πιάνο, όχι για να διηγείται τη ζωή του.
Αν θέλεις να στην διηγηθεί, να τα σκάσεις.
Είναι σα να σκάβεις για ένα πηγάδι. Όσο πιο βαθιά πας, τόσο περισσότερα θα πληρώσεις.
Μερικές φορές σου έρχεται πολύ ακριβό...
που τα παρατάς.
Είστε πολύ επιθυμητή.
Γι αυτό σας επιθυμώ.
Μόλις απόψε το βράδυ, απεφάσισα να παντρευτώ.
Είστε η πρώτη που της κάνω πρόταση.
Δεν θα με ρωτήσατε αν είμαι ελεύθερη;
Α, δεν είναι δυνατόν! Ο απαίσιος χιονάνθρωπος είναι το αμόρε σας;
Τελικά ήταν το αμόρε μου. Δεν τα διαλύσαμε επισήμως.
Πρώτον δεν ξέρω ποιος είστε.
- Είμαι ο αδελφός του Σάρλη. - Χωρίς πλάκα;
Μου αρέσει πολύ ο Σάρλη.
Και εγώ, δε σας αρέσω;
Είναι ακόμα νωρίς για να το ξέρω.
Πρέπει να με συγχωρείτε, οι πελάτες περιμένουν.
Λοιπόν, σας ενδιαφέρει πολύ το στήθος μου;
- Μη το συζητάτε, είμαι γιατρός. - Ναι!
Δεν υπάρχουν καλές επιλογές απόψε.
Όχι. Αλλά προχθές... ήταν όλες πρώτης κατηγορίας.
Όπα, κοιτάξτε! Στην άκρη του δαχτύλου μου.
Ενδιαφέρον.
Ενδιαφέρον ή περίεργο.
Θα τα ξαναπούμε Σάρλη.
- Θεέ μου, εδώ είναι! - Δικό σου πρόβλημα, δεν έχω σχέση μ' αυτό.
- Πάει, χάθηκα! - Η πίσω πόρτα είναι εκεί, εξαφανίσου!
Την έλεγαν Φρανσουάζ
αλλά όλοι την αποκαλούσαν
βατόμουρο
Ήταν ιδέα του Λοχία!
Αυτός ήταν αδύναμος
στο μυαλό
Αυτή σέρβιρε μπύρα στο μπαρ
όχι μακριά από το Λουάρ
Τσούλα, δεν ήταν
Μπύρα ήταν το μόνο που παίρναμε
Έπρεπε να έχεις αυθάδεια
Για να τσιμπήσεις το μάγουλο της
Ήταν κατευθείαν από τις Αντίμπες
Τι μαρασμός!
Το μούρο μαράθηκε
Αυτή είναι η μοίρα, ένα σου κι ένα μου
Ήταν αυτόχθων Αντιβιανή
Ποιο κοντά από την Καραϊβική
Πιο κοντά από το Καράκας
Ή το Κονγκό;
Δεν ξέρω
Το εμπόδιο της γλώσσας
Η ζέση μου κατευνάστηκε
Η τσούπρα ήξερε Γαλλικά
Τα μάτια της ήταν μεγάλα
Το πάθος μου κόχλαζε
Είμαι αντί-Αντιμπιανός
Μισώ τον εαυτό μου
Τι μαρασμός!
Το μούρο μαράθηκε
Αυτή είναι η μοίρα, οφθαλμός αντί οφθαλμού
Οι διαστάσεις της ήταν πενιχρές
Καμία κατάπληξη που ήταν πρόθυμη
να προσθέσει γέμισμα
σε ένα ινστιτούτο ομορφιάς
Αχ! Αχ! Αχ!
Στο Λουάρ έχει αισθητικούς
Που μπορούν να προσθέσουν στην ομορφιά σου
Ένα ινστιτούτο στο Angers
Χωρίς χειρουργικούς κινδύνους
Για γέρους κύριους και όμορφες μεγαλοκοπέλες
Τα χαρακτηριστικά είναι επί παραγγελία
Αλλά γι' αυτούς που δεν μπορούν να αναζωογονηθούν
Τι μαρασμός!
Το μούρο μαράθηκε
Αυτή είναι η μοίρα, ένα σου κι ένα μου
Βλέποντας τις νέες της διαστάσεις
Αύξησε το βασανιστήριο μου
Γλυκοκοιτάζω το ντεκολτέ της
Της έδωσα το πατροπαράδοτο μήνυμα
"Επέτρεψε μου να μείνω δίπλα
σ' αυτό που έχεις στο στήθος σου"
Αλλά το έβαλε στα πόδια σαν ξένος
Έτσι τα παρατώ
Δεν θέλω να γίνω τροφή
για τους σκύλους
Ηθικό δίδαγμα:
Ο μαρασμός και οφθαλμός αντί οφθαλμού
Είναι η μοίρα του βατόμουρου
Διέσχισαν την αυλή.
Δεν φαινόντουσαν να θέλουν το τομάρι του. Μάλλον ήθελαν να συζητήσουν για δουλειές.
Τι είδους δουλειές; Αναρωτήσου.
Όταν τα αδέλφια σου έχουν μπλεξίματα ο πρώτος που καίγεται είναι ο ηλίθιος ο Σίκο.
Άντε, ευχήσου του καλή τύχη, όσο υπάρχει ακόμα καιρός.
Καλή τύχη.
Καληνύχτα.
Σας κοιτάζει επίμονα.
Ποιος;
Η Λένα. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να σας ενημερώσω.
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ ούτος ή άλλως.
Κρίμα που δεν σας ενδιαφέρει.
Θα ήθελα να ήμουν εγώ αυτός που θα με κοιτούσε έτσι.
Αν σας είμαι εμπόδιο, μπορώ να αποτραβηχτώ.
Μην ενοχλήστε, δεν είμαι ο τύπος της.
Στην πραγματικότητα,
δεν είμαι ο τύπος κανενός.
Γεια. Αύριο πάλι.
Ελάτε τώρα...
Είμαι ένα μεγάλο τίποτα.
Ναι, και τόσο βλάκας που δεν μπορούν να το παραβλέψουν οι γυναίκες.
Ίσως να φταίνε οι αδένες σας.
Όχι, δεν φταίνε οι αδένες. Η φάτσα μου φταίει, πολύ απλά.
Δεν πρέπει να φοβάστε τις γυναίκες. Δεν είναι δηλητηριώδεις.
Είναι φανερό ότι δεν πιστεύετε ούτε λέξη απ' όσα λέτε.
Σαλιαρίζετε φίλε μου... και δε με ξεγελάτε.
Και λοιπόν;
Πάω στοίχημα πως ξέρω τι σας απασχολεί.
Είστε ντροπαλός και έχετε κάποιο φόβο.
Φόβο;
Αυτό είναι;
Φόβο...
Φοβάμαι...
Γαμώτο, φοβάμαι.
Ελάτε φίλε μου, είστε καλά;
Φοβάμαι.
Αυτοί οι δύο τύποι, με τα κιβώτια, ποιοι ήσαν;
Δε ξέρω τίποτα.
Εγώ πάω για ύπνο, διότι πάνω απ' όλα, ότι συμβαίνει εδώ δεν με αφορά.
Έι, κύριε Σάρλη!
Δεν ήθελα να ακούσουν οι άλλοι.
Θα μπορούσατε να μου δανείσετε λίγα χρήματα, μέχρι αύριο;
Φυσικά.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Συνοδέψτε με αν θέλετε.
Δε μου αρέσει και πολύ να περπατάω μόνη μες τη νύχτα κύριε Σάρλη.
Να με αποκαλείτε απλά Σάρλη.
Σύμφωνοι. Αλλά και σεις να με φωνάζετε Λένα.
Γιατί Λένα;
Διότι από το Ελέν, βγαίνει το Έλενα, και από κει το Λένα.
Η σιωπή μου θα της φαίνεται παράξενη.
Πρέπει να πω κάτι, ότι να 'ναι. Διαφορετικά θα νομίσει ότι είμαι ντροπαλός.
Δεν είναι ανόητη. Ξέρει ότι σιωπή και ρομαντισμός πάνε χέρι-χέρι.
Και δεν είναι φλύαρη. Είναι κάπως σοβαρή.
Όχι φτηνά αστεία γι' αυτήν.
Πρέπει να βρω κάτι πραγματικά αστείο για να την κάνω να γελάσει.
Τι είναι τόσο αστείο;
Οι γκριμάτσες σας.
Ακούστε.
Γνωρίζετε τους τύπους που έψαχναν τον αδελφό σας;
Όχι. Γιατί;
Έχω την εντύπωση ότι μας ακολουθούν.
Κοιτάξτε στην πουδριέρα μου.
Που πήγαν;
Πρέπει να πήγαν από εκεί.
Αναθεματισμένη τύχη!
Αντίο, πάω σπίτι μου.
Άντε, ελάτε!
Με αισθάνθηκε εναντίον της, αλλά δεν έφυγε.
Ήταν λοιπόν σύμφωνη. Σύμφωνη σε τι ακριβώς;
Μυστήριο.
Θα της προτείνω να πιούμε ένα ποτό προτού επιστρέψουμε. Έτσι θα κερδίσω χρόνο.
Δεν πρέπει να τα θαλασσώσω. Να μείνω ήρεμος.
"Να μη χωρίσουμε έτσι. Ελάτε να πάρουμε ένα ποτό, Επιβάλλεται."
Όχι, πιο ευγενικά.
"Λένα, σίγουρα θα διψάτε. Κι εγώ το ίδιο."
Να πάρουμε ένα ποτό; Λοιπόν... τη σκύλα!
Τελικά ίσως είναι καλλίτερα έτσι.
Ας σκεφτώ κάτι άλλο. Να σκεφτώ τον σπουδαίο πιανίστα Τατούμ. Είναι ταλαντούχος;
Και ο Έρολ Γκάρνερ; Ναι, ο Έρολ Γκάρνερ είναι ταλαντούχος.
Και ο Τζούνιορ Μανσέ; Γι αυτόν δεν μπορείς να μιλήσεις. Δεν τον ξέρεις.
Εγώ είμαι, η Κλαρίς.
- Καλησπέρα Σάρλη. - Καλησπέρα.
Πάντα κοιμάσαι χωρίς πυτζάμες;
Ναι. Είναι πιο υγιεινό.
Αυτό μου θυμίζει το νούμερό μου, που έκανα τον σκελετό σε μια γιορτή.
Έτσι ξεκίνησα, και έφθασα ως εδώ.
Και μετά ήμουν σε ένα φέρετρο, σχεδόν γυμνή.
Με μία σειρά καθρέπτες, έβλεπες το σκελετό μου.
Ακόμα και γιατροί το πίστευαν.
Μετά στραμπούλιξα τον αστράγαλο.
Είναι σκληρό το επάγγελμα του καλλιτέχνη.
- Θέλεις να μείνω; - Όχι.
- Μπορώ να σου κάνω πίστωση. - Όχι, ευχαριστώ.
Καλά, δεν επιμένω.
Φεύγω.
Μην εκνευρίζεσαι.
Βγάλε το φόρεμά σου, αν και είναι ωραίο.
Κλείσε την πόρτα, λόγο του Φίντο.
Όλα πάνω μου δεν είναι ωραία;
Υπόψη ότι με αυτό το φόρεμα, εργάζομαι πολύ καλά.
Ξέρεις, δεν κάνω μαλαγανιές για να προσελκύσω πελάτες.
Πόσο πάει;
"Τρεις χιλιάδες. Ναι ή όχι; Πάρ'το ή άσ'το."
Δεν ζορίζω κανένα. Είμαστε ελεύθερη χώρα.
- Πάω πίσω. - Έχεις δίκιο, θα μπορούσαν να μου μπουν ιδέες.
Προτιμώ να φοράω ωραία πράγματα... παρά προκλητικές φούστες, όπως ορισμένες.
Είναι πάντα ωραία αυτά που φοράω. Δε βρίσκεις;
Ναι, είναι πολύ ωραία.
Μα ναι, αφού στο λέω: είναι πολύ ωραία.
Οι φίλες με ρωτούν πάντα από πού αγοράζω τα πράγματά μου.
Είναι ωραίες, ε; τις πλήρωσα 400 φράνκα την κάθε μία. Δεν είναι ακριβές.
Δεν είμαι γνώστης από κυλόττες.
Δεν είσαι λίγο φευγάτος;
Όχι, αλλά είμαι πουριτανός.
Πουριτανός, πουριτανός...
Ένας υπερόπτης, να τι είσαι!
Είναι καλό αυτό.
Πληγώθηκε ο γατούλης; Θύμωσε;
Όχι, ο γατούλης δε θύμωσε. Είναι κουρασμένος.
Επιπλέον το ανακοίνωσαν στην τηλεόραση: οι γατούληδες είναι κουρασμένοι.
Νυστάζω και μου αρέσουν οι κυλόττες που είναι σα μικρές βάρκες.
#Η τηλεόραση, είναι ένα σινεμά
#Που το απολαμβάνεις, ξαπλωτά και αραχτά
Έλα, πήγαινε πιο μέσα.
Στο σινεμά γίνεται έτσι και όχι αλλιώς.
Στο σινεμά πήγα αυτό το απόγευμα. Είδα το: Τορπίλες στην Αλάσκα.
Ήταν καλό;
Ο Τζον Γουέιν ήθελε να δείξει ότι οι Αμερικάνοι θέλουν ειρήνη.
Για δες, είναι σαν κι εμένα οι Γιάνκηδες.
Με κοροϊδεύεις ακόμα;
Όχι, δε σε κοροϊδεύω κοτούλα μου.
Δώσε μου μια ρουφιξιά.
Μη το κάνεις αυτό. Όχι εκεί. Α, μασκαρά! Και μου λες ότι είσαι ντροπαλός.
Έχεις ακούσει για το θράσος του ντροπαλού;
Κλαρίς! Πήγαινε στο δωμάτιό σου. Ο Φίντο θα ξυπνήσει. Άντε, γρήγορα!
Ναι, ναι, το ξέρω. Είμαι μόνο καλή για να κάνω το δείπνο κάθε βράδυ.
Όχι, μην αρχίζεις Κλαρίς. Δώσε μου το παντελόνι μου.
- Τι κοιτάζεις; - Τίποτα, τίποτα.
Έλα, κλείσε μου το φερμουάρ.
Άντε, φύγε. Θα τα πούμε το βράδυ.
Φίντο!
Είναι ώρα να σηκωθείς.
Άντε, γρήγορα, θα αργήσεις!
Σάρλη, τα λέμε το βράδυ.
- Καλημέρα, Σάρλη. - Με ποιον έχω την τιμή;
Εγώ είμαι ο Ερνέστ. Αυτός είναι ο Μομό.
- Θα σας πάμε εμείς. Ανεβείτε! - Θα πάω με τα πόδια.
Άσε, δεν είναι ανάγκη.
- Απλά θα του το δείξω. - Ξέρει ότι το έχεις.
- Ίσως να μην είναι σίγουρος. - Εντάξει, δείξ' του το.
- Θα θέλατε να μπείτε τώρα; - Ναι, θέλω.
- Τι λες για τον φίλο μας, Μόμο; - Νομίζω είναι σκληρός. Εσύ;
Νομίζω πως είναι σκληρός. Έχουμε την εντύπωση πως είσαστε σκληρός.
50.000, εντάξει; Δεν είναι αρκετά; Πέστε μας το νούμερο.
Δεν τα χρειάζομαι.
- Ίσως νομίζει ότι δεν έχουμε τα λεφτά. - Πολύ σωστά. Δείξε του το πακέτο.
Δεν είναι φρόνιμο να κυκλοφορείτε με όλα αυτά.
Φλυαρούμε... Που είμαστε τώρα;
Δεν θέλει χρήματα. Ας δοκιμάσουμε αλλιώς.
Κοίτα, θέλουμε απλά να μιλήσουμε μαζί του. Εξυπακούεται πως δεν θα τον βλάψουμε.
Ποιον;
Συμφωνήσαμε να είμαστε ειλικρινείς. Ξέρετε πολύ καλά ότι εννοούμε τον αδελφό σας.
Φέρτε μας σε επαφή μαζί του. Πηγαίνετε μας στο αγρόκτημα.
- Δεν ξέρω που είναι. - Εγώ νομίζω πως ξέρετε!
Μομό, μπες πίσω μαζί του. Ορίστε η κοινή μας φίλη.
Η γκόμενα που έρχεται, η σερβιτόρα του μπαρ. Κάτι σαν "κυρία Σάρλη".
Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε τις συστάσεις.
- Που πάμε; - Ρωτήστε τον αντρούλη σας.
- Δεν είναι άντρας μου. - Πάμε στον αδελφό του τον Σίκο.
Αυτόν εχθές το βράδυ με το μαυρισμένο μάτι;
Θα τα έχουν πληροφορηθεί όλα. Κατ' αρχάς ξέρανε ότι είναι αδελφός μου.
Στη συνέχεα βρήκαν την διεύθυνσή μου. Και την δική σας επίσης.
- Από ποιον; - Δεν είμαι σίγουρος.
Θα σας το φανερώσω.
Σήμερα το πρωί, κανονίσαμε να πιούμε ένα ποτήρι με τον υπεύθυνο του χώρου σας.
Δεν πέρασε πολύ ώρα μέχρι να μας πει τα πάντα.
Κόστισε 50.000,
δηλαδή 25 για τη διεύθυνση του Σάρλη και 25 για την σερβιτόρα.
- Ο παλιομπάσταρδος. - Μέτρησε τα χρήματα.
Και με τι πάθος τα χάιδευε.
Πλιν, το μεγάλο γουρούνι.
- Ερνέστ, πρόσεχε που πας. - Ποιος οδηγεί;
Εσύ, αλλά κάνεις γκάφες όμως. Να προσέχεις.
Πρέπει να διασφαλίσουμε την υγεία των ομήρων μας.
Θα μπορούσες να την είχες προσπεράσει, είχες χρόνο.
- Αφού γυρεύει φασαρίες. - Ω, παράτα με!
- Αχ, να είχα το τιμόνι... - Γύρω από το κεφάλι σου;
- Μη νευριάζεις. - Δε νευριάζω.
Ναι, καλά. Αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορώ να κάνω,
είναι το να οδηγήσω ένα αυτοκίνητο. Γι αυτό,
δε φοβάμαι κανέναν, κάνω ότι θέλω.
- Εκτός από προσπέραση. - Θέλεις να με νευριάσεις;
Θα πω μόνο αυτό: Αντί να χαζεύεις τις γκόμενες, να κοιτάζεις μπροστά σου.
Κάποια μέρα, θα την πάθεις. Θα πατήσεις κανέναν.
Αν χτυπήσω κάποιον, θα είναι για να εκδικηθώ τον πατέρα μου.
Ήταν πεζός. Συνεθλίβη διασχίζοντας το δρόμο.
Δεν κοίταζε το αυτοκίνητα, μπάνιζε τις γυναίκες.
Κοιτούσε μία που φορούσε πολύ κοντό φόρεμα. Την κοίταζε ναι τον λιώσανε.
- Φίλε μου, ο πατέρας σου ήταν διεστραμμένος! - Χα, χα, πρέπει να του έχω μοιάσει.
Έχω μάτι γαρίδα...
όταν φυσάει ο αέρας και σηκώνει τα φορέματα...
- Σας σοκάρω; - Καθόλου.
Δεν είστε ο πρώτος βρομιάρης που συναντώ. Τους έχω μάθει.
Τώρα θα σας πω κάτι σωστό:
Όλες οι το γυναίκες το θέλουν. Όλες.
Θέλουν τι;
Είπε ότι το θέλουν όλες. Είμαι απολύτως σύμφωνος.
Και αφού το θέλουν, θα το έχουν.
- Αλλά δεν έχω τίποτα εναντίον των γυναικών. - Το βλέπω.
Τις αγαπάω όλες. Και ακριβώς γι αυτό που είναι.
Αλλά επιμένουν να θέλουν κουβέντα πριν και ιδιαίτερα μετά,
ακριβώς τη στιγμή που ένας άντρας θέλει να φύγει, ολομόναχος.
Αν μου επιτρέπεται, ο πατέρας μου έλεγε για το ζήτημα των γυναικών:
"Όταν κάποιος έχει δει μία, τότε τις έχει δει όλες".
Όταν βλέπω κάποια για πρώτη φορά, κεραυνοβολούμαι.
Ερωτεύομαι. Θέλω γάμο, θέλω παιδιά.
Μα όταν αρχίσουν να φλυαρούν, έχω μόνο μία επιθυμία, να τις πηδήξω...
και να την κοπανήσω.
- Ωραία συμπεριφορά. - Λυπάμαι, έτσι είμαι εγώ.
Τώρα πρέπει να το πω, κάνετε τα πάντα για να διεγείρετε τα αρσενικά.
Προς τι το κραγιόν στα χείλη, το βερνίκι στα νύχια;
Προς τι τα σουτιέν; Προς τι οι φούστες;
Προς τι τα ψιλά τακούνια; Γιατί να φοράτε νάιλον κάλτσες;
Γιατί όχι σοσόνια;
Ένα κορίτσι με σοσόνια μέχρι το γόνατο, θα ήταν φοβερό.
Μια πραγματική μικρή "Νατάσα".
Μια φορά, όλα μου τα σώβρακα ήτανε τα βρόμικα,
πήρα λοιπόν μια μεταξωτή κιλότα της αδελφής μου. Τι αίσθηση!
Εκείνη την ημέρα κατάλαβα γιατί το θέλουν συνέχεια! Γιατί το θέλουν όλες!
Εμείς φοράμε παντελόνια,
αλλά αυτές έχουν φορέματα, τα μπούτια τους τρίβονται συνέχεια μεταξύ τους.
Θα πρέπει να είναι βασανιστήριο για τους παπάδες. Έτσι δεν είναι πιτσουνάκια;
Οι παπάδες φοράνε μακριά σώβρακα, βλακόφατσα.
Σταμάτα, κόκκινο φανάρι γαμώτο!
Εντάξει, την πάθαμε. Θα εξηγήσουμε.
Ελάτε, θα ανοίξετε;
Η πόρτα! Βοηθήστε με λίγο!
Τι συμβαίνει κύριε αστυφύλακα; Τι έκανα;
Σβήστε την μηχανή και βγείτε.
Θα σας εξηγήσω.
Τα χαρτιά σας.
Δεν ξέρει να οδηγεί. Είναι πράγματι χάλια οδηγός κύρια αστυφύλακα.
Έτσι και πέσει σε πυκνή κυκλοφορία, πανικοβάλλεται.
Έλα αγάπη μου, αρκετά μ' αυτό.
Έλα, θα πάρουμε το λεωφορείο.
- Δεν μπορώ να κάνω τίποτα! - Θα τα ξαναπούμε Σάρλη.
Θα ξαναϊδωθούμε!
- Περάστε να μας δείτε, θα σας περιμένουμε. - Έγινε. Σύντομα.
- Είπαν, "Σύντομα". - Να μην ανησυχείς, θα δούμε.
Σωστά, να μην ανησυχούμε.
Και το όπλα τους έχουν σίγουρα σιγαστήρες.
Με έπιασε απ' το μπράτσο σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Μου φαίνεται να με πηγαίνει σπίτι της.
Είναι από κει.
Περιμένετε, θα περάσω μπροστά.
Μη κοιτάζεις τα πόδια της, κάνει κακή εντύπωση.
Αλλά αν δεν κοιτάς τις σκάλες, θα φας τα μούτρα σου.
Κοίτα λοιπόν τους τοίχους... Είναι σκέτοι βρόμα.
Τώρα ο Σάρλη παίζει στου Πλιν. Παλαιότερα ήταν διαφορετικά.
Έτσι δεν είναι Εντουάρ;
Κάποτε...
Παρακαλώ!
- Έχετε κρέμα καραμελέ; - Όχι, έχει διαγραφεί απ' το μενού.
- Το βλέπω. - Τον κατάλογο παρακαλώ.
- Κρίμα, κρίμα. - Στη διάθεσή σας κύριε.
- Τι ώρα σχολνάτε; - Ευχαριστώ, θα ρίξω μια ματιά.
Παρακαλώ!
Μήπως επιθυμητέ καφέ κύριε;
Ναι. Ορίστε, πάρτε αυτό για τον κόπο σας.
Είναι πολύ όμορφο.
Είπε, "είναι πολύ όμορφο", αλλά σκέφτηκα: Για τα δύο χρόνια ευτυχίας, είναι πολύ λίγο.
Δεν δεχόμαστε ποτέ δώρα από τους πελάτες, κύριε.
- Έρχεται πολύ καιρό αυτός ο τύπος; - Μερικές μέρες.
Έχω την εντύπωση ότι κάπου τον έχω ξαναδεί.
Ξέρεις τι θα ήθελα;
- Να μη δουλέψεις άλλο πια στην καφετέρια. - Τα μαθήματα πιάνου σου, δεν είναι ακριβώς...
Σε παρακαλώ, δεν πρέπει να κοροϊδεύεις τα μαθήματα πιάνου.
- Κάποτε σου άρεσαν. - Ναι, αλήθεια. Θυμάσαι;
"Κύριε Εντουάρ, θα καταφέρω να μάθω τίποτα; Το ξέρω πως είμαι χαζή, αλλά...".
"Δεσποινίς, μην το λέτε αυτό. Δεν είστε καθόλου χαζή."
"Απλά το πιάνο..."
"Κε Εντουάρ, μου αρέσουν πολύ αυτά τα μαθήματα. Μου γεμίζουν τα απογεύματά μου".
"Σας αρέσει πραγματικά το πιάνο δεσποινίς;" "Μάλιστα κύριε Εντουάρ."
Πες μου...
Είναι αλήθεια πως με ήθελες όλη την ώρα δίπλα σου;
Ήταν κάτι περισσότερο από αυτό, κάτι πολύ περισσότερο.
Το ξέρω. Και για μένα το ίδιο.
Και κάθε μέρα πιο δυνατό.
Σας συνιστώ το πιάτο ημέρας.
Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. Λαρς Σμιλ, ιμπρεσάριος.
- Εντουάρ Σαρογιάν. - Το θυμάμαι πολύ καλά.
Είσαστε πιανίστας και είχατε έρθει να με δείτε πριν ένα χρόνο στο γραφείο μου.
Ναι, σωστά.
Ήμουν πολύ απασχολημένος ώστε να σας αφιερώσω χρόνο. Συγχωρέστε με.
- Καταλαβαίνω πολύ καλά. - Ζούμε μια ζωή τρελή.
- Μου επιτρέπετε; - Σας παρακαλώ.
Οι κύριοι θέλουν να γευματίσουν;
Πρέπει να σας εξηγήσω. Λοιπόν... Σας παρουσιάζω την γυναίκα μου.
Α, τα σέβη μου νεαρά μου κυρία.
Πρέπει να σας εξηγήσω ότι παίζουμε συχνά το "πελάτης και σερβιτόρα".
Είναι υπέροχο παιχνίδι, διότι υπάρχουν πάντα δύο νικητές.
Είστε πολύ τυχερός, αγαπητέ φίλε.
Καλοσύνη σας.
Επιτρέψτε μου να επανορθώσω. Ελάτε αύριο το πρωί στο γραφείο μου.
Σε ποιον μάθατε πιάνο;
Στον γέρο Ζενελή.
- Γιατί κάνεις μούτρα; - Τίποτα. Δεν είναι τίποτα.
Ω, ναι. Στο αυτοκίνητο ήσουν πολύ εύθυμος. Δε σταματούσες να μιλάς.
Σα να είπα κάτι που σε δυσαρέστησε.
Δεν είπες τίποτα. Σταμάτησα να μιλάω, όταν κατάλαβα ότι δεν με άκουγες.
Κάνεις πως ακούς, αλλά δε δίνεις σημασία. Σκέφτεσαι: Μιλάει, άρα είναι χαρούμενος.
Εντωμεταξύ σκέπτεσαι τα πετσετάκια σου, το νοικοκυριό σου, την μοδίστρα σου.
Εγώ να προσπαθώ να εξηγήσω τι μου άρεσε σε αυτή τη συναυλία...
και αντιλαμβάνομαι το βλέμμα σου να φανερώνει βαριεστιμάρα.
Δεν τέλειωσα!
Βαρέθηκα, ακούς; Αυτή δεν είναι ζωή για έναν καλλιτέχνη.
Πιθανών να μην είμαι πραγματικός καλλιτέχνης, μα έχω ανάγκη με πιστεύουν,
για να καταφέρω να γίνω. Δε σου ζητάω και πολλά, που να πάρει!
Αν πιστεύεις πως έχω πια την υπομονή να ζω μαζί σου...
Ωραία συζήτηση κάνεις.
Αναφέρεις τον Χέμινγουεϊ και λες ότι έχει όλους τους δίσκους σου.
Στον πως τον λένε, δεν του άρεσε το τελευταίο ρεσιτάλ σου.
Ο... πως τον λένε, είπε πως είσαι ο μεγαλύτερος πιανίστας του κόσμου.
Πρέπει να τα αποδεχτώ όλα αυτά;
"Τι σκέπτεται ο Ντυπόν για μένα;" "Με είδε ο θυρωρός στην τηλεόραση;"
Θεέ μου... τα επαναλαμβάνεις όλα 10 φορές.
Και πρέπει να προσποιούμαι ότι τα ακούω για πρώτη φορά.
Νομίζεις ότι είναι ζωή αυτή;
Δε νομίζεις πως αυτό καταντάει χυδαίο με τον καιρό;
Θα προτιμούσα να έχεις έπαρση,
και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Τουλάχιστον έτσι θα είχα την ησυχία μου.
Η παραμικρή κριτική σε αρρωσταίνει.
Συγνώμη. Λέω ανοησίες γιατί ζηλεύω.
Ξέρω ότι αυτά που λες είναι αλήθεια.
Το σκέφτομαι καμιά φορά. Τι να κάνω;
- Δεν ήμουν ο τύπος σου. - Όχι, μην το λες αυτό.
Πονάει πολύ.
Τι θρίαμβος! Εσύ και η γυναίκα σας πρέπει να είστε ευτυχής.
Τώρα θα σας πω κάτι άλλο. Η συνέντευξή σας στον τύπο ήταν αποτυχία.
Απογοητεύσατε τους δημοσιογράφους, που ήλθαν να δουν την ιδιοφυΐα.
Αδύνατον να τους διηγηθείτε μια ιστορία, μια λέξη, τίποτα.
Η ντροπαλότητα είναι ασθένεια. Είναι θεραπεύσιμη.
Ευτυχώς, έκανα την δουλειά για σας. Δείτε στις σελίδες με τα κουτσομπολιά.
"Λαρς Σμίλ, ο ιμπρεσάριος του Εντουάρ Σαρογιάν, μας δήλωσε:
Αγαπώ όλους όσους είναι καλοί, ανεξαρτήτως φύλου."
Πώς να ξεπεράσουμε το Αίσθημα Ντροπής
Πώς να Ξεπεράσετε το Τρακ.
Ορίστε Εντουάρ. Παρ' όλες τις υπεκφυγές σας, δεν μου ξεφεύγετε πια,
χάρις σε αυτό το αριστούργημα, θα μπορώ να σας βλέπω κάθε μέρα.
- Τι κάνει η Τερέζα; - Είναι κουρασμένη.
- Είναι κουρασμένη όλη την ώρα. - Από τα ταξίδια; Τις διαρκείς μετακινήσεις;
- Όχι, εξαιτίας μου. - Τσακωθήκατε;
Στην αρχή τσακωθήκαμε. Τώρα είναι πολύ πιο σοβαρά τα πράγματα.
Μπορείτε να μου τα πείτε όλα.
- Όχι, δεν με θέλει πια. - Ελάτε τώρα.
Δεν θέλετε να το πιστέψετε; Ούτε εγώ στην αρχή μπορούσα να το πιστέψω.
Είναι σα να αντιμάχεται το κάθε τι.
Τώρα είναι προφανές.
Για παράδειγμα, ξεκινάμε να κουβεντιάζουμε.
Ξαφνικά γυρίζει την πλάτη και φεύγει απ' το δωμάτιο.
Τότε αν προσπαθήσω να τρέξω πίσω της, κλειδώνεται και δεν απαντά.
Να που βρισκόμαστε. Αυτό είναι το τέλος.
- Σας το είπε; - Όχι, αλλά είναι το ίδιο.
Νομίζω ότι με περιφρονεί από τότε... που έγινα επιτυχημένος.
Ειλικρινά, νομίζω πως πρόκειται για παρεξήγηση.
Δίνεται ένα κοκτέιλ στις 4. Φέρτε την και θα της μιλήσω.
Θα προσπαθήσω.
Άκου Τερέζα, ήρθα για να σε βρω. Θέλω να κατέβεις κάτω στο κοκτέιλ πάρτι.
Άσε με ήσυχη, σε παρακαλώ. Φύγε.
Αρκετά πια!
Γιατί μου φωνάζεις; Ποτέ δεν μου έβαζες τις φωνές. Γιατί φωνάζεις τώρα;
Συγνώμη, δεν το ήθελα.
Δεν πειράζει. Στο κάτω-κάτω, μπορείς να φωνάζεις.
Σε κάνω δυστυχισμένο, έτσι;
Το ξέρω πως δεν είναι σωστό, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Όταν είσαι χαμένος στο σκοτάδι δεν μπορείς να αποφύγεις τη νύχτα.
Γίνεται όλο και πιο σκοτεινά.
Δεν υπάρχει διέξοδος, δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Νομίζω πως μόνο ένα πράγμα μπορεί να γίνει. Ένα μόνο.
Να πω αντίο και να φύγω.
Είναι καλό να σου το πω.
Πρέπει να το ξέρεις.
Πρέπει να σου εξηγήσω, να σου εξομολογηθώ.
Να εξομολογηθείς;
Έκανα ένα λάθος.
Έκανα κάτι άσχημο.
Αλλά τώρα είσαι διάσημος μουσικός και χαίρομαι γι αυτό.
Χάρη σε μένα, είχες την ευκαιρία σου.
Λαρς Σμιλ.
Ήταν η εβδομάδα που υπέγραψες το συμβόλαιό σου, λίγες μέρες πριν.
Ήλθε στην καφετέρια.
Όχι για καφέ,
όχι για γεύμα...
Για να μου προτείνει μια συμφωνία.
Στην αρχή δεν κατάλαβα.
Ήταν σαν αίνιγμα.
Τον ρώτησα για ποιο πράγμα μου μιλάει.
Με κοίταξε σα να μου έλεγε:
"Δεν ξέρεις; Σκέψου, θα καταλάβεις."
Σκεπτόμουν όλη νύχτα, χωρίς να κοιμηθώ.
Την άλλη μέρα ξανάλθε.
Ξέρεις, όπως δουλεύει μια αράχνη,
σα να με έκοψε στα δύο.
Σαν η καρδιά να ήταν ένα πράγμα, και το κορμί ένα άλλο.
Δεν ήταν η Τερέζα που πήγε μαζί του.
Ήταν μονάχα το κορμί της Τερέζας.
Σαν εγώ να μην ήμουν εκεί.
Ήμουν μαζί σου.
Εσύ πρωταγωνιστούσες.
Το απόγευμα, είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο, κοντά στην καφετερία.
Τότε μια νύχτα μου ανακοίνωσε τα νέα.
Το συμβόλαιο υπεγράφη.
Μετά, όταν ξανάλθε στην καφετέρια,
ήταν ένας πελάτης, όπως όλοι οι άλλοι.
Παρήγγειλε το γεύμα του...
και μου είπε: Τώρα όλα τέλος. Μπορείς να ξαναγίνεις η Τερέζα.
Μόνο ξέρεις, είναι παράξενο...
Αυτό που έκανες χθες, σε ακολουθεί στο σήμερα.
Κοιτάζω τον καθρέπτη.
Και τι βλέπω; Την Τερέζα; Την Τερέζα σου;
Όχι, δεν υπάρχει Τερέζα...
πουθενά.
Μόνο ένα βρόμικο κουρέλι.
Γι αυτό δεν το μπορώ να με αγγίζεις.
Μην ακουμπάς αυτή τη βρομιά.
Κοίτα την, πήγαινε κοντά της, σκύψε το κεφάλι, γονάτισε.
Γρήγορα, όσο υπάρχει χρόνος, σκέψου. Προσπάθησε να σκεφτείς.
Αν βγεις από αυτή την πόρτα, θα μείνει μόνη.
Η γυναίκα του διάσημου πιανίστα Εντουάρ Σαρογιάν, πήδηξε από τον 5ο όροφο.
Εξαφανίστηκες. Ξανάρχισες τη ζωή σου.
Ο Εντουάρ Σαρογιάν έγινε ο Σάρλη Κολλέρ.
Επισκέφτηκες τα αδέλφια σου στα χιόνια και τους ζητήσεις να σου εμπιστευτούν τον Φίντο.
Μετά κάποια μέρα βρέθηκες στου Πλιν.
Σε θέλανε για να σκουπίζεις το πάτωμα.
Μα στη γωνία υπήρχε ένα παλιό πιάνο.
Περνούσες τον χρόνο σου να το κοιτάζεις επίμονα. Να το κοιτάζεις ξανά και ξανά.
Μια μέρα ρώτησες τον Πλιν:
Μπορώ να παίξω λίγο;
- Εσύ; - Νομίζω πως θα μπορούσα.
- Εντάξει, αλλά κανόνισε να βγαίνει κάτι σα μουσική.
Ποιος είναι ο Σάρλη Κολλέρ;
Δεν ξέρουμε πολλά πράγματα γι αυτόν.
Είναι πιανίστας, μεγαλώνει τον μικρό του αδελφό και προπάντων, δεν θέλει φασαρίες.
Η μουσική σου φέρνει τους ντόπιους κάθε βραδύ και το μαγαζί απέκτησε αξία.
Ο Πλιν προσέλαβε προσωπικό και μουσικούς:
Βίκτωρ, ο ντράμερ, ο οποίος πάντα γελά, χωρίς να ξέρει το γιατί.
και ο αδελφός του ο Φρανσουά, το κοντραμπάσο, με τα μακριά μαλλιαρά του χέρια.
Και ακόμα εκεί...
ήμουν κι εγώ, να σε κοιτάζω συνεχώς... αλλά ποτέ δεν το πρόσεξες.
Την ημέρα των γενεθλίων μου, όταν είπα: "Τώρα θα φιλήσω όλο τον κόσμο",
ήταν για να φιλήσω εσένα, να ξέρεις.
Είδα καλά ότι με κοίταζες.
Σε κοίταξα λοιπόν επίσης.
Τι σκέφτηκες...όταν περπατούσαμε μαζί στο δρόμο χθες το βράδυ;
Σου άρεσα αμέσως;
Θυμάσαι το βράδυ που μου είπες:
"Όταν σου έπιασα το χέρι, φοβήθηκα μη με περάσεις τολμηρό, να ξέρεις."
Είχα μεγάλη επιθυμία να με πιάσεις από το χέρι.
Για δες, έχω την εντύπωση πως ο Πλιν είναι ερωτευμένος μαζί σου.
Είσαι καλά; Αυτό μόνο μας έλειπε.
Σε διαβεβαιώνω. Εξάλλου μου το είπε.
Στο κάτω-κάτω, ο Πλιν, είναι ένας άντρας όπως όλοι.
Σ' αγαπώ, διότι δεν είσαι όπως οι άλλοι.
Δεν το παίζεις φιγουρατζής, δεν το παίζεις σκληρός.
Είσαι ντροπαλός και σέβεσαι τις γυναίκες.
Δεν πρέπει να το πιστεύεις αυτό.
Στο βάθος είμαι όπως όλοι οι άλλοι.
Όταν είχα χρήματα και ήμουν διάσημος, πολλές γυναίκες με ανεγνώριζαν στο δρόμο.
Τις κοίταζα με θράσος, σα να ήθελα να τις γδύσω.
Οι περισσότερες αποδέχονταν το κοίταγμα και ένοιωθαν ευχαρίστηση...
που γινόταν όλο και πιο έντονη.
Όταν έπεφτα σε κάποιο ντροπαλό κορίτσι που χαμήλωνε τα μάτια...
ντρεπόμουν.
Δεν ανεχόμουν να κοιτάζει κάποιος έτσι... τη μητέρα μου, τη γυναίκα μου ή το κορίτσι μου.
Αρκεί να το θέλουν. Θα πάμε στον Πλιν να δηλώσουμε παραίτηση.
Θα αποκτήσουμε την ελευθερία μας και θα κάνουμε ομάδα.
Εγώ θέλω να σε ξυπνήσω. Θα ξαναγίνεις ο Εντουάρ Σαρογιάν.
Γιατί;
Όχι γιατί. Για ποιον;
Για μένα και μετά για σένα επίσης. Για τους δυο μας.
Εγώ δεν θέλω την κοινωνική βοήθεια, έχω μάθει να αγωνίζομαι.
Θα δουλέψεις, θα περάσεις ακροάσεις. Θα δώσεις συναυλίες.
Ο Σάρλη πέθανε, ζήτω ο Εντουάρ.
Αν έχεις την καλοσύνη, κατέβα να μου πάρεις ένα ζευγάρι κάλτσες.
Μετά θα πάμε να τα πούμε με αυτό το γουρούνι, τον Πλιν.
Κάλτσες "Scandale", νούμερο δύο.
Μανταρινή απόχρωση.
Το μόνο που ζητώ από έναν άντρα, είναι να μου πει "τελειώσαμε", όταν έχουμε τελειώσει.
Ποτέ δεν το τήρησε αυτό κανένας.
Όταν δε θα με αγαπάς άλλο πια, να μου το πεις.
Περίμενε θα σου καθαρίσω τ' αυγά.
Δε μου αρέσει το ασπράδι, μ' αρέσει ο κροκός.
Δεσποινίς Κλαρίς, σας θέλει ένας πελάτης.
Πελάτης εδώ; Δεν έχει παρά να έρθει τις ώρες που εργάζομαι.
Πες του να πάει να βρει καμιά άλλη.
Λες και δεν υπάρχουν άλλα κορίτσια στο πεζοδρόμιο. Είναι απίστευτο αυτό.
Θέλει την δίδα Κλαρίς, και καμία άλλη.
Και μετά φαίνεται εντάξει τύπος, καθαρός... αρκετά ωραίος άνδρας.
Καλά, θα πάω. Πάρε.
Η ζάχαρη είναι εδώ, το γιαούρτι και τα φρούτα. Περίμενε εδώ, θα γυρίσω.
Είναι ο κύριος. Σας αφήνω.
Θα επιστρέψω Φίντο. Καλημέρα κύριε.
Καλημέρα δεσποινίς. Τιμή μου. Από που πάμε;
Από δω γλύκα. Γνωστός μου φαίνεσαι. Έχεις ξανάρθει σε μένα;
Εγώ; Όχι δεσποινίς.
- Έχεις λεφτά; - Λίγα.
Μα φίλε, που πας;
Τι έγινε τώρα; Γαμώτο! Τι συμβαίνει;
- Ερνέστ! - Έρχομαι.
Φίντο, μην πας μαζί τους!
Να σας πάρει!
Βρομερά καθάρματα!
Απαγωγείς!
Το καροτσάκι μου.
- Λοιπόν, πραγματικά θα παραιτηθούμε; - Μην κάνεις πίσω.
Άσε με να το κάνω εγώ. Απλά κοίταζε τον Πλιν.
Να 'τοι.
- Νομίζετε πως είστε σε άδεια; - Σηκώθηκα αργά.
Ναι, σηκώθηκε αργά. Μετά κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο και ύστερα περπατήσαμε.
Οι δύο σας μαζί;
Ναι, οι δυο μας μαζί. Θέλετε λεπτομέρειες;
Ναι, θέλω. Είμαι περίεργη. Συνήθως πάει μόνος του.
Ακόμα κι όταν έχει κάποιον, είναι μόνος του.
Με λίγα λόγια, ήρθαμε να πληρωθούμε. Και επί τη ευκαιρία να υποβάλουμε την παραίτησή μας.
Μόνο αυτό μας έλειπε.
Δεν μας αρκεί που μας τα πρήζουν οι πελάτες τώρα έχουμε και το προσωπικό.
Το άκουσες αυτό Πλιν;
Γεια Σάρλη. Που κρυβόσασταν;
Σας έψαχνα παντού γιατί ανησυχούσα... λόγο αυτών των δύο τύπων χθες το βράδυ.
Που μπορούσε να κρυφτεί; Αφού οι δύο τύποι είχαν την διεύθυνσή του όπως και τη δική μου.
Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Ρωτήστε τον. Μαζί του ζείτε.
Το "ζω" είναι μεγάλη κουβέντα.
- Πάψε! Βούλωσ' το! - Εσύ να το βουλώσεις.
Οι δύο τύποι ξανάλθαν σήμερα το πρωί, μας πούλησες και είπες τις διευθύνσεις μας.
Εσύ τους τις έδωσες;
Σας παρουσιάζω τον Πλιν, τον καταδότη.
Δεν έγινε έτσι. Νόμιζα...
Ο Πλιν συμπεριφέρθηκε σαν κάθαρμα, αλλά αυτή του κάνει τη ζωή δύσκολη.
Την βλέπει κάθε βράδυ, την ποθεί, αλλά δεν γίνεται τίποτε.
Ακόμα και τώρα που τον ξεφτιλίζει, μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω της.
Το παρακάνει, αλλά τι να της πεις;
Ότι ο Πλιν δεν είναι τόσο άσχημος; Ένας κακομοίρης που ποτέ δεν πάει πουθενά;
Όλα είναι αλήθεια, αλλά δεν έχει νόημα.
Στο κάτω-κάτω, δεν σε αφορά. Δε σε αφορά καθόλου.
Απλά πάρε τη θέση σου μπροστά στο πιάνο.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε για τον Πλιν, ούτε για κανέναν άλλο.
Δεν είσαι πια στο παιχνίδι. Για σένα τίποτε πια δεν είναι σημαντικό.
- Πάρε πίσω αυτό που είπες. - Άντε και πηδήξου.
Δες τα ποντίκια μου Λένα. Δεν είμαι όποιος να 'ναι. Πιάσε!
Είναι σκατά.
Έχει δίκιο, είναι σκατά.
Άντε και πηδήξου, που είναι σκατά. Τι βρόμικα λόγια, από ωραίο στόμα.
Σχετικά με το στόμα, κλείσ' το δικό σου, βρομογούρουνο.
Τελικά Λένα, θα σε σκοτώσω.
- Δεν το βλέπω, είσαι πολύ λίγος. - Κρίμα για σένα, βρομιάρα.
Λοιπόν Σάρλη, σηκωθήκατε;
Να την αφήσετε ήσυχη.
Αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει αυτή, αλλά εσείς.
Μπάσταρδε. Την έχεις κανονίσει, ε;
Ομολόγησε. Την έχεις μαγαρίσει. Θα σου σπάσω τα μούτρα.
Άντε, τέρμα.
Δε θέλετε άλλο;
- Τα ξεχνάμε όλα. - Δεν υπάρχει περίπτωση.
- Πρέπει να υπάρξει νικητής. - Πείτε ότι έκανα πίσω.
Όχι, με είδαν να τρέχω.
Πρέπει να πάρω εκδίκηση. Αυτές πρέπει να το μάθουν.
Δεν πρέπει να πιστέψει κανείς ότι είπαν αυτές.
Δεν την αγαπώ πια την Λένα, διότι χρησιμοποίησε κάποιες λέξεις ανάξιές της.
Αν είχε καλή ψυχή, δε θα μιλούσε τόσο πρόστυχα.
Είναι βρομιάρα.
Δεν είναι κορίτσι, δεν είναι γυναίκα.
Διότι μια γυναίκα είναι αγνή, ντελικάτη, ευαίσθητη.
Η γυναίκα είναι κάτι το υπέροχο. Η γυναίκα είναι μαγεία.
Για μένα η γυναίκα είναι πάντα υπέροχη.
Σάρλη, επέτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό.
Καημένε μου Σάρλη, θα πεθάνεις.
Άντε. Πηγαίνετε σπίτια σας Ήταν ένα ατύχημα.
- Κάποιος είναι. - Να πάρει, ξέχασα το φως.
Πρέπει να είναι η αστυνομία. Θα πάω.
Κοίτα, έχει ανοιχτά τα μάτια.
Προχώρα.
Γιατί με κουβαλάς; έχω πόδια.
Κούνα τα τότε. Είσαι χειρότερος από μεθυσμένος.
Το μαχαίρι το πέταξα επίτηδες, για να δείξω ότι δεν ήταν κάτι το σοβαρό.
Τότε άρχισε να με πνίγει.
Βρήκα το μαχαίρι και σκόπευα να τον τρυπήσω στο χέρι για να με αφήσει.
Εκείνη τη στιγμή κινήθηκε. Κινήθηκε τόσο γρήγορα, που την έφαγε στην πλάτη.
- Πας στοίχημα; - Στοίχημα σε τι;
- Ότι θα το χάψουν. - Όχι, η αστυνομία θα θέλει αποδείξεις.
Ξέρουν ότι εγώ το έκανα. Δε θα ψάξουν παραπέρα.
- Πρέπει να τους εξηγήσεις. - Φυσικά... θα τους στείλω ένα γράμμα.
Πήγαινε να βρεις τον Φίντο, για την περίπτωση που πάει εκεί η αστυνομία.
Φίντο!
- Τι θέλετε; - Φοβήθηκα.
Με συγχωρείτε δεσποινίς, ψάχνω τον μικρό Φίντο Σαρογιάν.
Δεν υπάρχει πια Φίντο! Εξαφανίστηκε ο Φίντο! Τον απήγαγαν δύο καθάρματα!
Είστε τύφλα στο μεθύσι.
Σκατά, αυτοί οι σκύλοι!
- Φίντο, αυτό είναι όνομα σκύλου. - Φίντο, πει να πει "Φιντέλ."(Πιστός).
Το κόλπο με το γάλα ήταν καλό, αλλά κερδίσαμε το δεύτερο γύρο.
Άκου μια συμβουλή: Ποτέ μην αφήνεις την πόρτα ανοικτή.
Ο πατέρας μου έλεγε: "Αν κάποιος χτυπά την πόρτα, υπέθεσε ότι είναι κάποιος δολοφόνος.
Αν είναι κλέφτης, να είσαι ευχαριστημένος"'
- Τα πας καλά στο σχολείο; - Έτσι κι έτσι.
- Που είσαι πιο δυνατός; - Στις φυσικές επιστήμες.
Εγώ δεν ήμουν πουθενά δυνατός. Το διάβασμα μου προκαλούσε πονοκέφαλο.
Πλήρωνα τα σπασμένα των πατεράδων και των παππούδων...
όλες τις περασμένες γενεές.
Πάρε.
Όχι ευχαριστώ, προτιμώ τον ταμπάκο της μύτης.
Ρουφάτε ταμπάκο απ' τη μύτη; Είναι αηδιαστικό.
Όχι, Είναι ωραίο. Ιδίως το πρωί. Η πρώτη ρουφηξιά, είναι πάντα η καλλίτερη.
- Τι είναι αυτό; - Είναι μουσικός αναπτήρας.
- Φοβερός. - Δείξε του το ρολόι σου.
Ορίστε.
Και έχω ένα μαραφέτι το οποίο χτυπάει όταν το παρκόμετρο ανεβαίνει.
Αυτό είν' όλο;
Όχι, έχω ακόμα ένα στυλό, Αμερικάνικη πένα,
μακραίνει τηλεσκοπικά, και γεμίζει αυτόματα,
μία ζώνη από την Ωκεανία...
ένα καπέλο από τους Τροπικούς.
Το κοστούμι μου είναι από το Λονδίνο. Είναι από μαλλί Αυστραλέζικων προβάτων.
Και τα παπούτσια μου είναι από Αιγυπτιακό δέρμα, για να αερίζονται.
Έχω τα πάντα. Έτσι λοιπόν δεν έχω πια όρεξη για τίποτα.
Έχω μπουχτίσει.
Κοίτα το φουλάρι μου. Θα έλεγες πως είναι από μετάξι, ε; Είναι μεταλλικό!
Μόνο που είναι κάποιο ειδικό μέταλλο, Τελείως ελαστικό.
Είναι μέταλλο Ιαπωνικό. Να, πιάσ' το.
- Όχι, δεν είναι μέταλλο, είναι ύφασμα. - Είναι Ιαπωνικό μέταλλο.
Όχι δεν είναι. Δεν είναι καν Ιαπωνικό.
- Στ' ορκίζομαι, αλήθεια. - Μη μας δουλεύεις.
Στο ορκίζομαι στη ζωή της μάνας μου.
- Αν είναι έτσι, σε πιστεύω. - Αφού σου το λέω.
Εγώ είμαι η Λένα.
Έλα, και μην κάνεις θόρυβο.
Ω, το κεφάλι μου!
Ω, γαμώτο... Είμαι ετοιμόρροπος.
Περίμενε, πάω να δω.
Οι μπάτσοι είναι ακόμα εκεί.
- Και ο Φίντο; - Θα σου εξηγήσω μετά.
Ο δρόμος είναι ελεύθερος.
Δανείστηκα ένα αυτοκίνητο.
- Από ποιον; - Από τη σπιτονοικοκυρά.
- Τα πας καλά με τη σπιτονοικοκυρά. - Όχι, αλλά ξέρω που βάζει το κλειδί.
Μπορείς ν' ανέβεις; Πιάσε με από τη μέση.
Κύριε Αστυνόμε, όλα όσα σας λέω είναι αλήθεια. Ρωτήστε τους ενοίκους.
Ξέρετε πως γίνονται αυτά. Το ένα φέρνει τ' άλλο.
Οι μπάτσοι;
Μου έκαναν ένα σωρό ερωτήσεις. Τώρα εξετάζουν τους ενοίκους.
- Να, πάρε αυτό, μπορεί να σου φανεί χρήσιμο. - Θα τηλεφωνήσω από το δρόμο.
- Ο Φίντο; - Θα σου εξηγήσω μετά.
Έχεις το μπουκάλι;
Πάρε.
Πιες.
Διψάω ακόμα.
Πρέπει να είμαι ο βασιλιάς της ατυχίας, δεν υπάρχει αμφιβολία περί αυτού.
Από τον Σίκο, έφθασαν σε μένα και από μένα στον Φίντο.
Αυτό είναι, όλα τα αδέλφια Σαρογιάν, στη μπούκα.
Να τα, άρχισε πάλι. Μπούκωσε.
Τρίτη φορά που το κάνει.
Τι σαράβαλο! Θα πηγαίναμε καλύτερα με χειράμαξο.
- Τι έχει; - Που θέλεις να ξέρω; Κάποια ρωγμή.
- Θα πρέπει να σπρώξουμε. - Ναι, πάμε.
- Έχεις φακό; - Έχω φακό.
Κοίταζε μπροστά σου. Προς τα δεξιά! Δεξιά!
Άντε, σπρώξτε!
Κράτα το ίσα, πάει στραβά.
Έχει ενδιαφέρον μοτέρ.
- Τι λες για εδώ; Ή εδώ; - Μην αγγίζεις.
- Δουλεύει το ραδιόφωνο; - Δεν ξέρω. Να δοκιμάσουμε.
# Μακριά σε απόσταση, μακριά από τα βιολιά
# Μακριά και από τους βοσκούς
#Ντυμένοι σαν ιππότες
# Σαράντα γελωτοποιοί του βασιλιά
#Όλοι μεταμφιεσμένοι
#Σε αγγέλους
#Που μας κοιτάζουν
#Από τον ορίζοντα
#Όταν θα σε μισήσω # θα το καταλάβεις σίγουρα
#Όταν θα σε μισήσω #Θα βάλω το κασκέτο μου
# Όταν δεν θα με αγαπάς πια θα το κάνω πολύ απλό
#Όταν δε θα με αγαπάς πια # θα αφήσω ελεύθερα τα μαλλιά μου
# Η αγάπη μου τώρα έχει στηρίξει πάνω τα μαλλιά της
# Ότι καιρό και να 'χει
#Το κεφάλι του είναι γυμνό για μένα
- Σταμάτα. - Δε φθάσαμε ακόμα.
Άκουσες; Σου είπα να σταματήσεις.
- Τι κάνεις; - Δεν ξέρω.
Να γυρίσεις στην πόλη και να βάλεις το αυτοκίνητο της σπιτονοικοκυράς στη θέση του.
Κοίτα με.
Αφού σε άφησε να πιεις όλο το μπουκάλι, ο χωρισμός θα είναι πιο εύκολος.
Φθάνοντας στο "la patte d'oie", θα στρίψεις αριστερά.
Δε χρειάζονται εξηγήσεις, Τον ξέρω τον δρόμο.
Τι περιμένεις;
Θέλεις να μείνει μαζί σου και αυτή το ξέρει καλά. Μόνο που δεν υπάρχει τρόπος.
Και ευχαριστώ για την βόλτα.
- Γεια σου, Ρίτσαρτ. - Αυτό πια.
Είσαι μόνος σου; Άκουσα ένα αυτοκίνητο.
- Ήταν ένας φίλος που με συνόδευσε. Α, καλά.
Συγνώμη, αλλά όλοι είμαστε ταραγμένοι εδώ πάνω.
Εξαιτίας των τύπων που ψάχνουν τον Σίκο για να τον περιποιηθούν.
Ο Σίκο πρέπει να σου το είπε, όταν ήρθε να σε δει.
Είναι εδώ; Πότε ήλθε;
Σήμερα το απόγευμα, μισοπεθαμένος. Οτοστόπ, ποδαρόδρομος κτλ...
Τώρα είναι καλλίτερα, κοιμάται. Όταν επέστρεψε, άρχισε να τρώει για τέσσερις.
Πως έτσι; Ο μπαμπάς και η μαμά δεν είναι εδώ;
- Α, τους εγκαταστήσαμε στο χωριό. - Είστε τελείως τρελοί!
Νομίζεις ότι αυτό το κάναμε με ελαφριά την καρδιά; Και εγώ τους αγαπάω πολύ.
Είναι ένα ωραίο ζευγάρι γέρων.
Μόνο που δεν είναι άτρωτοι στις σφαίρες!
- Δεν είχες επισκέψεις; - Όχι, όχι.
Ήρθαμε λοιπόν εδώ πρώτοι.
Ναι, εσύ και ο Σίκο.
Μη ψάχνεις να τον καλύψεις. Έχει μπλεξίματα όπως πάντα.
Αν όλοι οι ηλίθιοι επέλεγαν, θα τον έκαναν βασιλιάς τους.
- Ήταν στριμωγμένος. - Πάντα είναι στριμωγμένος. Ξέρεις γιατί;
- Διότι είναι ανόητος. - Δε φταίει αυτός που σκότωσα έναν άνθρωπο.
- Τι; - Ναι, έτσι είναι.
Χθες βράδυ.
Έχουμε μπλέξει άσχημα.
Οι δύο τύποι έχουν απαγάγει τον Φίντο. Από την άλλη, η αστυνομία σε ψάχνει.
Λοιπόν, τι θέλεις να σου πω;
Χαίρομαι που σε βλέπω.
- Κι εγώ επίσης. - "Me too", όπως λένε οι Εγγλέζοι.
Δεν είναι ο καφές σου που βράζει;
- Γαμώτο! Καφές βραστός, σκατά καφές.
Θέλω να σου πω κάτι. Είναι πολύ βασανιστικό να είσαι καθηλωμένος έτσι,
χωρίς να μπορείς να κινηθείς.
Το πρωί να μην έχεις όρεξη να σηκωθείς. Να είσαι φυλακισμένος στο σπίτι σου.
Στην αρχή γελούσαμε με τον Σίκο.
Το βρίσκαμε αστείο.
Θα τον ξυπνήσω για να του πω τα νέα, το ότι ήλθες.
- Εδώ είσαι εσύ; - Ναι. Και το μαυρισμένο σου μάτι;
Εντάξει. Δεν πονάει πια.
Τι είναι αυτά;
Γι' αυτά ανέβηκα στο Παρίσι.
Όλα αυτά είναι νέες δεσμίδες, με μη καταχωρημένα νούμερα.
Λοιπόν, για τις κομπίνες, πρέπει να βρεις κάποια λύση.
Διότι ο Ρίτσαρτ και εγώ, βρήκαμε έναν τίμιο τύπο,
σε ένα ανταλλακτήριο.
Μια μέρα πήγαμε για μια ανταλλαγή. Εκεί υπήρχαν δύο τύποι που μας την πέσανε.
Γελάσαμε.
Δεν έπρεπε να το κάνουμε, ξέραμε λίγα για ληστείες.
Μας είπαν: "Θα τα μοιράσουμε στα τέσσερα."
Έτσι συμφωνήσαμε, ο Ρίτσαρτ και εγώ...
Προφανώς η ευκαιρία ήταν καλή, Έτσι συμφωνήσαμε και φύγαμε με τα παιδιά.
Αμέσως σκεφτήκαμε να έλθουμε να κρυφτούμε εδώ.
Λοιπόν, αμέσως, μέσα στο αυτοκίνητο, άρχισαν να γκρινιάζουν.
"Είναι πολύ μακριά. Τι είναι αυτό το σπίτι μέσα στα χιόνια;"
Έτσι τους ξεφορτωθήκαμε. Αποφασίσαμε να μη τα μοιράσουμε.
Τώρα θέλουν τα τομάρια μας.
Έπρεπε να τους είχαμε ξεπαστρέψει.
Ακριβώς, ο Σάρλη σκότωσε κάποιον.
Όχι! Ω, σκατά!
Δεν είναι αλήθεια.
Και αν σου έλεγα πως χαίρομαι που τ' ακούω;
Τώρα είσαι σαν κι εμάς.
Θυμάσαι τις σφεντόνες;
Ποιες σφεντόνες;
Και τη λιμουζίνα; Οι άνθρωποι που ήλθαν με τη λιμουζίνα για να σε βρουν.
Το παιδί θαύμα, ο δεκατετράχρονος βιρτουόζος,
για να σε πάνε στη μουσική ακαδημία, σ΄ αυτόν το γέρο.
Ναι, στον Ζελενί.
Όσο διασχίζαμε το δάσος,
εσύ και ο Ρίτσαρτ, βομβαρδίζατε το αυτοκίνητο με πέτρες.
Οι δύο τύποι φυσικά, δεν ήξεραν ποιοι είστε.
Αλλά η γυναίκα με τα μπλε μαλλιά και τα γυαλιά από κοχύλια, με ρώτησε: "Ποιοι είναι;"
Της είπα: "Ποιοι; Αυτά τα μικρά αγόρια κυρία;"
Μου είπε: "Δεν είναι μικρά αγόρια, αλλά άγριοι."
Και τι της απάντησες;
"Είναι τα αδέλφια μου κυρία." Τότε φυσικά άλλαξε θέμα.
Μου μίλησε για την μουσική ακαδημία, τον καταπληκτικό
δάσκαλο που θα έχω, και τέτοια πράγματα.
Ταυτόχρονα, εξακολουθούσε να βρέχει πέτρες στο αυτοκίνητο.
Ήταν σα να μου μιλάγατε, ο Ρίτσαρτ κι εσύ,
σα να μου λέγατε πως δεν μπορούσα να φύγω και κάποια μέρα θα ξαναγύριζα για τα καλά.
Να ενωθείς με τα άγρια θηρία.
Έπρεπε να γυρίσεις Σάρλη, γιατί είμαστε όλοι ίδιοι.
Εσύ, εγώ, ο Ρίτσαρτ... Ακόμα και ο Φίντο.
Λοιπόν, ας κοιμηθούμε Σάρλη.
Εσύ Σίκο, θα φυλάξεις σκοπός.
Πήγανε να πλαγιάσεις Σίκο. Δε νυστάζω. Θέλω να καπνίσω.
Καλά, σου αφήνω αυτό.
Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Και να, είσαι ένας δολοφόνος σε μια οικογένεια κλεφτών. Κανένα πρόβλημα.
Μόνο που υπάρχει πρόβλημα, όλη αυτή η τρέλα.
Ποιος μπορεί να συγκρατήσει, εσένα και τα αδέλφια σου;
Ούτε ο μπαμπάς, ούτε η μαμά. Θα πρέπει να πάμε πίσω 1-2 γενεές.
Τότε είναι που εμφανίζονται τα πράγματα.
Αυτό εξαφανίζεται για 100, 200 χρόνια, και επανέρχεται.
Κάποιοι Σαρογιάν στο παρελθόν πιθανώς θα έκαναν τρελά πράγματα,
και μετά θα κρυβόντουσαν, όπως εμείς τώρα.
Θα γινόταν καλό ποίημα. Κωμικό, φυσικά.
Και αυτό το άχρηστο περίστροφο;
"Στο αφήνω. Είναι ο καλλίτερος φίλος του ανθρώπου."
Το λέει αυτό σε μένα, που μισώ τα όπλα.
- Και ο Φίντο; - Τίποτα. Ακόμα τίποτα.
- Τα είχαμε υπολογίσει λάθος. - Φεύγουμε. Θα σε πάω πίσω.
- Και η αστυνομία; - Δε χρειάζεται να ανησυχείς.
Είσαι καθαρός. Αυτοάμυνα. Οι γείτονες είδαν πολύ καλά και είπαν την αλήθεια.
Πέταξες το μαχαίρι, και ο Πλιν ήθελε να σε στραγγαλίσει...
Εσύ λοιπόν ήθελες να του τρυπήσεις το χέρι. Ήταν ατύχημα.
Δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ. Και το αυτοκίνητο;
Το αυτοκίνητο είναι εκεί. Άντε, έλα.
Δεν μπορώ να φύγω χωρίς να ειδοποιήσω. Θα τους εξηγήσω. Περίμενέ με.
Θα επιστρέψεις; Σίγουρα;
Το ξέρεις καλά.
Όταν θα σε μισήσω, θα βάλω το κασκέτο μου.
Γαμώτο!
Σκατά, χιονίζει!
Μικρή μου, δεν το κάνουμε έτσι. Θα σπάσεις τα ποτήρια.
Να, έτσι το κάνουν, να τα ακουμπάς απαλά.
Σάρλη, σου παρουσιάζω τη νέα μας σερβιτόρα.
Σάρλη, ο πιανίστας.